Deze keer vertel ik mijn verhaal terwijl ik er alles aan doe om niet te zakken voor een test waarvan ik niet eens wist dat ik hem maakte. Ondertussen vergeet de beoordelaar dat ze zelf al is gefaald. Ik schrijf dit met veel tegenzin. Ik heb mijn uiterste best gedaan om overeind te blijven en met mijn vrouw te communiceren, maar op een gegeven moment bereik je een punt van uitputting.
Dat punt heb ik zeker bereikt. Er zit niet veel meer op in dit huwelijk, tenzij er een wonder gebeurt en haar gedrag snel verandert. Ik ben een man van 33 en getrouwd met Joan, een vrouw van 32, al vijf jaar. Ik dacht dat het prima ging tussen ons.
We hebben een dochtertje van twee. Joan frustreert me vaak, maar ik weet dat ze een goede moeder is, en ik ben een goede vader. Een kind is nooit genoeg om een huwelijk te redden, maar ik zag het wel als een teken dat onze relatie sterk genoeg was voor een gezin. Het ligt niet aan afstand of geldproblemen.
Alles wat er mis is in ons huwelijk, zit bij Joan. Ik weet hoe ik verantwoordelijkheid moet nemen, en ik weet dat ik geen aandeel heb in de problemen die wij hebben. Toen we net daten, merkte ik al dat ze jaloerser was dan normaal. Ook in de eerste helft van ons huwelijk bleef dat zo.
Ik wist hoe ik ermee om moest gaan. Maar twee jaar geleden veranderde alles. Haar jaloezie werd drie keer zo erg, van de ene op de andere dag. En het bleef niet bij jaloezie.
Nu is ze achterdochtig. Zelfs als ik niets doe wat ook maar lijkt op flirten, verzint ze redenen om te denken dat ik achter andere vrouwen aan zit. Ik zit aan mijn telefoon. Dan denkt ze dat ik met een vrouw praat.
Lach ik wat vaker, dan denkt ze dat ik met iemand anders chat. Praat ik niet met een vrouw, dan denkt ze dat ik haar negeer. Het is vermoeiend, zoals je je kunt voorstellen. Misschien heeft het te maken met de geboorte van ons kind.
Haar lichaam is veranderd, dat is waar, maar voor mij is ze nog steeds dezelfde Joan. Een paar kilo extra maakt mij niets uit, en dat heb ik haar vaak genoeg gezegd. Ze is nog steeds mooi in mijn ogen. Ik stelde voor om samen naar relatietherapie te gaan.
Ze weigert. Ik probeerde zelf met haar te praten. Ook dat weigert ze. Ze geeft me geen enkele reden om haar te begrijpen.
Ze lijkt niet eens geïnteresseerd. Je kunt niet blijven omgaan met iemand die jou blijft beschuldigen van dingen die je nooit hebt gedaan. Ik heb mijn vrouw nog nooit bedrogen. Maar zij blijft maar doen alsof ik elke kans aangrijp om vreemd te gaan.
Ik bedankte haar.
