Odwróciłem ekranem do blatu i uśmiechnąłem się, choć ręce mi drżały. To tylko pełnomocnictwo do rozmów, bez prawa sprzedaży — powtarzałem sobie w myślach, ale coś w tym zapisie nie dawało mi spokoju. Karolina położyła nóż do tortu i pocałowała mnie w policzek. Miała klucz do domu i zaglądała, gdy wyjeżdżałem.
Wróciłem do Puszczykowa po 22:00, ale teczki nie zaniosłem do gabinetu. Nie chciałem, by domowy system albo czyjś dostęp do telefonu podsunął mi kolejną rolę do odegrania. „Możemy, ale najpierw zapiszę, z czym system się łączy” — powiedziałem do specjalisty, który montował zabezpieczenia. „Decyzja należy do pana” — odpowiedział.
Telefon leżał na stole ekranem do góry. Nie wróciłem do sypialni. Rano zadzwoniłem do Jerzego i poprosiłem, by przyszedł wcześniej. W załączniku, który znalazłem, była wycena na milion 800 000 zł, wykonana na podstawie danych przekazanych przez pełnomocnika.
Oferta miała wygasnąć w piątek. Karolina napisała wieczorem: „Jeśli pokażesz to Jerzemu bez kontekstu, zniszczysz zaufanie do mnie i do siebie”. Powiedziała, że po moim zasłabnięciu konsultowała system reagujący na upadek i długą bezczynność. „Wiedziałaś więc, że system nagrywa stale?
” — zapytałem. „Nie przygotowałeś nikogo do przejęcia firmy” — odparła. Nie mieszaj jej do firmy — pomyślałem o córce. Na zarządzie dodano punkt o odwołaniu mnie z zarządu.
Paweł powiedział, że system miał ograniczyć ryzyko po moim zasłabnięciu. Ich pierwsza różnica wersji trafiła do protokołu. Paweł szepnął jej coś do ucha, a na korytarzu powiedział mi, że tajny system jest nie do obrony, ale firma nie może zostać bez decyzji. Paweł oddzwonił do integratora na głośniku.
„Zablokowałam Pawłowi dostęp do rodzinnego folderu” — powiedziała Karolina. „Do którego folderu? ” — zapytałem. „Miał służyć do analizy sukcesji” — odpowiedziała.
„Decyzja zarządu należy do ciebie”. Wieczorem wróciłem do warsztatu. Karolina zadzwoniła po 20:00. Chciałem usłyszeć, jaką wersję sprzedaje człowiek, który zbudował system.
Przyznał, że system zamówiła Karolina, lecz Paweł później zapłacił mu osobno za dodatkowe konto i zdalny eksport. Tomasz schował dysk do kieszeni i wsiadł do auta. Chciałem, żeby trafił do sprawy. Córka przyjechała wieczorem do warsztatu.
Rzeczoznawczyni oszacowała magazyn na 2 milion 650 000 zł. Oferta Pawła była niższa o 850 000. Drugi operat wskazał 2 milion 780 000. „Nie wkładaj wszystkiego do jednego worka” — powiedziała córka.
Po spotkaniu pojechała do Pawła. Tego wieczoru zadzwoniła, pokłóciła się z Zosią i prosiła, żebym nie mieszał wnuczki do konfliktu. „System nie znał waszego podziału ról” — powiedziałem podczas następnej rozmowy. „Do decyzji o nieruchomości wystarczała ekonomia.
Nie masz mojego podpisu do sprzedaży” — dodałem, gdy Paweł zbliżył telefon do mojej twarzy. „Nie wrócę do zarządu. Stare pozostawało w mocy do końca terminu. Te zasady wpiszemy do uchwał”.
Wieczorem wszedłem do pustego gabinetu w domu. Schowałem dysk do szuflady. Odzyskanie dostępu do własnego domu nie przywróciło mi dostępu do wnuczki. Limit z mojej dywidendy zapisano w protokole.
Jerzy zażądał, by każdy wydatek ponad limit wymagał zgody wszystkich wspólników. Wcześniejsza rozmowa pozostała wskazówką do sprawdzenia, nie podstawą do uznania Pawła za sprawcę. Karolina nie wróciła do finansów. Anna zaproponowała jej stanowisko bez dostępu do płatności do końca audytu, ale córka odmówiła.
Audyt pochłonął cały limit z mojej dywidendy. 42% udziałów nadal należało do mnie. Nie wróciłem do pracy ani systemów. „Gdy zamawiałam system, też myślałam, że usunę wszystko, jeśli okaże się niepotrzebny” — powiedziała Karolina.
Wnuczka wróciła do melodii. Przeczytałem raport do końca, lecz nie zadzwoniłem do Anny z własnym planem.
