Luksusowa restauracja w sercu stolicy pachniała świeżo paloną kawą i drogiem drewnem. Klasyczna muzyka sączyła się z ukrytych głośników, tłumiąc rozmowy zamożnych gości. Karolina siedziała w narożniku, nie rzucając się w oczy. Miała na sobie prosty granatowy garnitur bez żadnych krzykliwych logotypów.
Na czarnym marmurowym blacie leżała skromna skórzana teczka i starannie ułożone dokumenty. Dla przypadkowego obserwatora wyglądała jak zwykła urzędniczka, która pomyliła adresy. Kilka minut po osiemnastej elegancką ciszę przerwał ostentacyjny śmiech. Do sali wszedł mężczyzna w idealnie dopasowanym garniturze w prążki.
Złoty zegarek błyszczał w świetle kryształowych żyrandoli. Jego pewny krok zdradzał kogoś, kto uważał, że świat należy do niego. To był Igor. Karolina rozpoznała go natychmiast.
Wróciły wspomnienia z czasów szkolnych, gdy ten sam rozpuszczony chłopak drwił z jej skromnych ubrań i wiecznego siedzenia nad książkami. Igor rozejrzał się z wyższością, a potem ruszył prosto do jej stolika. „No proszę, kogo moje oczy widzą? ” – powiedział głośno, ignorując spojrzenia obsługi.
Przechylił głowę, mierząc ją wzrokiem. „Pokaż, że chociaż do tego się nadajesz” – dodał, stukając palcami w marmur. Był przekonany, że znowu, tak jak w liceum, zepchnie ją do narożnika. Z satysfakcją usiadł przy sąsiednim stoliku.
Zaczął chełpić się przed młodszym współpracownikiem. „Ta dziewczyna chodziła ze mną do klasy. Zawsze cicha, zawsze w szarym swetrze, zawsze pierwsza do czytania podręczników” – mówił głośno, nie przejmując się, że jego słowa niosą się po sali. Chwalił się kwotami ponad stu milionów złotych.
Twierdził, że jeden podpis na dzisiejszej umowie zapewni mu pełną kontrolę nad rodzinnym przedsiębiorstwem. Kelnerzy dyskretnie odwracali wzrok. Karolina podziękowała cichym skłonieniem głowy. „No i bardzo ładnie, Karolina.
Może powinnaś pomyśleć o zmianie branży? ” – rzucił złośliwie, gdy wstawała. Odpowiedziała spokojnym ruchem. Złożyła notes, wsunęła go do skórzanej teczki i wyjęła z niej dokumenty z logo międzynarodowego funduszu.
„Spotkanie z radą nadzorczą przedłużyło się o kilka minut” – powiedziała do asystentki, która podeszła do stolika. „Od czterech lat stoję na czele Międzynarodowego Funduszu Inwestycyjnego, który dzisiaj wnosi dwieście milionów złotych do naszego najnowszego projektu. ”
Igor usłyszał jej słowa. Jego pewny siebie uśmiech zniknął.
Zbladł, gdy zrozumiał, że kobieta, z której drwił przy wszystkich, jest teraz jego najważniejszą partnerką biznesową. Sięgnął po dokument, ale ręka mu drżała. Karolina wstała powoli. „Pokazał pan, że brakuje panu podstawowej kultury i szacunku do drugiego człowieka” – powiedziała cicho, ale wyraźnie.
„Życzę panu miłego wieczoru. ” Odwróciła się i wyszła, zostawiając go samego przy stoliku z niedowierzaniem w oczach. Gdy wychodziła z restauracji, kelner dyskretnie skinął jej głową. Zanim zniknęła za drzwiami, zatrzymała się na chwilę i spojrzała przez szybę.
Widziała Igora, który siedział nieruchomo, patrząc na podpisaną umowę. Jego młodszy współpracownik próbował coś mówić, ale on tylko milczał. Karolina uśmiechnęła się lekko. Karma wróciła szybciej, niż się spodziewała.
Wsiadła do czekającej limuzyny i zamknęła drzwi. W środku wyciągnęła telefon. „Proszę potwierdzić zaplanowane na jutro przejęcie udziałów w spółce Igora” – powiedziała do słuchawki, a jej głos nie zdradzał żadnych emocji.
