Ik sta met mijn fiets ergens in de buurt geparkeerd, een beetje illegaal, dus ik voel me pas op mijn gemak als ik hem weer heb. Het is 1 mei, de Dag van de Arbeid, en er loopt een grote protestmars voorbij. Ik herken het meteen: FNV, de vakbond voor schoonmakers, bouwvakkers, zorgpersoneel, noem maar op. Vroeger liep ik zelf in dit soort optochten mee.
Nu sta ik er neutraal naast, als toeschouwer. Althans, dat probeer ik te zijn. “Sander, doe rustig,” zeg ik tegen iemand die zich opwindt. “Iedereen mag protesteren.
Het is niet zo’n big deal. ”
Ik groet wat bekenden. Maria, Xep, Dimitri. Mijn collega’s uit de zorg en welzijn lopen voorbij.
“Big up zorg en welzijn! ” roep ik. Dat is mijn sector. Mijn mensen.
Ik kan het niet helpen dat ik een beetje partijdig ben. Er zijn allerlei groepen bij de mars. Politieke partijen, verschillende actiegroepen. Niet alles wat er gezegd wordt, vind ik even goed.
Maar ik vind het mooi dat mensen opkomen voor hun rechten. Het recht om te protesteren is belangrijk. Dus goed voor ze. Op een gegeven moment laat iemand haar tas vallen.
Weer. Ik ben het zat. Maar ik blijf kijken, want het is een lange mars. “Free milk voor iedereen, toch Nienie?
” grap ik tegen een kennis. Maggie, die naast me staat, zegt: “Vandaag is het 1 mei, hè? Dat is hier geen officiële feestdag. In Engeland is het dat wel, zei Slip laatst.
”
Ik knik. De mars is georganiseerd door de vakbond voor grote sectoren: schoonmaak, bouw, zorg. Maar er lopen dus veel verschillende groepen mee. Als de stoet voorbij is, besluit ik dat het tijd is om te gaan.
Terug naar de normale gang van zaken. Chill vibes, gezelligheid. Misschien komen we ze nog wel tegen. Ik moet mijn fiets ophalen.
Hij staat ergens hier in de buurt, geparkeerd op een plek waar het eigenlijk niet mag. Ik hoop dat hij er nog staat. Ik voel me pas opgelucht als ik hem weer heb. We lopen weg van de protestmars, terug naar ons gewone leven.
Maar de beelden van de mars blijven nog even hangen. Al die mensen die opkomen voor waar ze in geloven. Het zet me aan het denken.
Misschien is neutraal blijven ook een keuze.
