Pielęgniarki od lat opowiadały o dziwnych rzeczach dziejących się na tym oddziale, ale nikt nie traktował tych historii poważnie. Do czasu, gdy jedna z nich, żartując sobie z koleżankami, postanowiła nagrać zwykłą nocną zmianę telefonem. W tle, w ciemnym korytarzu, przemknęła mała postać. Nie powinno tam być żadnych dzieci, gości ani personelu.
Nastrój zmienił się w jednej chwili. W szpitalu w Labuan w Malezji rodzina starszej pacjentki zauważyła, że kobieta rozmawia z kimś niewidzialnym. Na pytania odpowiadała spokojnie, że stoi przy niej mała dziewczynka w różowym ubranku. Gdy sprawdzono nagranie z monitoringu, widać było ciemną postać przy łóżku, dokładnie tam, gdzie opisała ją chora.
Kiedy rodzina wbiegła do pokoju, nikogo tam nie było. Samotny pracownik szpitala podczas nocnej zmiany usłyszał skrzypienie, szepty i kroki dochodzące z pustych sal. Zaniepokojony zaczął nagrywać telefonem. Na końcu oddziału dostrzegł parę bosych stóp stojących nieruchomo przy łóżku.
Gdy podniósł wzrok, przed nim stała tylko pustka. Eksplorator opuszczonego szpitala w Tajlandii szukał bliskiego spotkania ze zjawiskami nadprzyrodzonymi. I je znalazł. W korytarzu zobaczył postać w szpitalnej koszuli, która zniknęła zbyt szybko, by być człowiekiem.
Natychmiast zaczął biec, jakby od tego zależało jego życie. Patolog sądowy siedział w cichej kostnicy po zakończeniu sekcji zwłok. Nagle wyczuł ruch za plecami. Kamera bezpieczeństwa uchwyciła, jak jedna z przykrytych postaci powoli siada na stole.
W szoku wybiegł z pomieszczenia. Kilka dni później inny pracownik uchwycił niemal identyczny moment z drugą przykrytą postacią. Na jednym z najbardziej niepokojących nagrań szpitalnych widać ciemną, zgarbioną postać górującą nad łóżkiem nieruchomego pacjenta. Zgodnie z opisem nagranie powstało na krótko przed śmiercią chorego.
Wielu widzów uznało, że postać nie była zwykłym cieniem. Łowca duchów Brian Barano wszedł do opuszczonego szpitala, o którym krążyły plotki, że jest nawiedzony. Po zamknięciu placówki ludzie wciąż mówili o dziwnych odgłosach i mrocznych postaciach. Po ustawieniu sprzętu Brian uchwycił na kamerze coś, co według niego mogło być duchem dziecka.
Na innym nagraniu pacjent porusza się w łóżku w intensywny i niepokojący sposób. Nie wiadomo, czy to ból, panika, czy coś zupełnie innego. Odkrywca filmuje ciemny, opuszczony korytarz. W oddali dostrzega bezwładną postać zwaloną na podłogę.
Gdy kamera odsuwa się i wraca, postać całkowicie znika. Na kolejnym nagraniu przerażona osoba na wózku inwalidzkim gorączkowo próbuje uciec. Za nią z cienia drzwi wyłania się wysoka, bez twarzy postać w eleganckim garniturze, z długimi, nienaturalnymi kończynami. Strażnik starego opuszczonego szpitala od miesięcy słyszał dziwne głosy i widział ruchy cieni.
Pewnej nocy wyraźnie usłyszał wołanie małej dziewczynki. Na nagraniu z kamer, w jednym z pokoi, na chwilę pojawiła się dziewczynka w białej sukience. W tym samym czasie kamery uchwyciły ciemną postać wychodzącą prosto ze ściany. Około trzeciej nad ranem w szpitalu psychiatrycznym wybuchł chaos.
Pacjenci biegną w panice, inni wyglądają na całkowicie przerażonych. Coś, co ich wystraszyło, znajduje się poza kadrem, a słychać krzyk. Ktoś eksploruje opuszczony szpital i staje twarzą w twarz z czymś prostszym, ale równie niepokojącym. Drzwi na oddział intensywnej terapii zaczynają się otwierać i zamykać same.
W pobliżu nie ma nikogo. W szpitalach każdego dnia dochodzi do zgonów. Wiele z tych ostatnich chwil jest dalekich od spokoju. Na jednym z nagrań pracownik wynosi monitory po śmierci pacjenta.
Ciało leży pod białym prześcieradłem, ale to, co dzieje się potem, wykracza daleko poza sztywność pośmiertną. Kanel Joseph znalazł w opuszczonym szpitalu dziecięcym coś znacznie bardziej niepokojącego niż zniszczone ściany. Na ścianie namalowano znane postacie z kreskówek w pokręcony, głęboko niepokojący sposób. Obok widniały napisy: „Widzimy cię” i „Wyjdź”.
Na długim, jasno oświetlonym korytarzu pojawia się wysoka postać w ciemnym fartuchu. Idzie środkiem korytarza powolnym, nienaturalnym krokiem. Ramiona ma zbyt długie, ręce zwisają dziwnie, a palce wyglądają jak pazury. Bez wahania zbliża się do kamery.
Personel nocnej zmiany żartował sobie w skrzydle, o którym krążyły plotki, że jest nawiedzone. Jedna z pielęgniarek zaczęła nagrywać dla zabawy. Wtedy w ciemnym korytarzu przemknęła mała postać. Nie powinno tam być żadnych dzieci.
Na jednym z nagrań widać zbliżenie bladej, przerażającej postaci, która wpatruje się w obiektyw. Wygląda jak zepsuta lalka z horroru o opętanej zabawce. Nocna zmiana w szpitalu to lekcja, która skraca życie o kilka lat. Personel zobaczył coś, co początkowo wziął za lalkę.
W ogromnym opuszczonym budynku wszystkie pomieszczenia są ciemne, z wyjątkiem jednego światła, które pulsuje w nienaturalny sposób. Niemiecki dokument „Die Hölle von Ueckermünde” z 1993 roku ujawnił głęboko niepokojące warunki w zakładach psychiatrycznych byłej NRD. W szpitalu w Ueckermünde zarówno dzieci, jak i dorośli żyli w skrajnie złych warunkach. Premiera filmu zaszokowała widzów i wywołała publiczną debatę.
Powszechnie uważa się, że dokument odegrał znaczącą rolę w zamknięciu placówki. Podczas badania szpitala ekipa łowców duchów wykryła ruch w pobliżu. Uwierzyli, że mają do czynienia z obecnością Mary Lucil Myers, pielęgniarki chirurgicznej, która zmarła w tym samym budynku. Kiedy poprosili o wyłączenie światła, wydawało się, że coś zareagowało.
Wyciekły materiał z monitoringu, rzekomo udostępniony przez anonimową pielęgniarkę, pokazuje hol szpitalny z czterech ujęć. Na początku wszystko wydaje się normalne. Nagle, bez żadnego ostrzeżenia, kilka osób znika w trakcie wykonywania swoich czynności, pozostawiając puste krzesła i oszołomionych obserwatorów. Na ziarnistym nagraniu ze słabym oświetleniem postać w szpitalnej koszuli wspina się po ścianie lub kolumnie z nienaturalną łatwością.
Nie widać żadnych uchwytów, a mimo to porusza się płynnie, niemal jak pająk. Zanim ktokolwiek to zrozumie, postać przeskakuje przez parapet i znika. Pacjentka w sali szpitalnej powoli czołga się i wysuwa spod kołdry na podłogę. Porusza się nienaturalnie nisko nad podłogą.
Sięga po psa leżącego na podłodze i zamiast go zawołać, chwyta jedną z jego łap i przyciąga go do siebie. Lekarka wjeżdża wózkami z przykrytym ciałem do windy wraz z dwiema innymi osobami. Prosi je, aby przytrzymały drzwi, podczas gdy ona wróci po dokumenty. Zanim jednak wraca, drzwi się zamykają, a przykryta postać nagle siada prosto.
Wybucha panika, jedna osoba wskakuje na łóżko, druga ucieka w przerażeniu. Młody mężczyzna filmuje siebie w szpitalnej łazience. W lustrze nagle pojawia się postać w luźnej szpitalnej koszuli. Trwa to tylko chwilę.
Kiedy później sprawdzono miejsce, łazienka była całkowicie pusta. Na przerażającym zdjęciu w drzwiach stoi mglista postać, która wydaje się pojawiać znikąd. Sylwetka wygląda jak ludzka, ale szczegóły są głęboko nieprawidłowe. Długie ciemne włosy, blada szpitalna koszula i całkowity brak wyraźnej twarzy.
Zamiast rysów twarzy widać jedynie zamazaną pustkę. Dwaj pracownicy dostali przypomnienie, że pusto nie zawsze oznacza samotnie. W opuszczonym oddziale, wśród łuszczącej się farby i słabego światła księżyca, jeden z nich dostrzega przez drzwi ciemną postać. Wysoka, mroczna, bez żadnych szczegółów, poruszająca się z nienaturalną płynnością.
Mężczyzna o imieniu Jason przebywał w szpitalu, a jego córka leżała zaledwie dwa pokoje dalej. W sali poczekalni na krześle siedziała mała dziewczynka, która nie pasowała do tego miejsca. Miała długie czarne warkocze, świecące czerwone oczy i biało-czerwoną sukienkę. Wiele osób uważało, że ta postać nie była prawdziwym dzieckiem.
Para miłośników eksploracji miejskiej przemierzała opuszczony szpital w blasku latarek. W jednej z sal znaleźli coś, co wyglądało jak leżący pacjent. Żona zauważyła bukiet zwiędłych kwiatów z kartką z imieniem. Chwilę później z cienia wyłoniły się postacie ubrane jak personel szpitalny, mimo że budynek był zamknięty od lat.
W pokoju na opuszczonym piętrze znajdowały się manekiny do resuscytacji. W pokoju panował bałagan, ale wszystko było tolerowane, dopóki kamerzysta nie odwrócił się plecami. Drugie spojrzenie w tył ujawniło, że jeden z manekinów siedzi w pozycji wyprostowanej. Ochroniarz rozpoczął zmianę przekonany, że opowieści o duchach to bzdury.
Zmienił zdanie, gdy po opuszczonych wyższych piętrach zaczęły rozbrzmiewać dziwne odgłosy. Za jednym z krzeseł dostrzegł ciemną postać stojącą nieruchomo. Poszedł dalej, ale na końcu korytarza pojawił się drugi cień, po czym zniknął w ciemności. Na nagraniu z monitoringu sprzątaczki spokojnie sprzątają cichy korytarz, a obok stoi samotny wózek inwalidzki.
Wózek zaczyna się sam kręcić. Zielonkawy film z noktowizora zmienia rutynowy nadzór w kostnicy w coś głęboko niepokojącego. Zakryte postacie leżą nieruchomo pod prześcieradłami, dokładnie tak jak powinny. Nagle najbliższe ciało po lewej stronie zaczyna się poruszać.
Chwilę później powoli siada w pozycji wyprostowanej, wykonując sztywny, mechaniczny ruch, jakby ciągnięte przez niewidzialne sznurki. Pacjent podłączony do monitorów w słabo oświetlonym pokoju nie mógł pozbyć się wrażenia, że nie jest sam. Co kilka minut kątem oka dostrzegał dziwne cienie, które znikały, gdy tylko odwracał głowę. Zaniepokojony postawił telefon na stoliku nocnym i włączył nagrywanie.
Na nagraniu widać cień, który nie pasuje do otoczenia. Matka filmuje swoją córeczkę w szpitalnym pokoju. Dziecko nagle spogląda w pusty kąt i zaczyna szeptać do kogoś niewidzialnego. Wtedy kran samoczynnie się otwiera.
Za każdym razem, gdy dziewczynka się odzywa, woda zaczyna płynąć i zatrzymuje się w krótkich seriach, jakby jej odpowiadała. Kamerzysta z programu Spirit Realm Investigations krąży wokół opuszczonego szpitala psychiatrycznego, filmując zabite deskami okna i wyblakłe znaki. Kiedy później przegląda nagranie, jedno okno przykuwa jego uwagę.
Za brudną, popękaną szybą widać bladą postać, która niepokojąco przypomina twarz wpatrującą się w niego z wnętrza, mimo że szpital stał pusty od lat.
