Ik zat thuis, met een goede internetverbinding, maar dat maakte eigenlijk niet uit. Want zelfs met een goede verbinding, als je midden in een menigte staat en duizenden mensen tegelijk hetzelfde netwerk gebruiken, wordt het gewoon slecht. Dan sta je daar tussen al die mensen, probeert te streamen, en het hapert voortdurend. Dus had ik besloten om thuis te blijven en te genieten van mijn eigen vijfsterrenervaring.
Ik had namelijk iets speciaals voor mezelf klaargemaakt. Ik kon het zout van het zeewater al proeven, en toen ik het opensneed, zag ik al dat vocht en al dat vlees eruit komen. Het zag er ongelooflijk uit. Ik likte er eerst aan, proefde het, en het was gewoon zo ontzettend goed.
Ik wilde wat muziek opzetten, maar ik zag mijn afspeellijst niet. Even dacht ik dat het gedaan was, maar nee, ik moest gewoon even zoeken. Ik zette de muziek zachtjes aan, zodat mijn eetgeluiden niet te veel op de achtergrond te horen zouden zijn. Ik vroeg nog in de stream of het volume wel goed was.
Deze momenten zijn zoveel beter als je thuis eet, want dan kun je gewoon je vingers gebruiken. Je hoeft niet na te denken over tafelmanieren of hoe je eruitziet. Je kunt gewoon eten en genieten. Ik vergat bijna dat ik geen kaarsje had aangestoken, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ik had gelukkig een licentie om deze muziek te mogen afspelen, dus ik hoefde me geen zorgen te maken over copyrightproblemen. Bij sommige muziekstreams krijg je namelijk meteen een copyrightclaim, maar dit was geregeld. Tijdens het eten kwam er een vraag binnen in de chat. Iemand vroeg hoe het zat met die samenwerkingen met Tram Life, die POV-streams doet.
Hoe werkten die samenwerkingen dan, want je zag zijn gezicht niet? En hoe ging dat met die basketbalstream, waarbij je toch echt de bal in de basket moet gooien? Ik legde uit dat ik momenteel op zoek was naar een baan en dat ik daarom op dit tijdstip aan het streamen was. Ik hoorde dat iemand vrijdag weer aan het werk moest en dat begreep ik.
Daarna ging ik verder met mijn maaltijd, en ik was verbaasd over wat er op tafel stond. Ik vertelde over de regels in British Columbia. Daar mag je alleen mannelijke krabben vangen, voor de duurzaamheid. De vrouwtjes hebben we nodig voor de voortplanting.
En dan moet de krab ook nog eens groot genoeg zijn, minimaal zeven inch, gemeten aan de ene kant van de poten. Er was iemand die vroeg naar “go town ramen”. Ik had geen idee wat dat was. Ramen ken ik wel, maar “go town” betekende niets voor mij.
Uiteindelijk bleek het om een rundvleesbouillon te gaan, gemaakt van botten. Toen ze het in het Chinees zeiden, wist ik precies wat ze bedoelden. Als je het in het Engels zegt, heb ik geen idee, maar in het Chinees snap ik het direct. We hadden het ook over bibimbap, dat is ook lekker.
En iemand noemde “ninja”. Ik vroeg me af of het varkensvlees was. Uiteindelijk ging het over “gom tong”, een soep van rundvleesbouillon. Daar had ik wel eens van gehoord.
Ik pakte een van die poten en zei dat ik dit deel gebruik, dit deel niet. Kijk dit eens, het zit overal. Ik ging het openbreken. Toen voelde ik ineens mijn eczeem weer.
Ik had net aan die plek gekrabd. Ik vertelde dat ik van sardines hou en dat ik die ook had klaarliggen. Toen ik de krab openbrak, kon ik het zien: dit was echt krabbenvlees, niet dat neppe spul dat je op sushi krijgt. Het was luchtgedroogde zalm, heerlijk.
Sommige mensen gebruiken het voor van alles, maar dit is hoe wij het in Canada gewend zijn: luchtgedroogd vlees. Er werd nog gevraagd of het om arctische zalm ging, maar dat wist ik niet zeker. Het was een goede avond. Gewoon thuis, met goed eten, muziek en een gesprek met de mensen die meekeken.
Zo hoefde ik niet te vechten tegen een slechte verbinding of de drukte van de stad. Dit was míjn manier om te genieten.
