Do odjazdu ekspresu do Krakowa zostały mi niecałe dwie godziny. Musiałam zadzwonić do własnej matki i jej to oznajmić. Goście musieli już powoli zbierać się do restauracji. Mamo, mocniej docisnęłam telefon do ucha, jakbym chciała odciąć się od całego świata.
Muzyka w tle nagle wydała mi się wręcz nie do zniesienia. Tomek był już całkowicie spakowany do wyjścia. Kucał właśnie w przedpokoju, sznurując swoje eleganckie buty do garnituru. Dobrze, że chociaż na koniec poszłaś po rozum do głowy.
Tomek wspominał, że planowałaś jechać do swojej mamy na Śląsk. Zanim jednak przejdę do tego, co wydarzyło się później, zerknijcie na dół, zostawcie łapkę w górę i zasubskrybujcie kanał, jeśli ta historia jakoś do was trafia. Poszłam do kuchni jak automat. Wyciągnęłam z zamrażalnika porcję drobiu i wrzuciłam ją do garnka z wodą.
Gdybym teraz siedziała w pociągu, mijałabym pewnie okolice Częstochowy, pijąc kawę z Warsu i patrząc przez okno na zieloną, budzącą się do życia Polskę, odliczając minuty do spotkania z mamą. Zamiast jednak odłożyć telefon, przesunęłam palcem po ekranie i weszłam w aplikację do wiadomości. Gdzieś w okolicach 9:00 wieczorem uznałam, że pora zajrzeć do sypialni mamy Zosi. Drzwi do pokoju teściowej były uchylone na szerokość dłoni.
Pewnie gryzie się z własnymi myślami, a leki podaje mi co do minuty. Dzwoni do mnie wczoraj w południe z biura i mówi do mnie: „Mamo, ratuj”. A Tomek od progu do niej z krzykiem: „Stan przedudarowy, stan przedudarowy! ”.
Żadnego szału, żadnej histerii, tylko fizyczne mdłości i lodowaty chłód, który od klatki piersiowej rozchodził się aż po same koniuszki palców. Odwróciłam się na pięcie i bezszelestnie wróciłam do kuchni. Podniosłam się z krzesła i podeszłam do komody w przedpokoju, skąd wyciągnęłam swój paszport i dowód osobisty. Potem szybkim krokiem weszłam do naszej sypialni.
Wciąż leżała tam, tak jak ją rzuciłam, do połowy spakowana. Bez zbędnych emocji dorzuciłam do środka kosmetyczkę, ładowarkę do telefonu i dwa ciepłe swetry. Boję się do niej wchodzić. Odpowiedziałam i schowałam telefon do kieszeni płaszcza.
Wypchnęłam walizkę do przedpokoju. Najwyraźniej w najlepsze kontynuowała swoje żale do Alicji. Odpowiedziałam spokojnie, cofając się o krok, by wpuścić ich do środka. Drzwi do sypialni otworzyły się z impetem.
Jakim prawem weszliście do mojego mieszkania? Dobrze, zabieramy panią do szpitala. Przy tak wysokim ciśnieniu mogło dojść do zaburzeń świadomości. Przygotuj diazepam do żylnie.
Weszłam do środka. Wróciłam walizkę do bagażnika, wślizgnęłam się na tylne siedzenie i zatrzasnęłam drzwi.
