Ik sta in het park, de laatste rustige momenten voordat de chaos begint. Ik heb mijn haar fel oranje geverfd, mijn pet achterstevoren opgezet, en mijn zakdoek bij me. Je weet nooit wanneer je hem nodig hebt—misschien voor een tourniquet of zoiets. Het is een doordeweekse dag, maar voor mij voelt het als een feest.
De lucht zit vol pollen, ik had een masker moeten meenemen. Maar goed, ik ben hier. Ik kijk naar de mensen die langs lopen, sommigen haasten zich naar hun werk, anderen zitten thuis. En ik, ik geniet van deze laatste momenten van rust voordat ik de storm in ga.
Even geleden zag ik hier in het park een coole muziekgroep optreden. Het was bijna rustgevend, alsof de wereld even stilstond. En toen kwam Cara voorbij. Ze begroette me, noemde me ‘terrorist tool’—ik denk dat ze gewoon gekscheerde.
Maar haar toon, die klonk niet helemaal als een grap. Ik lachte het weg, want ik wist dat ze het niet echt zo bedoelde. Toch bleef het hangen. Een paar dagen geleden voelde ik me al niet helemaal goed.
Ik had medicijnen genomen tegen de allergieën, maar je voelt de pollen nog steeds in de lucht. Het is koud als de zon weg is, maar warm als ze schijnt. Ik had mijn cap achterstevoren opgezet—de voorkant gaf me laatst nog een hersenschudding. Grappig, hoe kleine dingen je kunnen doen denken aan een grotere strijd.
Die muziekgroep, het deed me denken aan hoe mensen zich kunnen verbinden, ondanks alles. En ik wil dat ook, verbinding. Ik wil niet alleen maar door de straten lopen en mensen gedag zeggen. Ik wil iets betekenen.
Maar vandaag, vandaag heb ik een plan. Ik heb alles voorbereid, mijn fiets geparkeerd in een rustig hoekje. Ik heb een doel. Ik weet alleen nog niet of het gaat lukken.
Ik stond daar, wachtend. Iedereen leek zo druk, zo bezig met hun eigen dingen. En ik? Ik stond daar met mijn oranje haar en mijn cap, een beetje verloren, maar vastberaden.
Toen kwam er iemand dichterbij. ‘Hey, Merlin. Hoe gaat het? ‘ Het was Roy.
Gewoon een vriend die langskwam. Maar dat simpele gesprek, het gaf me even het gevoel dat ik er niet alleen voor stond. ‘Weet je,’ zei ik tegen hem, ‘ik heb het gevoel dat ik alles heb gedaan wat ik kon. Maar is dat genoeg?
‘ Hij keek me aan, een beetje verward. ‘Je doet het goed, man. Maak je niet te druk. ‘ Maar dat is makkelijk gezegd, als je niet in mijn schoenen staat.
Ik denk aan al die kleine dingen die ik heb meegemaakt. De keer dat ik mijn petje vooruit zette en een klap op mijn hoofd kreeg. De keren dat ik stond te trillen in de kou, gewoon omdat ik wilde laten zien dat ik sterk ben. En nu sta ik hier, in een park, met een plan dat misschien wel uitkomt, misschien niet.
Maar het maakt niet uit. Het gaat erom dat ik het probeer. Ik keek om me heen. De zon was even weg, en de wind werd kouder.
Ik knoopte mijn jas dicht en stapte dichter bij de muzikanten die in de verte speelden. Hun muziek vulde de leegte een beetje. Ik voelde me minder alleen. Misschien was dat het punt.
Misschien ging het niet om het plan, maar om het vertrouwen dat ik het kon. Ik wist dat ik iets moest doen. Niet voor de mensen die me uitlachten of me ‘terrorist tool’ noemden. Nee, voor mezelf.
Ik moest bewijzen dat ik meer was dan alleen maar een woord. En dus keek ik naar de volgende persoon die voorbij kwam, haalde diep adem, en besloot dat dit het moment was. ‘Hey, wacht,’ riep ik. De persoon draaide zich om.
‘Ja, jij. Ik wil je iets vertellen. ‘ Ik wist niet wat ik wilde zeggen, maar ik wist dat het belangrijk was. En dat was het begin van iets nieuws.
Niet perfect, niet groots, maar van mij.
