Kiedy weszła do prywatnej sali, było tam już około dwudziestu osób. Weronika przechyliła głowę i uśmiechnęła się do niej, a cisza gęstniała z każdą sekundą. Hanna podeszła bliżej, czując na sobie wszystkie spojrzenia. Kamil stał przy Weronice, blady, ale milczący.
Weronika pierwsza przerwała ciszę, bo przecież zawsze pierwsza przerywała. – Kochanie, nie wiedziałam, że wrócisz tak wcześnie. Hanna uśmiechnęła się cicho. – Nie wróciłam wcześnie.
Wróciłam w samą porę. Odwróciła się do męża, wyjęła z kopertówki kartkę i położyła ją na stole. Kamil spojrzał na nią i zbladł jeszcze bardziej. – Kamilu, na co dokładnie poszedł ten przelew na sto tysięcy złotych?
– Co ty wygadujesz? – wycedził przez zęby. – Pytam cię jeszcze raz. Sto tysięcy złotych na konto Weroniki.
Zaliczka, tak? Wynegocjowałaś z nią ustną umowę na sto tysięcy, podczas gdy twoja żona była trzymana w nieświadomości. Weronika zaśmiała się cicho, ale to nie był śmiech przyjaciółki. Kamil pochylił się do niej i wyszeptał ostrzegawczo.
– Może przejdziemy do prywatnej sali obok? Hanna nie spuściła wzroku. – Nie. Zostaniemy tutaj.
Przy wszystkich. Wyjęła telefon i pokazała ekran. – Nagrywałam publiczną kolację, na której ty i Weronika swobodnie przyznawaliście się do rzeczy, do których nie powinniście. Te sto tysięcy to tylko początek.
Umowa pożyczki na trzysta tysięcy dla twoich rodziców też jest w mojej torebce. Kamil chwycił ją za ramię, mocno, tak mocno, że zostawił siniaki na oczach wszystkich. Ale Hanna się nie cofnęła. – Prowadziłeś podwójne życie.
Myślałeś, że będę cicho. Myślałeś, że nie zauważę, że zarabiam mniej, że daję sobie wmówić, że to moja wina. Ale widziałam wszystko. – Nie wracam z tobą do domu – powiedziała spokojnie, choć serce biło jej jak oszalałe.
– Nie wracam. Kamil wycelował w nią palec. – Pożyczyli twojemu synowi trzysta tysięcy, a ty myślisz, że masz prawo się odzywać? – One są moje.
Należą do tego domu. Należą do mnie. Odwróciła się do Weroniki, która nagle przestała się uśmiechać. – Ty też nie masz już nic do powiedzenia.
Twoja zaliczka wróci do majątku wspólnego, a umowa, którą podpisałeś, mówi sama za siebie. Wyszła z sali, czując na plecach dwadzieścia par oczu. Dopiero na korytarzu usłyszała za sobą głos mamy, która szepnęła do ojca:
– Przywieź Hannę do mnie natychmiast. Ustawię tę dziewczynę do pionu.
Hanna zacisnęła dłoń na kopertówce, w której spoczywała umowa pożyczki. Wiedziała, że to dopiero początek.
