Het was vrijdagavond, even na negenen, toen de deur van het café plotseling openzwaaide en een man frontaal tegen Anouk opbotste. De map met financiële rapporten glipte uit haar handen en tientallen papieren dwarrelden over de natte straatstenen. Ze vloekte binnensmonds, knielde neer en begon ze bij elkaar te rapen. Hij bood direct zijn excuses aan en hielp mee, maar net toen ze dacht dat het moment voorbij was, veranderde zijn gezichtsuitdrukking.
Zijn ogen werden groot en hij haakte zonder waarschuwing zijn arm door de hare. „Blijf lopen en doe alsof je mijn vrouw bent,” fluisterde hij dringend. Voordat ze kon protesteren, kwam een elegant stel uit het café naar hen toe gelopen. Een vrouw met blond haar riep hem vrolijk na, en hij stelde Anouk voor als zijn echtgenote.
Ze speelde het spel mee, verzon een heel leven ter plekke, en ontdekte die avond iets wat ze maanden niet had gevoeld: spanning, plezier, verbondenheid met een volslagen vreemde. Maar toen ze maandag op kantoor een boeket tulpen op haar bureau vond, met een kaartje erbij dat simpelweg zei: „Voor mijn vrouw. Vrijdag om acht uur.
Café de Gracht, liefs, je echtgenoot, Bram,” wist ze dat haar zorgvuldig opgebouwde, voorspelbare leven nooit meer hetzelfde zou zijn.
