Wsunął telefon do kieszeni marynarki i podszedł do lady odprawy, gdzie czekała już jego asystentka z dokumentami w dłoni. „Lot do Krakowa gotowy, panie Wiśniewski. Wejście na pokład za dwadzieścia minut. ”
Kiwnął głową i ruszył w stronę bramki.
W głowie wciąż miał tamten wieczór, tamtą rozmowę, tamtą ciszę. Dwa lata temu, w krakowskim apartamencie, przy winie i półmroku, poprosił Zuzannę, żeby rzuciła pracę i przeprowadziła się z nim do Warszawy. Powiedział, że chce z nią być, że widzi przed nimi przyszłość. Zgodziła się.
Zgodziła się bez wahania. Wsiadł do samolotu i zajął swoje miejsce. Przed nim, dwa rzędy dalej, siedziała dziewczynka z twarzą przyciśniętą do szyby iluminatora. Obok niej, przy przejściu, siedziała kobieta.
Znał ten profil z tysiąca wspólnych poranków. To była Zuzanna. Serce mu stanęło. Potem ruszyło z podwójną siłą.
Dziewczynka miała może cztery, pięć lat. Wertowała książeczkę z powagą, jakby studiowała raport finansowy. Potem podniosła głowę i spojrzała prosto na niego. Zielonobłękitne oczy, te same, które widział przez lata w snach, których się wypierał, patrzyły na niego spokojnie, zbyt spokojnie.
Zuzanna odwróciła się dopiero, gdy stewardesa przyniosła napoje. Ich spojrzenia się spotkały. Przez sekundę widział w jej oczach błysk – nie było to zaskoczenie, nie było to ciepło. Było to rozpoznanie.
Odwróciła się bez słowa. Dziewczynka – Zosia, bo tak ją nazwała – wróciła do swojej książeczki. Przez cały lot ani razu nie spojrzał na nich wprost. Ale widział, jak Zosia zerka na niego kątem oka, jakby coś ją ciągnęło.
Matka siedziała sztywno, z dłońmi zaciśniętymi na poręczy. Aż do dziś samolot zaczął zniżać lot. Zuzanna pochyliła się nad Zosią, coś jej wyszeptała. Dziewczynka skinęła głową.
Potem Zuzanna wstała, wzięła córkę za rękę i przeszła korytarzem w stronę wyjścia. Zanim zniknęła w rękawie, zatrzymała się, odwróciła i powiedziała do niego przez ramię:
„Zadzwoniłam do ciebie dwa razy. ”
Nie odpowiedział. Stał w miejscu, czując, jak tłum go obchodzi.
Zuzanna ruszyła dalej. Zosia za nią, z miną starszej osoby, która już wszystko rozumie. Wyszedł z lotniska ostatni. Wsiadł do samochodu, ale nie odpalił silnika.
Patrzył przez szybę na krakowskie wzgórza i myślał o tym, że dwa lata temu wybrał karierę. Moje biuro projektowe ma teraz osiem osób i zlecenia na lata do przodu. Mam mieszkanie na Kazimierzu. Mam wszystko, co planowałem.
Tylko że nie mam ich. Wrócił do Warszawy tego samego wieczoru. W nocy, w swoim penthousie, nie spał. Przechadzał się po pokoju, a w głowie wciąż słyszał głos Zosi, która przy wyjściu z samolotu powiedziała do matki: „Mamo, ten pan ma takie same oczy jak ja.
”
Zuzanna nie zaprzeczyła. Wyglądała na zmęczoną, ale nie zaskoczoną. Zadzwonił do matki, bo nie miał do kogo innego. Powiedział jej wszystko – o spotkaniu, o oczach, o tym, że nie wie, co robić.
Matka milczała długo. Potem powiedziała cicho, bez wyrzutu i bez triumfu:
„Masz dziecko. I masz kobietę, która cię kochała. Pytanie tylko, czy ty jesteś w stanie to wreszcie dostrzec.
”
Nie spał do rana. Następnego dnia napisał do Zuzanny wiadomość. Krótką, bez argumentów, bez strategii. Napisał, że chce ją zobaczyć, że może przyjedzie do Krakowa w następny weekend, o ile ona się zgodzi.
Odpowiedź przyszła wieczorem. „Przyjedź. Porozmawiamy. ”
W piątek wsiadł w pociąg.
Całą drogę patrzył przez okno na przemykające miasteczka i myślał o alabastrowej twarzy Zuzanny, o tej tarczy, której nigdy nie zdołał przebić. A jednak teraz coś pękło. Coś, co nie było żalem ani wzruszeniem, ani miłością – bo miłości do kogoś, kto stał się obcy, się nie czuje. To było coś trudniejszego: odpowiedzialność.
Gdy wysiadł na Dworcu Głównym w Krakowie, zobaczył je od razu. Zuzanna stała pod zegarem, trzymając Zosię za rękę. Dziewczynka podeszła do niego bez wahania i powiedziała:
„Masz takie same oczy jak ja. Tata.
”
Zuzanna stała nieruchomo, ale w jej oczach pojawiło się coś, co znał z dawnych lat. Coś na kształt nadziei. Zosia wróciła do nich z triumfalną miną, trzymając pustą już torbę po chlebie, którą oddała gołębiom na rynku. Potem spojrzała na niego i na matkę i stwierdziła filozoficznie:
„Mama mówiła, że tata gdzieś jest.
No i jest. ”
Zuzanna westchnęła krótko, z rezygnacją godną starszej osoby, i zwróciła się do niego:
„Chodźmy na kawę. Porozmawiamy jak dorośli. ”
Poszedł za nimi.
Nie wiedział, co przyniesie ta rozmowa. Ale pierwszy raz od dwóch lat nie czuł, że ucieka.
