De verbinding viel eindelijk weg zodra ik tussen de menigte stond. Te veel mensen op hetzelfde netwerk, precies zoals ik had voorspeld. Iedereen wilde de vuurwerkshow filmen, streamen, vastleggen. En ik stond er maar naar te kijken met mijn eigen telefoon in mijn hand.
Ik had een goede verbinding thuis, maar daar was ik niet. Ik was de stad uitgegaan om het vuurwerk te zien, en nu kon ik niets meer delen met mijn kijkers. Stom van me om te denken dat het anders zou zijn. Toen ik terugkwam van het evenement, schonk ik mezelf een glas water in en nam er een slok van.
Het zoute water prikte op mijn tong. Heerlijk. Het was tijd om te eten, en ik had trek. Ik haalde het eten tevoorschijn en zette alles klaar.
Vijfsterrenrestaurant, zei ik lachend tegen de camera. Met op de achtergrond zachte muziek. Ik had er een licentie voor, dus ik hoefde niet bang te zijn voor copyrightclaims. Bij mijn muziekstreams kreeg ik daar vaak last van, maar dit was geregeld.
Ik wilde de muziek aanzetten, maar ik zag de afspeellijst niet meteen. Even dacht ik dat mijn telefoon dood was. Oeps. Nee, alles was prima.
Ik wilde het geluidseffect uitzetten, zodat alleen de muziek te horen was. Ik probeerde het volume laag te houden, zodat jullie mij niet zouden horen kauwen. Ik likte mijn vingers af. Deze eet je het beste thuis, want je kunt gewoon je handen gebruiken.
Geen tafelmanieren nodig. Ik had zelfs een kaars willen aansteken, maar die was ik vergeten. Jammer. Tijdens het eten kwam er een vraag binnen.
Iemand vroeg of ik een baan had. Niet op dit moment, antwoordde ik. Ik ben op zoek. Daarom stream ik ook nu, op dit tijdstip.
Toen vroeg iemand hoe het werkte met de collab met Tram Life. Hij laat zijn gezicht niet zien, dus hoe pak je dat aan? Ik legde uit dat je dat niet per se hoeft te doen. Hij had ooit een basketbalwedstrijd gestreamd, waarbij hij de bal in de basket moest gooien.
Dat kun je gewoon laten zien zonder dat je gezicht in beeld is. Ergens in het gesprek zei iemand dat ze vrijdag weer aan het werk moesten. Geen wonder dat het rustig was in de chat. Toen pakte ik de krab.
In British Columbia mogen we alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid. De vrouwtjes moeten zich kunnen voortplanten. En deze krab was groot genoeg, meer dan zeven inch aan de ene kant van de poten. De andere kant was voor de rest.
Ik kraakte de schaal open. Er zat echt krabvlees in, geen nepdingen zoals die imitatiesoorten in sushi. Dit was het echte werk. Er lagen overal stukken vlees.
Ik wilde er geen een verspillen. Ik voelde meteen mijn eczeem weer opspelen terwijl ik bezig was. Ik krabde aan mijn huid. Soms helpt het niet, maar je doet het toch.
Het gesprek ging verder over eten. Iemand noemde go town ramen, en ik snapte er niets van. Ik heb wel ramen gegeten, maar go town zei me niets. Pas toen ze het in het Chinees zeiden, begreep ik het: het is de bouillon van rundvleesbotten.
Ja, dat heb ik eerder gehad. Als je het in het Engels zegt, heb ik geen idee, maar in het Chinees weet ik precies wat je bedoelt. Bibimbap, zei iemand. Ja, dat is goed.
En toen dook er iets op over varkensvlees. Niet rundvlees, varkensvlees. Wonton met noedels. Gom tong-soep, ook van rundvleesbotten.
Dat is geen Chinees woord, gaf ik toe, maar het is wel rundvleesbouillon. Ik groette ninja in de chat terwijl ik doorging met eten. De gedroogde zalm was ook heerlijk. Sommige mensen gebruiken het voor andere dingen, maar wij zijn gewend aan de Canadese stijl van luchtgedroogd vlees.
We praatten nog wat over arctische char, maar ik wist het niet precies. Het maakte niet uit. Het eten was goed, het gezelschap was prima, en de avond was precies goed zo.
