Weszłam do naszego mieszkania i od razu poczułam, że coś jest nie tak. Jakub siedział w salonie z kieliszkiem wódki, a przed nim leżała koperta. Bez słowa przesunął ją w moją stronę. — Weź te pieniądze, zamów taksówkę i wracaj do domu — powiedział.
Otworzyłam kopertę. Sto tysięcy złotych. Za trzy lata małżeństwa, za trzy lata cichego poświęcenia, za wszystko, co dla niego zrobiłam. W jego oczach byłam warta dokładnie sto tysięcy.
— Sto tysięcy? Jakub, myślisz, że rzucasz drobne żebrakowi? — spytałam. — Limit na tej karcie dodatkowej wynosi dwa miliardy złotych — rzucił z pogardą.
Odbijał się od ściany do ściany, jakby chciał mnie uderzyć, ale tylko się zaśmiał. Moje ustępstwa tylko zachęcały go do przekraczania kolejnych granic. Nie wiem, jak tamtej nocy wróciłam do domu. Moje starania były w jego oczach jedynie powodem do kpin.
Nie odzywaliśmy się do siebie przez cały tydzień. Nie pozwolę mu wrócić do domu. Tak sobie postanowiłam. Następnego dnia w pracy zadzwoniła do mnie moja asystentka:
— Karolino, prezes leci w przyszłym tygodniu do Gdańska.
Dopiero przyparta do muru, prawda, wyszła na jaw. Jak w amoku pojechałam do jego biura, ignorując recepcjonistkę, wtargnęłam prosto do gabinetu prezesa. Teraz należy do mnie. Wpadł do sypialni, cuchnąc alkoholem, i zrzucił mnie z łóżka.
— Oszalałaś do reszty? — krzyknął. — Jakub, nie mamy sobie już nic do powiedzenia — odpowiedziałam spokojnie. Następnego dnia nie pojechałam do notariusza.
Próbował mnie tylko zmusić do ustępstw, do schylenia głowy, ale już nigdy mu się nie poddam. — Dlaczego od razu nie powiedziałaś, że dwadzieścia miliardów? — zapytał później. — Sto tysięcy to więcej, niż jesteś warta — usłyszałam od niego.
Te słowa tylko dolewały oliwy do ognia. Potem podniosłam głowę i uśmiechnęłam się do Jakuba. Do oczu napłynęły mi łzy. — Karolino, prezes leci w przyszłym tygodniu do Gdańska — powtórzyła asystentka, ale ja już wiedziałam, co robię.
Podałam jej adres i po niecałych dwudziestu minutach spiskem opon zaparkowało przede mną jaskrawo-czerwone sportowe auto Zuzy. Wsiadłam do środka, a Zuza włączyła się do ruchu. Zuza nie zawiozła mnie do domu. Grupa Zawadzkiego wkroczyła do akcji z siłą wodospadu.
A przy okazji sięgnęła do torebki i wyciągnęła pendrive’a. Wpięłam go do laptopa i odpaliłam plik wideo. Doszło między nimi do ostrej kłótni. — Zapłaciłam mu wczoraj sto tysięcy złotych za wszystkie kwity — powiedziałam do Zuzy.
Wzięłam kluczyki do sportowego auta Zuzy i pojechałam do luksusowego apartamentowca na warszawskim Powiślu, w którym mieszkała Sylwia. Weszłam do jej apartamentu, rozglądając się dookoła. Spojrzała na mnie, nie do końca rozumiejąc. Schowałam bransoletę do torebki, wstałam i rzuciłam:
— Za wczorajszy policzek Jakub dał ci zapłacić sto tysięcy złotych.
Od razu pojechałam do biurowca nowej techniki. Pytasz mnie teraz, w momencie kiedy przed ludźmi asystentka z uśmiechem wymierzyła wczoraj cios i rzuciłeś przed moją twarzą nędzne sto tysięcy? Naresztę nadejdą lata do naprawy od dzisiaj dla nas. Michał Sokołowski, lat lekko ponad trzydzieści, świetny dyplomata i doradca od zagranicznych inwestycji, przybył do mnie do firmy.
Na same noworoczne spotkania podczas firmowego balu przygotowałam się idealnie. Podszedł do mnie, dając ramię na komplement.
