Ik pak het bord en ga zitten. De camera draait al, het is midden in de nacht en ik heb mijn avondeten voor me staan. Het is geen gewone maaltijd — het is een van die Koreaanse gerechten die je moet proeven om te geloven. Ik neem een hap.
Verdomd, dit is goed. Een kijker vraagt waarom ik nog buiten ben. “Je zegt toch dat je op de meteorenregen wacht? Moet je niet naar huis?
”
Ik haal mijn schouders op. “Ik heb dat stadium gehad. We hebben al noorderlicht gezien in Vancouver. Ik heb dat hele proces al doorlopen, dus ik ben er klaar mee.
Ik kan thuis het nieuws kijken als ik wil. ”
Hij begrijpt het niet echt, maar dat geeft niet. Het is bijna half twee ’s nachts, te laat om nog lang onderweg te zijn. Cleon is aan het streamen — een ‘going home IRL’ zo te zien.
Iedereen doet zijn eigen ding. Mijn ding is dit: eten, kletsen en ontdekken hoe Twitch in elkaar zit. Ik ben nog maar kort op dit platform. Ik kom van YouTube, waar je alles kunt monteren en uren in een onderwerp kunt duiken.
Live streamen is anders. Geen editing, geen tweede kans. Alles gaat live, in real time. IRL-streams zijn oppervlakkiger, meer casual geklets.
Dat is het verschil. Maar er zit ook iets moois in, al is het soms eenzaam. Het probleem met dit tijdstip is dat de meeste mensen al slapen. De tijdzones verschillen, mijn vrienden aan de oostkust zijn al uren weg.
In Vancouver zelf is bijna iedereen ook al in bed. Maar ik ben een uil, ik slaap toch niet. En via de stream komen er wel mensen langs die ook wakker zijn op dit uur — iemand uit Australië die op zijn werk is, bijvoorbeeld. Er wordt een beetje gepraat, een beetje gelachen.
Zoals het gaat tussen mensen die elkaar alleen digitaal kennen. We hebben het over messen, over hoe gevaarlijk scherpe bladen in huis kunnen zijn. Een kijker zegt: “Ik heb ze geslepen. ” Een ander: “Hij weet hoe je messen echt slijpt.
” Ik glimlach en eet door. Dan komt er iets naar boven. Ik vertel over die Koreaanse kerel die ik begroette in het Koreaans, een beleefdheid die ik bedoelde als een aardig gebaar. Hij negeerde me gewoon.
Ik dacht dat zijn achtergrond Koreaans was, dus waarom zou ik hem niet in zijn eigen taal begroeten? Nu blijkt dat hij wel degelijk Koreaans spreekt. “Geen wonder dat hij me negeerde,” zeg ik. “Ik dacht dat het een aardige geste was.
En dat was het ook. ”
Ik heb zijn kanaal beoordeeld, hij heeft het mijne beoordeeld. We helpen elkaar. Dat is hoe het werkt onder creators.
De nacht gaat verder, de chit-chat vult de stille uren. Er wordt gevraagd wat voor inhoud ik maak, waar ik het over heb, hoe ik me red. Ik leg uit dat YouTube verandert: je moet de algoritmes volgen en altijd meebewegen. Live gaan is geen pauze, maar het vraagt iets anders van je.
Op YouTube kun je een onderwerp uitdiepen, er een verhaal van maken. In een live stream is het meer: hier ben ik, dit doe ik, wie praat er met me mee? Ik steek nog een hap in mijn mond. “Dit is echt lekker.
”
Het bord wordt leger, de app nog bijna vol. De kijker uit Australië zegt dat hij weer aan het werk moet. De nieuwkomers groeten, degenen die al langer kijken blijven hangen. Ik leun achterover, kauw rustig, en geniet van het moment.
Morgen is alles weer anders, maar nu is het gewoon dit: een man, een late nacht, een goede maaltijd en een paar mensen die samen wakker blijven. Ergens ver weg is er nog een bericht: “De vuurwerkshow was geweldig, maar elke stream liep vast. ”
“Ja,” typ ik, “maar ik heb de vuurwerk gewoon één keer gezien. ” Ik zet mijn chopsticks neer, kijk naar de camera, en neem nog een slok.
De nacht is nog jong genoeg om te blijven streamen, maar ik heb mijn verhaal verteld. Mijn maaltijd is op. De rest kan wachten tot morgen.
