Krystyna niemal krzyczała do telefonu, a ja siedziałem naprzeciwko niej, czując, że to, co słyszę, nie może być prawdą. „No to zrób coś. Masz dostęp do tych danych, prawda? ”
Odkąd Joanna objęła stanowisko dyrektorki marketingu w Wysocka Design Group, jej karta firmowa stała się naszym koszmarem.
Limit miesięczny 30 000 zł, który przez lata podnoszono do 40, a potem 50 tysięcy, był przekraczany regularnie. Ale nikt nie śmiał o tym mówić głośno. „Tak, to karta należąca do Wysocka Design Group” – usłyszałem w słuchawce głos księgowej. Krystyna była dyrektorką marketingu, przynajmniej do niedawna.
Ale teraz trzymała w ręku wydruk z wydatkami, który nie pozostawiał złudzeń. Naszyjnik za 72 000 zł to był tylko drobny szczegół. Reszta to były prywatne zakupy, rachunki za luksusowe hotele, które nie miały nic wspólnego z działalnością firmy. „Przyjdź proszę do mnie” – powiedziałem do Krystyny, czując, że zaraz wszystko się posypie.
Zanim zdążyłem cokolwiek więcej, Joanna weszła do gabinetu, trzymając telefon w dłoni i uśmiechając się w sposób, który nie zapowiadał niczego dobrego. „Widzę 148 000” – powiedziała cicho, kładąc przede mną kolejny raport. To nie była zwykła pomyłka. To był system.
Joanna miała dostęp do rachunku kosztów marketingowych, a jej prywatne wydatki trafiały do kosztów Wysocka Design Group. Przez dwa lata i 27 miesięcy, średnio ponad 40 000 złotych miesięcznie, nigdy nie przekroczyła limitu, bo ktoś podnosił go dla niej systematycznie. Limit 60 000 miesięcznie został ustawiony przez kogoś z wewnątrz. „Kto ustawił taki limit?
” – zapytałem, choć znałem odpowiedź. Tomasz, mój wspólnik, od miesięcy utrzymywał, że Joanna ma dostęp do wszystkich danych, bo „przygotowuje strategiczne analizy”. Ale teraz, kiedy otworzyłem nagrania z monitoringu, zobaczyłem coś, czego nie dało się wyjaśnić. Spotkanie zaczęło się rano i trwało do prawie 17:00.
Agnieszka przełączyła ekran z urządzenia przypisanego do gabinetu Roberta i pokazała mi zapis sesji, podczas której Joanna przez dwie godziny przeglądała bazę klientów. „To może być błąd” – próbowała tłumaczyć Joanna. „Porządkuję dostęp do rachunków po rozwodzie. ”
„Karta należy do firmy” – odpowiedziałem twardo.
„A ty używasz jej do prywatnych zakupów. ”
Joanna miała różne narzędzia do pracy. Ale dostęp do bazy klientów po zakończeniu współpracy to było coś, na co nigdy nie wyraziłem zgody. Ekspertyza techniczna wykazała, że podpis na dokumentach nie został złożony przez system autoryzacji Wysocka Design Group.
Został dodany jako element graficzny do dokumentu. Marek, który prowadził audyt, pokazał mi kolejną część układanki. Dostęp do bazy był modyfikowany z urządzenia przypisanego do gabinetu byłego dyrektora do spraw rozwoju. Joanna miała do niej pełny dostęp, a wraz z nim możliwość zmiany limitów kart.
„Do czasu zakończenia procedur wszystkie osoby powiązane z wykrytymi nieprawidłowościami tracą dostęp do danych klientów, kart firmowych i systemów administracyjnych” – powiedziałem na spotkaniu rady nadzorczej. Joanna przyjechała do biura kilka minut po 8:00. Wszedłem do jej gabinetu, czując ciężar tamtego poranka. „Joanna, musimy porozmawiać o twoim dostępie” – zacząłem, ale ona przerwała mi z uśmiechem.
„Nie dzwoniłam do ciebie w tej sprawie. Dostęp mam zgodnie z umową. ”
„Nie masz już dostępu do bazy klientów” – powiedziałem, kładąc przed nią dokument. O 9:00 do gabinetu weszła Agnieszka i zaczęła czytać raport z audytu.
Krystyna, która do tej pory milczała, spojrzała na Joannę. „To ty ustawiałaś limity na karcie Roberta? ” – zapytała wprost. „Nie mam pojęcia, o czym mówisz” – odpowiedziała Joanna, ale ręce jej drżały.
Marek podsumował: „Łączna suma wydatków niezgodnych z polityką firmy to ponad 400 000 złotych. Aż 72 000 za naszyjnik Krystyny to tylko wierzchołek góry lodowej. ”
Krystyna zbladła. „To był mój prywatny wydatek.
Joanna kazała mi go sfinansować z firmowej karty. ”
„Kłamiesz” – syknęła Joanna. „Dość” – powiedziałem, wstając. „Rada przechodzi do głosowania.
”
Zanim zdążyliśmy zagłosować, Joanna wyciągnęła z torebki telefon i pokazała mi wiadomość od Roberta. „Wiedziałem, że to zrobisz. Ale myślisz, że masz dowody? Zniszczyłam wszystko.
”
Tomasz, który cały czas milczał, spojrzał jej prosto w oczy. „To nie była twoja decyzja, prawda? ”
Joanna nie odpowiedziała. Ale to milczenie powiedziało wszystko.
Po głosowaniu Joanna opuściła biuro. Nie wróciła do domu tego dnia. Dostęp do bazy został jej odebrany, karta zablokowana, a dane klientów przeniesione do zamkniętego systemu. „Jeśli pojawią się pytania z zewnątrz, przekazujcie je do działu komunikacji” – powiedziałem na koniec spotkania.
Joanna nie wróciła już do firmy. Nie zostaliśmy przyjaciółmi i nigdy nie wróciliśmy do dawnych układów. Ale dopiero wtedy zrozumiałem, jak daleko potrafi posunąć się ktoś, kto uważa, że rodzinne przywileje są ważniejsze od zasad. „To była tylko karta” – powiedziała Joanna, kiedy wychodziła.
Nie. To nigdy nie była tylko karta. To był cały system, który pozwolił jej przez lata brać, co chciała, i nikt nie śmiał zapytać. Zostałem w gabinecie, patrząc na pusty ekran monitoringu.
Może powinienem był to zobaczyć wcześniej. Może wszyscy powinniśmy byli.
