„Do jutra rana wszystko będzie nasze” – usłyszałam przez ukryty w naszyjniku mikrofon. Klaudia, moja „najlepsza przyjaciółka”, zapytała Beatę, czy wsypała do mojego wina wystarczająco dużo środka uspokajającego, żeby uśpić mnie aż do świtu. „Niech sama kopie sobie grób” – odpowiedziała Beata. A mój mąż Jacek?
Stał obok nich i pomagał rozgnieść tabletki do mojego kieliszka. Tego wieczoru, gdy udawałam, że odpływam w sen, usłyszałam jeszcze, jak Jacek płynnie przechodzi do swojej wyuczonej narracji. „Lekarz powiedział, że przepracowałaś się do tego stopnia, że doprowadziłaś się do całkowitego fizycznego i psychicznego wyczerpania. Jesteśmy do tego uwarunkowani od urodzenia.
Oczywiście tylko do czasu, aż wyzdrowiejesz”. Mówili do mnie powolnym, przyciszonym tonem, jakbym była przerażonym dzieckiem, niezdolnym do zrozumienia złożonych zdań. Zmusiłam się do słabego, pełnego wdzięczności uśmiechu. „One się do nas wprowadziły” – pomyślałam, gdy rano Beata całkowicie przewróciła moją kuchnię do góry nogami.
„Nie masz naturalnych predyspozycji do życia w korporacji” – rzuciła od niechcenia, otwierając moje szafki. Jacek tylko skinął głową, a Klaudia dodała, że „jako kobiety, zwłaszcza te, które same doszły do wszystkiego, często jesteśmy warunkowane społecznie, by być uległe i łagodzące konflikty”. Ale oni nie wiedzieli, że każdego wieczoru, gdy zamykałam na klucz drzwi do głównej sypialni, wyciągałam mój zaszyfrowany tablet z toaletki i uruchamiałam ukryty system monitoringu. Faza druga była kluczem do wszystkiego.
Do nikogo nie zadzwonię, nie zaalarmuję. „Do piątku” – powtarzałam sobie. „Myślał, że wkracza do kopalni złota” – uśmiechnęłam się, gdy Jacek zadowolony wyszedł do pracy. Uruchomiłam system i nawiązałam bezpieczne połączenie VPN z głównym serwerem mojej firmy.
Natychmiast odskoczyłam do tyłu, przyciskając się do zagłówka, gdy usłyszałam kroki pod drzwiami. „Jadę do centrum, do twojego biura” – powiedział Jacek przez telefon do Klaudii. „Jest całkiem niezłym menedżerem do małych operacji, ale brakuje mu wizji niezbędnej do skalowania przedsiębiorstwa tej wielkości”. Podeszłam do kratki wentylacyjnej nad futryną.
Nadszedł czas, by wypatroszyć ten budynek do cna. Weszłam do głównej łazienki i ochlapałam twarz wodą, po czym podeszłam do mojej szkatułki z biżuterią. Zbliżył usta do mojego ucha, zniżając głos do ostrego, stanowczego szeptu: „Zrobisz dokładnie to, co ci powiem”. A ja tylko skinęłam głową.
Celowo zaprojektowałam system bezpieczeństwa w biurze tak, by był nie do sforsowania, ale zostawiłam otwartą tylną furtkę specjalnie na tę okazję. Sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam główną kartę magnetyczną do gabinetu prezesa. On skierował się prosto do portalu finansowego. Zamiast tego system całkowicie zamarzł.
„Jacku, dzwoń do banku” – krzyknęła Klaudia, ale on tylko patrzył na ekran, nie rozumiejąc, co się dzieje. „Niekompetentny, zautomatyzowany system” – mruknął. A ja podeszłam i cicho zapytałam: „Co pan właśnie do mnie powiedział? ”.
„Musimy wracać do domu” – odpowiedział, ale dodałam: „Pełnomocnictwo, które dałeś mi do podpisania przy kolacji, obejmuje tylko tę pustą spółkę do obsługi wtórnych zobowiązań. Ukradłeś prawa własności do pustego wiadra”. „Jutro z samego rana idziemy do sądu” – powiedziałam, a oni przestali odzywać się do mnie bezpośrednio. Jacek wkroczył do pokoju, ale ja podeszłam szybkim krokiem do kratki wentylacyjnej nad futryną, włożyłam rękę do środka i wyciągnęłam mój szyfrowany tablet.
Jazda do centrum upłynęła w całkowitej ciszy. Odgrywałam swoją rolę do perfekcji. „Czy ma pan jakieś pytania do świadka, zanim zakończymy to posiedzenie i przedstawimy protokoły sędziemu do wydania orzeczenia? ” – zapytał przewodniczący.
„Jednakże system prawny porusza się z celowym, frustrująco ostrożnym impetem, przestrzegając ścisłych procedur, z uwagi na niezwykłą powagę zarzutów wysuniętych przez obronę oraz wysoce… W związku z tym odraczam wydanie ostatecznego orzeczenia do poniedziałku rano do godziny 9:00”. To była suknia stworzona do prowadzenia wojny. Wprowadzamy porządek do chaosu.
Wieczorem, na przyjęciu, dźwięk przepuszczony bezpośrednio przez najnowocześniejszy system nagłośnienia sali balowej był szokująco wyraźny. System, w magiczny sposób przywrócony przez zespół Henryka, zaszumiał i ożył. „Wiecie, z kim macie do czynienia? ” – rozległ się mój głos.
„Zmusiła mnie do tego” – usłyszałam Jacka. Odwróciłam się do stojącego w pobliżu kelnera, a następnie z powrotem do tłumu. „Pamiętajcie, wasze imperium należy wyłącznie do was” – zakończyłam, spoglądając prosto na nich.
