Proszę państwa, patrzcie – powiedziała stewardesa, wskazując na mężczyznę przy oknie. „Ten pan twierdzi, że ma miejsce przy oknie. Chyba ktoś pomylił klasy albo samoloty. ” Kilka osób parsknęło śmiechem.
Ktoś wymamrotał: „To chyba żart. W takim ubraniu…”
Stuwart podszedł do niego, odsunął nogą jego plecak, jakby to był śmieć. „Proszę nie blokować przejścia. Proszę się przesunąć na koniec.
Tam będzie odpowiednie miejsce. ” – rzucił ostrym tonem. „Ale to jest moje miejsce” – odparł cicho pasażer. „Nie wygląda pan na kogoś, kogo było na nie stać” – prychnął Stuwart.
„Proszę usiąść z tyłu. ” Ludzie się śmiali. A teraz cofnijmy się do początku i zobaczmy, jak do tego doszło. Młoda stewardesa, nienagannie uczesana, w idealnie dopasowanym mundurze, zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów i skrzywiła się tak subtelnie, że większość pasażerów pewnie by tego nie zauważyła.
„O nie, tylko nie to. ”
Stewart, stojący przy przedniej części kabiny, spojrzał w jego stronę, po czym nachylił się do kolegi i powiedział półgłosem: „Widziałeś? ”
Gdy oderwali się od ziemi, stewardzi ruszyli do swoich obowiązków, ale za każdym razem, gdy przechodzili obok niego, wymieniali między sobą spojrzenia. Te same, które ludzie rzucają, kiedy widzą kogoś, kogo uznali za niegodnego ich uwagi.
Obrócił się do niej powoli. „Wkrótce wszystko się wyjaśni” – pomyślał i wrócił spojrzeniem do okna. Każdemu uśmiechała się uprzejmie, ale gdy doszła do jego rzędu, jej twarz zmieniła się natychmiast. Po wylądowaniu pasażerowie zaczęli wstawać, jak zawsze w pośpiechu, zniecierpliwieni, pchając się do wyjścia, jakby każdy z nich miał najważniejsze miejsce do osiągnięcia na świecie.
Stuwart podszedł do niego i w tonie, który miał być stanowczy, ale brzmiał bardziej jak desperacja, powiedział: „Proszę siedzieć, pan wyjdzie ostatni. ”
Do kabiny wszedł kapitan, w pełnym uniformie, z poważną miną. Zwykle kapitanowie nie schodzą do tylnej części samolotu po lądowaniu. Tym bardziej nie podchodzą do pasażerów siedzących przy toalecie.
Odwrócił się do mężczyzny, jakby czekał na pozwolenie. „Po dzisiejszym locie wasze stanowiska zostaną wstrzymane do czasu oficjalnej decyzji zarządu. ”
Mężczyzna wstał, wyprostował się i powiedział spokojnie: „Nie musicie niczego wstrzymywać. Ja już złożyłem rezygnację.
”
Stewardesa zbladła. Stuwart opuścił wzrok. Kapitan skinął głową, jakby coś potwierdzał. Pasażer wziął swój plecak, którego nikt już nie odsuwał nogą, i ruszył w stronę wyjścia.
Za nim słychać było ciszę, a potem szepty – te samotne, pełne zakłopotania. Nie obejrzał się. Po prostu wyszedł.
