W 2015 roku dziesięcioletni Ryan Hamons opowiedział historię, która brzmiała jak scenariusz filmu. Jego matka Cindy przypomniała sobie, że chłopiec już jako czterolatek budził się z koszmarów, a rok później zaczął twierdzić, że kiedyś był kimś innym. Płakał i błagał, by zabrała go do domu, do Hollywood. Mówił o gwiazdach, które znał, i o występach na Broadwayu.
Cindy ukrywała te dziwne słowa przed mężem, dopóki nie trafiła w bibliotece na książkę ze zdjęciem z filmu „Night After Night”. Ryan wskazał na jednego z mężczyzn na fotografii i powiedział bez wahania: „To ja”. Mężczyzną był statysta o nazwisku Marty Martin. Psychiatra dziecięcy, doktor Jim Tucker, zbadał sprawę.
Potwierdził, że aż 55 szczegółów, które Ryan podał na temat życia Martina, było dokładnych. Chłopiec znał liczbę dzieci Martina, ilość małżeństw, liczbę sióstr. Wiedział nawet o mieszkaniu przy ulicy, której nazwa pasowała do adresu Martina w Beverly Hills. To były informacje, których żaden mały chłopiec nie mógł znaleźć w Internecie.
Czy to możliwe, że Ryan naprawdę pamiętał życie kogoś innego? W innym nagraniu widać helikopter lecący nad rozległym, błękitnym oceanem. Nagle na środku wody pojawia się piramida. To nie wszystko – tego samego dnia zaobserwowano też prawie przezroczyste UFO.
Miejsce? Trójkąt Bermudzki, obszar znany z tajemniczych zniknięć statków i samolotów. Wielu świadków, w tym piloci, początkowo próbowało zignorować ten widok. Ale piramida na środku oceanu nie dawała o sobie zapomnieć.
Czy to możliwe, że w Trójkącie Bermudzkim kryje się coś, czego nie potrafimy wyjaśnić? Ktoś nagrał też wideo ze zwykłego balkonu. Na pierwszy rzut oka widać tylko zaśmiecone podwórko. Ale kiedy kamera zostaje włączona, a osoba schodzi po schodach i otwiera szklane drzwi do ogrodu, zamiast bałaganu pojawia się nieskazitelnie czyste podwórko.
Jakby rzeczywistość nie mogła się zdecydować, którą wersję pokazać. A co z dinozaurami? Nauka mówi, że wyginęły około 65 milionów lat temu, a ludzie pojawili się dopiero 300 tysięcy lat temu. Ale odkrycia kamieni Inków w Peru wywołały ogromne kontrowersje.
Na tych kamieniach, wykonanych z wulkanicznego tufu, wygrawerowano ludzi polujących na dinozaury – tyranozaura reksa, stegozaura, triceratopsa. Czy to dowód na to, że historia, którą znamy, jest błędna? Mieszkańcy rosyjskich wiosek na Uralu przeżyli z kolei prawdziwy koszmar. Setki tysięcy much zebrało się w ogromne roje, które przetaczały się przez ulice niczym chmury.
Ludzie nie mogli otwierać okien ani wychodzić z domów. Władze musiały wszcząć oficjalne śledztwo. Co sprowadziło te owady w takiej liczbie? Nikt nie potrafił tego wyjaśnić.
Na innym nagraniu widać pięknego motyla fruwającego w odbiciu lustra. Ale w prawdziwym pokoju nie ma żadnego owada. Kamera wykonuje panoramę, ale motyl pojawia się wyłącznie w odbiciu. Jakby lustro zawierało osobną wersję rzeczywistości.
Niektórzy mówią o portalu, inni o nakładaniu się wymiarów. Gaz Taylor był małym chłopcem, który zaczął mówić o swoim dziadku, Ojeyu Taylorze, zmarłym ponad rok przed jego narodzinami. Mając około osiemnastu miesięcy, podczas przewijania powiedział ojcu, że kiedyś zmieniał mu pieluchy. Opowiadał o szczegółach z życia dziadka, których nikt nigdy nie poruszał w rodzinie.
Na starych fotografiach rozpoznał Ojeya bez żadnych podpowiedzi. W chińskim parku narodowym Fuxin Forest grupa przyjaciół nagrywała zwykły dzień. Nagle na niebie pojawiło się UFO. Zaczęło zwalniać i schodzić w gęste drzewa.
Grupa pobiegła za nim, ukryła się za krzakami i zobaczyła, jak obiekt ustawia na ziemi obcą istotę. Wyglądała jak coś prosto z klasycznego filmu science fiction. W sierpniu 2016 roku w sieci pojawiło się wideo z siedziby CERN. Kilka osób ubranych na czarno odprawiało rytuał przed posągiem hinduskiego boga Siwy.
Posąg, wysoki na prawie 6 metrów, został podarowany przez rząd Indii w 2004 roku. Wideo szybko się rozprzestrzeniło, a ludzie mówili o satanistycznym obrzędzie. CERN wydał oświadczenie, nazywając nagranie fałszywym. Na innym filmie widać okna dużego, starego budynku.
W środku kilka osób stoi przyciśniętych do szyby, zupełnie nieruchomo. Nie mówią, nie reagują, nie zmieniają pozycji. Wyglądają jak postacie z gry wideo, które zapomniały uruchomić swoją animację. Cameron McCauley urodził się w Glasgow w Szkocji.
Od najmłodszych lat opowiadał o swoim poprzednim życiu na małej wyspie Barra. Mówił o białym domu przy plaży, o matce o imieniu Margaret. Wspominał samoloty lądujące na plaży – a to niezwykły szczegół, bo na wyspie Barra samoloty faktycznie używają plaży jako pasa startowego. Gdy Cameron miał 6 lat, matka zabrała go na wyspę.
Znaleźli biały dom, który idealnie pasował do jego opisu. Jedno z nagrań pokazuje mężczyznę stojącego przed witryną sklepową. Szkło było tak ciemne, że odbijało go jak lustro. Kiedy wyciągnął telefon przez szybę, przeszedł przez nią bez żadnego oporu.
Zrobił krok do przodu i wszedł do środka. Druga strona wyglądała inaczej – pusta, niemal nierzeczywista. Czarno-biały kot stoi przy ceglanej ścianie, opierając przednie łapy o kran ogrodowy. Ale coś jest nie tak.
Kot stoi całkowicie sztywno, przemoczony, z sierścią splątaną, jakby woda zamarzła w połowie strumienia. Nie mruga, nie macha ogonem. Wygląda, jakby rzeczywistość zatrzymała się na chwilę. Na nagraniu z wnętrza jadącego pociągu krajobraz po jednej stronie wydaje się niemal zamrożony.
Budynki przesuwają się powoli, jakby pociąg ledwo się poruszał. Kamera przesuwa się na drugą stronę – tam świat mija z pełną prędkością, słupy zamieniają się w smugi. Ten sam pociąg, ta sama chwila, a jednak ruch jest podzielony na dwie części. Czteroletni Edward Austrian skarżył się matce na uporczywy ból gardła.
Lekarze usunęli nawet migdałki, ale ból nie ustępował. Wtedy chłopiec zaczął opowiadać historie z I wojny światowej. Mówił o życiu w okopach, o błocie, przenikliwym zimnie i ciężkim karabinie. Pewnego dnia opowiedział, jak został postrzelony w gardło.
Twierdził, że ma na imię James i że mieszkał we Francji. Skąd czterolatek mógł wiedzieć takie rzeczy? Klasztor Pangboche, położony na wysokości 4200 metrów w górach Nepalu, słynie z przechowywania rzekomej ręki i czaszki Yeti. Mnisi twierdzą, że są to namacalne dowody na istnienie legendarnego stworzenia.
Co ciekawe, dłoń jest podobno dwukrotnie większa od normalnej ludzkiej ręki. Na innym nagraniu widać wysoki, nowoczesny budynek mieszkalny. Górna część konstrukcji wygląda, jakby została odcięta. Górne piętra po prostu zniknęły, zastąpione otwartym niebem.
Krawędzie są ostre, prawie pikselowane. Nie ma dźwigów ani rusztowań – tylko pusta, niewytłumaczalna luka. W 2013 roku, gdy Barack Obama przemawiał na Bliskim Wschodzie, internauci zwrócili uwagę na jednego z ochroniarzy. Twierdzili, że postać poruszała się w „reptiliański” sposób.
To podsyciło teorię, że humanoidalne gady żyją wśród nas i potajemnie kontrolują ludzkie społeczeństwo. Jedną z najczęściej wymienianych osób rzekomo będących reptilianinem jest Mark Zuckerberg. Nagranie z 2014 roku z nocnej stacji benzynowej pokazuje coś, co wciąż budzi spory. Kamera monitoringu uchwyciła przebiegające postacie, które niektórzy nazywają duchami, inni orbami.
W pewnym momencie coś zostaje przerzucone przez płot. Co to mogło być? Sada Hatum urodziła się w 1932 roku w Libanie. W wieku 20 lat wyszła za mąż za oficera policji, urodziła dwie córki, a w 1962 roku syna.
W tym samym roku zdiagnozowano u niej chorobę zastawki mitralnej. Wiedząc, że umiera, powiedziała, że w następnym życiu będzie pamiętać, kim była. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Leila, Leila”. Suzan urodziła się 21 marca 1972 roku, zaledwie 10 dni po śmierci Sady.
Jej pierwsze słowa brzmiały: „Avo Lejla”. Gdy dorosła, powiedziała rodzicom, że Leila jest jej dzieckiem i że to ona jest Sadą. Wszyscy uznali ją za reinkarnację zmarłej kobiety. Kolejne nagranie pokazuje tajemniczą czarną substancję, która zachowuje się jak żywy organizm.
Podobno pochodzi ze starożytnych piramid. Reaguje na dźwięk, porusza się z ogromną siłą i wraca do pierwotnego kształtu, nawet gdy próbuje się ją rozdzielić kartą kredytową. Czy to nanotechnologia, o której mówi się w filmach? Na jednym z filmów kobieta siedzi w metrze i spokojnie nakłada szminkę.
Ale zamiast lusterka trzyma przed twarzą otwartą dłoń. Patrzy prosto na nią, wykonując precyzyjne ruchy, jakby widziała w niej swoje odbicie. W Czarnogórze, w wiosce Barutana, znajduje się niezwykła atrakcja – 18-metrowe drzewo klonowe, z którego wypływa naturalna woda źródlana. Miejscowi twierdzą, że ma właściwości lecznicze i pomaga na problemy trawienne oraz choroby skóry.
Podczas nagrywania zachodu słońca ktoś zauważył coś dziwnego. Gdy słońce rozbłysło jasnym światłem, na jego powierzchni na chwilę pojawił się wzór przypominający plaster miodu. Kilka sekund później słońce wróciło do normalnego wyglądu. Niektórzy twierdzą, że to dowód na to, iż żyjemy w symulacji.
Historia Jamesa Leiningera jest jedną z najbardziej znanych opowieści o reinkarnacji. Chłopiec urodził się w 1998 roku. W wieku dwóch lat zaczął mieć koszmary o katastrofie lotniczej. Twierdził, że był pilotem myśliwca Corsair podczas II wojny światowej i został zestrzelony przez Japończyków.
Mówił, że wystartował ze statku o nazwie „Natoma Bay” i wspominał kolegę pilota, Jacka Larsena. Rodzice znaleźli archiwalne zapisy pilota o imieniu James Huston Jr. , który służył na USS Natoma Bay i zginął zestrzelony podczas bitwy o Iwo Jimę. Weterani byli zdumieni dokładnością wspomnień chłopca.
Na nagraniu ze zwykłych lokalnych wiadomości widać coś niezwykłego. W tle wywiadu nagle pojawia się nowa osoba znikąd. Wygląda jak zwykły człowiek, ale materializuje się między jednym a drugim mignięciem. Klip ze znikającymi wiernymi w kościele Calvary jest uważany za jedną z najbardziej szokujących usterek w sieci.
Podczas transmisji na żywo z nabożeństwa, gdy wierni śpiewają hymn, nagle ponad połowa ludzi znika. Puste ławki w miejscach, gdzie przed chwilą stali ludzie. Transmisja szła na żywo, bez cięć i montażu. Miasto Kenturipe na Sycylii zostało zaprojektowane w kształcie ludzkiej postaci.
Zbudowane w IV wieku p. n. e. przez plemię Sikulów, ma ulice i budynki ułożone jak ciało i kończyny człowieka.
Głowa znajduje się w najwyższym punkcie miasta, gdzie stoją główne świątynie. Nocne nagranie z lasu pokazuje kogoś, kto kieruje latarkę w stronę drzewa. Cień drzewa rzuca się wyraźnie na ciemne niebo, jakby uderzał w niewidzialną granicę. Wygląda to jak scena z filmu „Truman Show”.
W centrum handlowym w Japonii uchwycono ptaka, który wygląda wyjątkowo muskularnie. Nazwano go „ptakiem gorylem”. Według osoby nagrywającej ptak siedział nieruchomo przez kilka minut, nie zmieniając pozycji. W 2020 roku trzyletni chłopiec z Wzgórz Golan twierdził, że w poprzednim życiu został zaatakowany siekierą.
Zaprowadził starszyznę wioski do miejsca, gdzie pochowano jego ciało. Ku ich zdumieniu znaleźli szkielet mężczyzny. Wskazał też miejsce, gdzie zakopano narzędzie zbrodni – rzeczywiście znaleziono tam topór. Chłopiec urodził się ze znamieniem dokładnie w miejscu, w którym twierdził, że został śmiertelnie ranny.
Później wskazał swojego domniemanego zabójcę, który ostatecznie przyznał się po tym, jak chłopiec odkrył własne ciało. Na nagraniu z lasu ktoś zauważył stworzenie, które nie było ani człowiekiem, ani znanym zwierzęciem. Filmujący krzyknął i zaczął je gonić. Stworzenie zaczęło rzucać w niego kamieniami, po czym uciekło w głąb lasu i zniknęło.
Kierowca nagrywa jazdę po podmiejskiej drodze. Każdy pojazd w zasięgu wzroku – nadjeżdżający, zaparkowany, mijający – jest jaskrawoczerwony. Sedany, ciężarówki, SUV-y. Wszystkie bez wyjątku.
To wygląda na statystycznie niemożliwe. Może symulacji skończyły się kolory? W Brazylii, w pobliżu miasta Manaus, można zobaczyć niezwykłe zjawisko – spotkanie dwóch rzek: ciemnej, herbacianej Rio Negro i piaszczystej, błotnistej Solimões. Płyną obok siebie przez kilka kilometrów, nie mieszając się ze sobą.
Granica między nimi jest widoczna na dystansie 6 kilometrów. Na końcu prostej drogi stoi ogromny budynek, prawdopodobnie młyn lub fabryka. Z daleka wydaje się blisko. Ale gdy samochód się zbliża, budynek zamiast powiększać się, wygląda na mniejszy i bardziej oddalony.
Jakby się cofał. Dopiero gdy droga zakręca, widać jego prawdziwą, odległą lokalizację. Czy to wszystko to tylko dziwne zbiegi okoliczności?
A może naprawdę żyjemy w symulacji, która czasem zawodzi?
