Do jego 46. urodzin zostały dokładnie dwa dni, a Dorota kręciła się od rana do nocy między blatem, kuchenką a zlewem. Tym razem jednak na blacie stał tylko lakier do paznokci, szklanka wody i mały talerzyk z obranymi mandarynkami. Dwadzieścia lat temu przeprowadziła się do Poznania, rodzinnego miasta Michała, i wtedy pomyślała: „Może wreszcie będzie normalnie, rodzinnie, ciepło”.
Przygotowywała się do tej kolurii jak do wesela, bo z 15 osób miało się zjawić. Gdy goście zasiedli do stołu, błyskawicznie zaczęli czyścić półmiski. Później ciocia Grażyna otworzyła swoją ogromną torbę, taką, z którą spokojnie można by jechać PKP na tydzień do sanatorium, i powiedziała: „No Dorotko kochana, zbierzemy resztki, żeby się nie zmarnowało”. Do pudełek trafiła połowa nietkniętej wędliny, kawałki pieczeni, resztki jajek, śledzie i sałatka jeżynowa upchnięta łyżką do samej pokrywki.
Dorota zaprotestowała, ale Michał przeszedł do ataku: „Dorota, no jak ty sobie to wyobrażasz? Ty to bierzesz za bardzo do siebie, bo to ja stoję przy tej kuchence, nie ty. Same babskie wymówki”. Poszedł do sypialni i trzasnął drzwiami, aż w kredensie zabrzęczały szklanki.
Następnego dnia Dorota miała na sobie nową sukienkę, delikatny makijaż i tę minę kobiety, która pierwszy raz od dawna nie spieszy się do żadnego garnka. Powiedziała, że wychodzi do kina, potem na lody, może jeszcze do kawiarni. Michał został sam w kuchni. Wyciągnął z lodówki jajka, śledzie, sałatkę jeżynową i zaczął układać wszystko na talerzach.
Na koniec zasypał wszystko tartym serem i wsunął do piekarnika. Mruknął sam do siebie, że to będzie najlepsza kolacja w jego życiu. Równo o 17:00 rozległ się dzwonek do drzwi. Do mieszkania wpadła rodzina: ciocia Grażyna, Elżbieta, kuzyni.
„No mówię ci, od rana nic nie jadłam” – powiedziała jedna z kobiet, a Michał uśmiechnął się sztywno i zaprosił ich do pokoju. Ale gdy tylko zaczęli jeść, posypały się uwagi: „No takie jakieś twardawe, niedogotowane”, „Sałatka, którą zrobiłem, nadaje się najwyżej do wyrzucenia”. Ciocia Grażyna zamarła z widelcem w połowie drogi do ust. Elżbieta dodała: „My do was z sercem”.
Michał w końcu wybuchnął i powiedział im, że jedzenie jest ze sklepu, że to on je kupił, bo swoje spalił, a oni stwierdzili, że jest pantoflarzem, skoro nie zmusił żony do gotowania. Do mieszkania wpadły Dorota i Basia. Dorota zdjęła płaszcz, spojrzała na pusty przedpokój, zajrzała do pokoju i zobaczyła stół z niedojedzonymi sałatkami. Michał powiedział jej wszystko, a potem dodał: „Może pojedziemy na weekend do tego hotelu z basenem pod Krakowem”.
Dorota patrzyła na niego przez długą chwilę. W końcu uśmiechnęła się i powiedziała cicho: „Wiesz, chyba pierwszy raz od dwudziestu lat zrobiłeś coś dla nas. Ale następnym razem, zanim wrzucisz coś do piekarnika, zapytaj mnie, jak się robi sałatkę jeżynową”.
I wtedy oboje zaczęli się śmiać, aż łzy im stanęły w oczach, a z kuchni dochodził zapach spalenizny, który już nigdy nie kojarzył im się z porażką.
