Wtedy do kuchni wszedł Norbert. Matka wróciła do wycierania filiżanki. Uśmiechnęła się, ale jej oczy od razu pobiegły do mojej twarzy, potem do zegarka, potem z powrotem do mnie. A potem Michał wszedł do salonu.
Usiedliśmy do stołu. Matka opowiadała o kolejce do lekarza. Potem matka poprosiła mnie do kuchni. Pochyliłam się do niej.
Podeszłam do niej natychmiast. Wtedy Hania zrobiła krok do przodu. Podeszłam do stołu i wskazałam krzesła. Jej oczy pobiegły do komody, potem do Michała, potem do ojca.
Ojciec odwrócił się do niej gwałtownie. To naucz ją przyznawać się do winy. Norbert zrobił krok do przodu. Uważaj jak mówisz do ojca.
Podeszłam do przedpokoju. Odwróciłam się do niej. Jeszcze chwila powiedziałam do auta i jedziemy. Włosy kleiły się do twarzy, a mimo to świat zwolnił do jej oczu.
Dziecko do ogrzania, matka do uciszenia. Pobiegłam do drzwi. Weź ją do środka. Rzuciłam się do drzwi.
Nie poszła do domu, nie poszła do mnie. Nie teraz powiedziałam sama do siebie. Dzieci przestraszone idą do światła. Do którego szpitala?
Wsiadłam do jego samochodu z misiem Hani, przyciśniętym do piersi i spinką z motylem w zaciśniętej dłoni. Zawsze znajdę to, co należy do ciebie. Najpierw były poranki, w których Hania nie chciała iść do szkoły, więc odprowadzałam ją pod same drzwi klasy i czekałam, aż odwróci się jeszcze raz. Nie do nich, od nich.
Hania powoli wracała do siebie. Powiedziała, bo wróciła do mnie. Potem schował coś do kieszeni. Babcia ją zawoła do kuchni.
Chcą pójść do szkoły Hani. Do szkoły szłyśmy pieszo. Włożyła nośnik do służbowego laptopa. Do drzwi rozległo się pukanie.
I wtedy Ewelina weszła do gabinetu. W dłoni trzymała telefon i mały notes w niebieskiej okładce. Pamiętałam ten notes. Ewelina otworzyła notes.
Zegarek wsunę do plecaka jak ciocia pójdzie do kuchni. Ewelina zamknęła notes. Haniu, nie mów tak do mnie. Chcesz wrócić do domu?
A jeśli ktokolwiek spróbuje, przyjdziesz do mnie, do wychowawczyni albo do mamy. Kiedy wyszłyśmy ze list gabinetu, korytarz był prawie pusty. Koleżanka coś do niej szepnęła. Ewelina ścisnęła notes w dłoniach.
Do północy odpisałam jedno zdanie. Nie przyszedłem do niej. Nie wejdziesz do mieszkania. Nie należy do mnie.
One tylko odkładają pytania w miejsca, do których dorośli nie mają dostępu. Potem zawiozłam kopię do szkoły. Nie moja do wykonania. Zawołałam cię do kuchni.
Przyjęłam do wiadomości. Czasem Ewelina przychodziła sama, bez Michała, żeby oddać książkę albo zapytać, czy Hania zgodzi się kiedyś przeczytać list od niego.
