„Nie masz już do niego prawa. ”
Te słowa zabrzmiały gdzieś w głowie Natalii, gdy poprawiała beżowy płaszcz przewieszony przez ramię i wchodziła do biura Nowej Linkingu. Położyła skórzaną teczkę na stole, podłączyła laptopa do ekranu i wtedy zobaczyła wiadomość: „Chcielibyśmy zaprosić panią dziś do biura na krótkie spotkanie podsumowujące proces rekrutacji”. To samo uczucie, które pojawiło się tamtego dnia, gdy dzwoniła do Michała po raz trzydziesty drugi, a telefon znów był wyłączony.
To samo, gdy jego matka płakała do słuchawki, powtarzając, że nie wie, gdzie on jest. Karolina z HR zaprowadziła ją do mniejszej sali, nie tej samej, w której odbyła się prezentacja. Natalia usiadła, czekając na werdykt. Ale zamiast oceny jej kampanii, do sali wszedł on — Michał.
Nie jako kandydat. Jako prezes. „Dla niego byłem chłopakiem z bloków, który próbował wejść do waszego świata bocznymi drzwiami” — powiedział, patrząc jej prosto w oczy. „Trafiłem do szpitala.
Pojechałem do Warszawy, potem do Berlina. Podpisałem umowę na 200 000 zł i wróciłem, żeby to wszystko zakończyć”. Natalia wzięła dokument do ręki, spojrzała na kwotę, a potem spokojnie odłożyła go na stół. Poznań żył dalej, jakby nie widział, że właśnie odmówiła 200 000 zł i możliwości zamknięcia przeszłości jednym podpisem.
W firmie krążyły szepty: „No cóż, niektórym wystarczy wejść do firmy raz, zrobić wrażenie na prezesie i od razu dostają gabinet”. Półśmiechy w kuchni, nagłe milczenie, gdy wchodziła do windy. Ale Natalia odpowiadała spokojnie, elegancko i tak celnie, że Marcin z księgowości zapamiętał te lekcje bardziej niż login do systemu premiowego. „Jeśli ktoś ma merytoryczne zastrzeżenia do jej pracy, słuchamy” — powiedział Michał na spotkaniu zespołu.
Natalia odwróciła się do ekranu i wróciła do kampanii. Nowa kampania wymagała dopracowania szczegółów przed wyjazdem do Gdańska, gdzie Nowa Linking miała zaprezentować swój system na targach technologicznych. Jechała z Michałem. Ona prowadziła, on patrzył przez okno.
Wspominał śmiech, przypalony chleb i swoją pewność, że oregano pasuje absolutnie do wszystkiego, nawet do życia. Następnego ranka droga do Gdańska zaczęła się milczeniem. Za oknem przesuwały się szare pola, stacje benzynowe, lasy i miasteczka budzące się powoli do życia. Na stacji kupiła wodę i wróciła do samochodu.
Gdy ruszyli dalej, zobaczyła kątem oka, że uśmiecha się lekko do okna. W hotelu okazało się, że system pokazuje jeden apartament dla dwóch osób. „System” — powiedziała sucho. Ale powrót do Poznania nie wchodził w grę.
„Wezmę sofę, ty sypialnie, a jeśli chcesz, mogę pracować w lobby do późna” — zaproponował. Około północy Natalia podeszła do okna. W pociągu powrotnym do Poznania siedziała przy oknie, myśląc o tym, że serce — ten zdrajca bez etatu i bez kwalifikacji — zachowało się tak, jakby nadal była dwudziestokilkuletnią dziewczyną stojącą z Michałem nad Wartą po pierwszej randce. Kampania ruszyła, media branżowe pisały o Nowej Linking z zachwytem, a Michał i Natalia coraz częściej pracowali razem do późna.
Pewnego wieczoru przy kolacji powiedziała: „Michał, ty wtedy dodałeś oregano nawet do herbaty, bo stwierdziłeś, że śródziemnomorski klimat dobrze robi relacjom”. Wpuścił ją do środka. Usiedli do kolacji. „Miałem nie wracać do wspomnień na pokaz” — wyznał.
Po kolacji przenieśli się do salonu. „Dzwoniłam, pisałam, jeździłam do twojej matki. Dwa tygodnie później trafiłam do szpitala” — powiedziała Natalia. Michał wstał gwałtownie, ale nie podszedł do niej, jakby bał się, że nie ma prawa nawet zbliżyć się do tego bólu.
„Nie mam prawa, ale chcę — chcę pójść z tobą gdziekolwiek trzeba. Na terapię, do piekła, do prawdy. Byle już nie uciekać”. Nie podeszła do niego, nie przytuliła go.
Kiedy wychodziła późno w nocy, Michał odprowadził ją do drzwi. Potem, gdy wracał do siebie, widziała jego plecy, ale nie odwracała wzroku, dopóki nie zniknął za rogiem. Czasem, gdy ktoś wspomniał o tamtych wydarzeniach, zamykała się w gabinecie i przez kilka minut oddychała głęboko, zanim wróciła do spotkań. A on, gdy wychodził z biura, szeptał do siebie: „Wróć do mnie”.
Pewnego dnia Michał sięgnął do kieszeni płaszcza. Wyjął małe pudełko. Łzy napłynęły jej do oczu, ale nie odwróciła wzroku. „Odpowiadałem na twoje pytania przez 20 minut” — powiedział cicho.
„Będę nadrabiał do końca życia”. Jej matka weszła cicho do pokoju, gdy Natalia stała przy oknie, trzymając pudełko w dłoniach. Karolina z HR, która wyglądała tak wzruszona, jakby to ona prowadziła ten proces rekrutacyjny aż do ołtarza, uśmiechnęła się i zamknęła drzwi. Zniknął prezes, zniknął biznesmen, zniknął człowiek, który przemawia do inwestorów bez mrugnięcia okiem.
Został tylko on — Michał, który odebrał telefon, gdy Natalia w końcu przestała dzwonić. „Dziękuję, że wysłuchaliście tej historii do końca” — powiedziała na koniec. „Do usłyszenia już wkrótce”. Ale zanim zdążyła wyjść, pudełko już było w jej dłoni.
A pytanie, które cisnęło jej się na usta, wciąż czekało na odpowiedź.
