Sylwia przyjechała z Pawłem do jego rodziców w pierwszych dniach maja, akurat na długi weekend. Miała zostać do poniedziałku. Paweł namawiał ją od kilku tygodni, mówił o rodzinnym domu z takim sentymentem, że w końcu się zgodziła, choć gdzieś z tyłu głowy coś ją uwierało. Może ton, jakim opowiadał o matce, może to ciągłe „mama wszystko ogarnie”.
Dom stał na obrzeżach Wrocławia, w spokojnej okolicy pełnej podobnych piętrowych budynków. Wielki ogród, tuje przy płocie, altana, huśtawka, nawet mały warzywnik z rzędami cebuli. Wszystko wyglądało porządnie, aż za porządnie. Halina otworzyła drzwi, zanim zdążyli dobrze zaparkować.
– Ojej, nareszcie jesteście. Myślałam, że korki was zatrzymały. Sylwio, ale ty jesteś drobniutka. Pawle, dziecko, weź torby od dziewczyny.
Powiedziała to automatycznie, ale Paweł tylko cmoknął matkę w policzek i rzucił, że zaraz weźmie, po czym wszedł do środka z telefonem w ręce. Sylwia sama wyciągnęła swoją torbę z bagażnika. W domu pachniało smażoną cebulką, rosołem i świeżym ciastem. Na blacie stał sernik, obok misa sałatki jarzynowej, półmiski z wędlinami i wielki gar bigosu.
– Po co aż tyle? – zapytała z lekkim śmiechem. Halina machnęła ręką, już biegnąc do garnka. – Och, daj spokój.
Przyjechaliście tylko na kilka dni. W salonie telewizor grał tak głośno, że trudno było się skupić. Leciał mecz. Komentator wrzeszczał o spalonym, a na kanapie siedział Ryszard.
Duży mężczyzna z zaczerwienioną twarzą i pokaźnym brzuchem nawet nie ściszył dźwięku. – No, no – mruknął tylko. – To ty jesteś Sylwia. Nie wstał, nie podał ręki, kiwnął głową i zaraz wrócił do telewizora.
Paweł od razu usiadł obok ojca i zaczęli rozmawiać o meczu, jakby Sylwia rozpłynęła się w powietrzu. Halina krzątała się po kuchni od samego wejścia. Co chwilę coś wyciągała, mieszała, kroiła albo wycierała. Nawet kiedy usiedli do stołu, wstawała co dwie minuty.
– Halina, chrzan podaj. Halina, a ogórki gdzie? Mamo, masz jeszcze kompot? Sylwia obserwowała to z coraz większym zdziwieniem.
Kobieta praktycznie nie jadła, tylko donosiła kolejne rzeczy. – Może ja pomogę? – zaproponowała po obiedzie, kiedy zaczęła zbierać talerze. – Nie, nie, coś ty.
– Halina niemal wyrwała jej naczynia z ręki. – Ty jesteś gościem. Idź odpocząć. – Ale naprawdę mogę chociaż pozmywać.
– Broń Boże. Jeszcze by tego brakowało. Sylwia wróciła więc do salonu. Paweł leżał już rozwalony na kanapie z pilotem w ręku.
– Mama zawsze tyle gotuje? – zapytała cicho. – Jeszcze nie widziałaś świąt – zaśmiał się. – Na Wielkanoc to dopiero jest sajgon.
Powiedział to z dumą, jakby opowiadał o rodzinnej tradycji, którą należy podziwiać. Po południu Ryszard i Paweł poszli do garażu. Sylwia została z Haliną, która od nowa zaczęła przygotowywać jedzenie, choć lodówka już pękała w szwach. – Przyjedzie jeszcze szwagierka z mężem – tłumaczyła.
– A chłopy zawsze głodne. Sylwia pokroiła chleb, choć Halina kilka razy powtarzała, żeby usiadła. Potem próbowała wytrzeć blat, ale znowu usłyszała: „Zostaw, ja to zrobię szybciej”. I rzeczywiście robiła wszystko szybciej, jak ktoś, kto przez całe życie nauczył się działać bez chwili przerwy.
Wieczorem stół znowu uginał się od jedzenia. Śmiechy, rozmowy, brzęk kieliszków. Ryszard opowiadał dowcipy, Paweł z kuzynem pili piwo, a Halina krążyła między kuchnią a salonem jak nakręcona. Sylwia coraz częściej łapała się na tym, że obserwuje tylko ją.
Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało normalnie. Rodzinna atmosfera, majówka, goście. A jednak coś uwierało ją coraz mocniej, bo Halina od rana praktycznie ani razu nie usiadła. Nawet teraz, kiedy wszyscy jedli sernik i pili kawę, ona stała przy blacie i wycierała kolejne talerze, jakby odpoczynek był czymś, na co zwyczajnie nie miała prawa.
Wieczorem dom zrobił się jeszcze głośniejszy. Na podjeździe zatrzymały się dwa samochody. Najpierw przyjechała siostra Haliny z mężem, potem kuzyn Pawła z żoną i małym chłopcem, który od razu wbiegł do salonu w butach. – Mateusz, nie po panelach!
– krzyknęła matka bardziej z przyzwyczajenia niż ze złości, ale nikt się tym specjalnie nie przejął. W kuchni zrobiło się duszno od piekarnika, gotowania i ludzkich głosów. Halina była wszędzie naraz. Wyciągała kolejne talerze, dolewała barszcz, kroiła ciasto, szukała widelczyków.
– Halinka, ale zapachy! – zachwycała się szwagierka. – Ty to jednak umiesz ludzi przyjąć. Halina tylko się uśmiechała, choć już miała mokre od potu skronie.
Sylwia próbowała pomóc przy nakrywaniu stołu, ale znowu słyszała: „Zostaw, kochanie, ja wiem, gdzie co stoi” albo „Usiądź sobie, jeszcze się napracujesz w życiu”. Paweł przez większość wieczoru praktycznie nie bywał w kuchni. Najpierw siedział z ojcem w garażu, potem z kuzynem przed telewizorem. Piwo otwierali jedno za drugim, śmiejąc się tak głośno, że co chwilę było ich słychać aż w ogrodzie.
– Pawle, chodź na chwilę, pomożesz mi przenieść półmisek! – zawołała Halina. – Zaraz, mamo! – odkrzyknął.
Ale oczywiście nie przyszedł. Przyszedł za to Ryszard. Zajrzał do kuchni i rzucił: – Halina, ogórków mało. Po czym odwrócił się i wrócił do gości.
Sylwia patrzyła na to wszystko coraz bardziej spięta. Najgorsze było to, że nikt nie widział w tym nic dziwnego. Kobiety siedziały przy stole może po dziesięć minut, potem znowu któraś wstawała pomóc Halinie. Faceci praktycznie nie ruszali się z miejsc, jakby istniały dwa oddzielne światy.
Przy kolacji kuzyn Pawła klepnął żonę w ramię. – Karolina, przynieś jeszcze ćwikłę. – Powiedział to takim tonem, jakby prosił o podanie pilota. Karolina bez słowa wstała od stołu.
Sylwia poczuła nagle dziwny chłód, taki, który nie bierze się z temperatury, tylko z myśli, której człowiek jeszcze nie chce do końca dopuścić do siebie. Koło jedenastej goście zaczęli się rozjeżdżać. Dom wreszcie ucichł. Sylwia weszła do kuchni i zatrzymała się w progu.
Wszędzie stały naczynia: talerze, miski po sałatkach, szklanki, półmiski tłuste od sosu, deski po wędlinach. Zlew był pełny, blat pełny, nawet na parapecie coś stało. A pośrodku tego wszystkiego Halina, zmęczona tak, że aż bolało na nią patrzeć. Stała przy zlewie i szorowała brytfannę.
Ramiona miała opuszczone, ruchy coraz wolniejsze. Sylwia od razu podwinęła rękawy. – Dobra, dosyć tego. Teraz ja pomagam.
– Oj, nie, zostaw, Halino, naprawdę. Proszę, usiądź chociaż na chwilę. I właśnie wtedy usłyszała za plecami głos Pawła, spokojny, leniwy, taki, jakim człowiek mówi, żeby podać mu herbatę. – Sylwia, no idź, pomóż mamie ogarnąć kuchnię.
Zamarła. Powoli odwróciła głowę. Paweł stał oparty o framugę drzwi z piwem w ręku, rozluźniony, senny, kompletnie zadowolony z siebie. I nagle coś w niej pękło.
Nie sama prośba. Ton. Jakby to było oczywiste, naturalne, jakby właśnie przydzielił jej obowiązek. – Słucham?
– zapytała cicho. Paweł zmarszczył brwi. – No co? Pomóż mamie, bo sama będzie siedzieć do nocy.
– A ty co? – No ja? – patrzył na nią szczerze zdziwiony. – Ty też możesz pomóc – powiedziała już ostrzej.
Paweł parsknął śmiechem. – Oj, Sylwia, no bez przesady. Poczuła, jak robi jej się gorąco. – Twoja mama od rana stoi przy garach.
Wszyscy jedli, pili, bawili się, a teraz ona ma sama to wszystko sprzątać. No przecież ty możesz jej pomóc, a ty nie możesz. Na twarzy Pawła pojawiło się rozdrażnienie, takie lekkie, pobłażliwe. – Bo ty jesteś kobietą.
W kuchni zrobiło się nagle cicho. Nawet Halina przestała szorować brytfannę. Sylwia patrzyła na Pawła i przez kilka sekund naprawdę nie wiedziała, co powiedzieć. – Ty tak serio?
– No a co w tym dziwnego? – wzruszył ramionami. – U nas w domu zawsze tak było. To zdanie uderzyło ją mocniej niż wszystko wcześniej.
Nie chodziło o zmęczenie ani o ten jeden wieczór. To był cały jego świat. I pierwszy raz Sylwia poczuła coś, czego wcześniej przy Pawle nigdy nie czuła. Nie złość.
Tylko strach. Tamtej nocy prawie nie spała. Leżała obok Pawła, sztywna jak deska, i patrzyła w ciemność. On zasnął praktycznie od razu.
Jeszcze chwilę wcześniej westchnął ciężko i rzucił tylko: „Ale ty się umiesz nakręcić o byle co”. Potem odwrócił się do ściany, a ona została sama ze swoimi myślami. Najgorsze było to, że Paweł naprawdę nie rozumiał, o co chodziło. W jego głosie nie było złośliwości ani nawet poczucia winy.
Był szczerze zdziwiony jej reakcją, jakby powiedział coś całkowicie normalnego. Rano obudził ją zapach smażonej kiełbasy i brzęk garnków. Zerknęła na telefon. Było chwilę po ósmej.
Paweł spał rozwalony na pół łóżka z otwartymi ustami. Sylwia patrzyła na niego przez moment i pierwszy raz pomyślała, że wygląda bardziej jak nastolatek niż dorosły facet. W kuchni Halina już od dawna była na nogach. Na stole stał koszyk z pieczywem, twarożek ze szczypiorkiem, jajka na miękko, talerz z wędliną i jeszcze gorąca herbata.
Ryszard siedział przy oknie w podkoszulku i mieszał cukier w szklance. – Dzień dobry – powiedziała Sylwia ostrożnie. – Dzień dobry – odpowiedział krótko. Halina nawet się nie odwróciła od patelni.
– Kawę ci zrobić? – Sama sobie zrobię. – Oj, siedź, zaraz zaleję. I już po chwili krzątała się przy ekspresie.
Sylwia usiadła przy stole i poczuła dziwne napięcie. Wczorajsza rozmowa wisiała w powietrzu jak ciężki zapach przypalonego tłuszczu. Nikt do niej nie wracał, ale wszyscy ją pamiętali. Po mniej więcej godzinie Paweł wreszcie zwlókł się z łóżka.
Przeszedł przez kuchnię zaspany, w dresowych spodniach i pogniecionej koszulce. – Ale mnie głowa boli – mruknął. Otworzył lodówkę i zajrzał do środka, choć przed nim stał nakryty stół. Halina momentalnie się ożywiła.
– Pawciu, zostało mięso z wczoraj. Mogę ci podgrzać. Ryż też jeszcze jest. Usiadł przy stole i od razu wziął telefon do ręki.
Nawet nie zapytał, czy matka też usiądzie. Nie powiedział dziękuję. Po prostu czekał jak dziecko. Sylwia patrzyła na tę scenę i czuła, jak coś w niej powoli stygnie.
Jeszcze wczoraj próbowała tłumaczyć sobie, że może przesadziła, że to był tylko głupi tekst. Ale teraz widziała, że to nie był przypadek. To był cały mechanizm. Halina wyciągnęła pojemnik z mięsem i nagle spojrzała na Sylwię.
– Sylwio, odgrzej Pawłowi kotleta. Dobrze, ryż już ciepły. Powiedziała to takim tonem, jakby prosiła o podanie chleba. Naturalnie, bez zastanowienia.
Sylwia bardzo powoli odstawiła kubek z herbatą. – Nie. W kuchni zapadła cisza. Halina odwróciła się gwałtownie.
– Słucham? – Powiedziałam. Nie. Paweł nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.
– Boże, znowu zaczynacie – mruknął pod nosem. Ale Sylwia już patrzyła tylko na Halinę. – Paweł ma dwadzieścia pięć lat. Potrafi sobie odgrzać obiad.
Halina zmrużyła oczy. – Oj, dziecko, ale o co ci chodzi? To tylko chwila. – Nie o chwilę chodzi.
– A o co? Sylwia wzięła głęboki oddech. – O to, że wszyscy tutaj zachowują się tak, jakby obsługiwanie dorosłego faceta było obowiązkiem każdej kobiety w promieniu kilometra. Ryszard chrząknął głośno i odsunął krzesło.
– Ja idę na papierosa – rzucił szybko. Najwyraźniej nie miał zamiaru brać udziału w tej rozmowie. Halina oparła dłonie o blat. – Kobieta powinna dbać o mężczyznę – powiedziała spokojnie, z przekonaniem człowieka, który wygłasza oczywistą prawdę.
– A mężczyzna o kobietę nie powinien? – zapytała Sylwia. – Ale Paweł dba. Pracuje przecież.
Sylwia aż się roześmiała, choć wcale nie było jej do śmiechu. – Ja też pracuję. – No ale kobieta inaczej patrzy na dom. – Nie, pani Halino.
Kobietę się po prostu od małego uczy, że ma wszystko robić wokół innych. Halina zacisnęła usta. – Tak wygląda normalna rodzina. To zdanie zabrzmiało niemal identycznie jak wczoraj u Pawła.
I wtedy Sylwia nagle wszystko zrozumiała. To nie był tylko jego charakter. On wyrósł dokładnie w takim domu. Patrzył całe życie, jak matka lata wokół wszystkich, a ojciec siedzi przed telewizorem.
Jak kobieta zmęczona pada na nogi, ale i tak podaje herbatę, sprząta, gotuje i jeszcze przeprasza, że za mało posoliła rosół. I dla niego to było normalne. Halina dalej coś mówiła, że mężczyźni są inni, że dom trzeba trzymać kobiecą ręką, że facet po pracy musi odpocząć. Ale Sylwia już prawie jej nie słuchała.
Patrzyła tylko na jej dłonie, czerwone od detergentów, suche, popękane przy paznokciach. I nagle zobaczyła siebie za kilka lat. Siebie przy tym samym zlewie, w tym samym domu albo podobnym. Zmęczoną, niewyspaną, krzątającą się wokół Pawła, który nawet nie zauważy, kiedy przestanie być jego partnerką, a stanie się po prostu kolejną kobietą od usług.
Aż ją zmroziło, bo pierwszy raz pomyślała, że jeśli z nim zostanie, skończy dokładnie tak samo jak Halina. Sylwia weszła do pokoju i zamknęła za sobą drzwi trochę mocniej, niż planowała. Serce waliło jej jak młotem. Wyciągnęła z szafy torbę i zaczęła wrzucać do niej rzeczy.
Kosmetyczka, ładowarka, sweter, dżinsy. Ręce trochę jej drżały. Po kilku minutach w drzwiach pojawił się Paweł. – Ty serio się pakujesz?
– zapytał z niedowierzaniem. Nie odpowiedziała od razu. – Sylwia, no bez jaj. – Wracam do domu.
– Przecież mamy jeszcze dwa dni majówki. Zapięła kosmetyczkę i w końcu spojrzała mu w oczy. – Ty masz majówkę. Ja mam właśnie objawienie.
Prychnął pod nosem. – Boże, ale ty dramatyzujesz. To zabolało bardziej niż powinno, bo jeszcze tydzień wcześniej była przekonana, że Paweł naprawdę ją zna, że ją szanuje, że widzi w niej partnerkę. A teraz mówił do niej dokładnie takim samym tonem, jakim wcześniej mówił do matki.
Pobłażliwie, jak do kobiety, która robi problem z niczego. – Nie chodzi o te talerze – powiedziała cicho. – No właśnie – podchwycił. – A zachowujesz się, jakbyśmy ci kazali cały dom sprzątać.
– Ty dalej nie rozumiesz. – To mi wytłumacz, bo serio nie wiem, o co ci chodzi. I w jego głosie naprawdę było zdziwienie, nieudawane, prawdziwe. To było chyba najgorsze.
– Problem nie jest w zmywaniu – powiedziała powoli. – Problem jest w tym, że dla ciebie to oczywiste, że kobieta ma usługiwać wszystkim dookoła. – Nikt nikomu nie usługuje. Sylwia parsknęła gorzkim śmiechem.
– Pawle, twoja mama od rana stoi przy garach, a ty nawet sobie obiadu nie odgrzejesz, bo mama sama chce wszystko robić. – Nie, ona została nauczona, że musi wszystko robić. Westchnął ciężko i oparł się o framugę. – Przesadzasz.
To jedno słowo zabrzmiało jak policzek. – Naprawdę tak myślisz? – No tak. Normalna rodzina, normalny podział obowiązków, a ty robisz aferę.
– Normalny. – Głos jej zadrżał. – Ty nawet nie widzisz, jaka ona jest zmęczona. – Mama zawsze taka była.
– Właśnie o to chodzi. Paweł przewrócił oczami. – Kobiety chyba po prostu bardziej ogarniają takie rzeczy. Sylwia patrzyła na niego przez chwilę w kompletnej ciszy i nagle zrozumiała coś jeszcze gorszego.
On nie był leniwy przypadkiem. On był wychowany w przekonaniu, że to mu się należy. – Wiesz, jak będzie wyglądało nasze życie? – zapytała cicho.
– Normalnie. – Czyli jak? – wzruszył ramionami. – No wracamy z pracy.
Ty robisz coś do jedzenia, odpoczywamy. – Ja robię? – O Jezu. No nie łap za słówka.
– Nie łapię za słówka. Ja próbuję zrozumieć, czy ty w ogóle widzisz mnie jako partnerkę. – A jako kogo mam cię widzieć? – Na pewno nie jako drugą matkę.
Paweł skrzywił się, jakby powiedziała coś absurdalnego. – Serio ci odbija przez jedną głupią sytuację. Potem spojrzał na nią uważniej i rzucił: – Masz chyba okres. W pokoju zrobiło się lodowato.
Sylwia zamknęła oczy na sekundę. – No nie wierzę. – Co? – rozłożył ręce.
– Przecież wcześniej byłaś normalna. – Czy ty siebie słyszysz? – A ty siebie słyszysz? Krzyczysz od rana na moją matkę, pakujesz się i robisz dramat o głupi obiad.
Sylwia podeszła bliżej. – Posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie. Kobieta, która nie chce być służącą, nie ma okresu. Kobieta, która oczekuje partnerstwa, nie przesadza.
I problem nie jest w tym, że twoja mama gotuje. Problem jest w tym, że wy wszyscy uznaliście to za jej obowiązek. Paweł milczał. Patrzył na nią tak, jakby mówiła w obcym języku.
I właśnie wtedy Sylwia poczuła, że coś w niej ostatecznie pękło. Bo człowiek może się pokłócić, może mieć inne zdanie, ale jeśli dwoje ludzi zupełnie inaczej rozumie świat, to żadna miłość tego nie przykryje. W kuchni nagle odezwał się głos Haliny. – Pawciu, chodź na chwilę.
Paweł westchnął zirytowany i wyszedł z pokoju. Sylwia dalej pakowała rzeczy, ale przez uchylone drzwi słyszała przyciszone głosy. – Nie denerwuj się tak, synku – mówiła Halina miękko. – Znajdziesz sobie spokojniejszą dziewczynę.
Zapadła cisza, a potem Paweł mruknął coś niewyraźnie. Sylwia zacisnęła usta tak mocno, że aż zabolała ją szczęka. Spokojniejszą. Czyli jaką?
Taką, która będzie stała przy zlewie z czerwonymi rękami i przepraszała, że zupa za słona. Zasunęła zamek torby i wyprostowała się powoli. Już nie była zła. To było gorsze.
Czuła, jakby właśnie obudziła się z bardzo długiego snu. Przeszła przez kuchnię bez słowa. Halina odwróciła wzrok. Ryszard udawał, że ogląda telewizję.
Paweł stał przy oknie i nawet nie próbował jej zatrzymać. Sylwia wyszła na zewnątrz. Powietrze było chłodne, pachniało wilgotną ziemią i dymem z grilla sąsiadów. Wrzuciła torbę do samochodu, usiadła za kierownicą i odpaliła silnik.
Odjechała i ani razu nie spojrzała w lusterko na dom, który jeszcze wczoraj miał być symbolem rodzinnego szczęścia. Minęły prawie trzy tygodnie. Majówka dawno się skończyła. Ludzie wrócili do pracy.
Tramwaje znowu były pełne zaspanych twarzy. A Sylwia każdego ranka budziła się z tą samą myślą: może dziś zadzwoni. Na początku była wściekła. Ta wściekłość trzymała ją w pionie.
Opowiadała wszystko koleżankom w pracy, wracała myślami do każdej rozmowy, do każdego „bo ty jesteś kobietą”. I za każdym razem czuła ten sam gorzki ucisk w żołądku. – Dobrze zrobiłaś – mówiła stanowczo Iwona przy kawie. – Dziewczyno, uciekłaś w ostatnim momencie.
Magda miała inne zdanie. – Faceci później dojrzewają. Może jeszcze zmądrzeje. Jak mu zależy, to przemyśli wszystko.
I właśnie to „może” było najgorsze, bo nie dawało Sylwii spokoju. Wieczorami siedziała z telefonem na kanapie i co chwilę sprawdzała ekran. Czasem wydawało jej się, że usłyszała wibracje. Czasem budziła się w nocy i odruchowo patrzyła, czy nie ma wiadomości.
Ale od Pawła cisza. Nie napisał nawet głupiego „przepraszam” ani „porozmawiajmy”. Nic. I to bolało chyba bardziej niż sama kłótnia, bo część Sylwii ciągle miała nadzieję, że on po prostu potrzebuje czasu, że może pierwszy raz ktoś powiedział mu prawdę prosto w twarz i teraz musi to sobie poukładać.
Zaczęła czytać w internecie różne artykuły. Najpierw przypadkiem, potem już obsesyjnie. Jak nauczyć partnera dzielenia obowiązków. Czy mężczyzna może zmienić podejście do kobiet.
Syndrom mamin synka. Czytała komentarze kobiet, które pisały, że po ślubie było tylko gorzej, że facet obiecywał pomoc, a kończyło się tak, że one pracowały, gotowały, sprzątały i jeszcze słuchały, że są wiecznie niezadowolone. Jedna historia szczególnie utkwiła jej w głowie. Kobieta napisała: „Na początku myślałam, że nauczę go partnerstwa.
Po dziesięciu latach zorientowałam się, że zostałam drugą jego matką”. Sylwia siedziała wtedy długo w ciszy. Boże, przecież dokładnie tego się przestraszyła. Z dnia na dzień zaczynała rozumieć coś bardzo prostego i bardzo bolesnego jednocześnie.
Ludzie zmieniają się tylko wtedy, kiedy sami widzą problem. A Paweł żadnego problemu nie widział. W jego świecie wszystko działało dobrze. Ojciec siedział przed telewizorem, matka biegała wokół wszystkich, rodzina trwała od trzydziestu lat.
Dla niego to był dowód, że taki układ jest normalny. I nagle Sylwia poczuła ogromne zmęczenie. Nie Pawłem nawet. Samą myślą, że musiałaby całe życie walczyć o rzeczy podstawowe.
O szacunek, o partnerstwo, o to, żeby dorosły facet po sobie posprzątał. Dziesiątego dnia usunęła jego numer. Nie zablokowała go, po prostu usunęła. Siedziała wtedy na łóżku z telefonem w ręku dobre dziesięć minut.
Palec zawisł nad ekranem, serce waliło jak szalone. Potem kliknęła i od razu rozpłakała się jak dziecko. Nie dlatego, że chciała wrócić. Tylko dlatego, że coś naprawdę się skończyło.
Wieczorem wyciągnęła stare zdjęcia. Mazury zeszłego lata, wspólny wypad do Gdańska, uśmiechnięty Paweł z kubkiem kawy, Paweł obejmujący ją w kolejce. I przez chwilę znowu zrobiło jej się miękko, bo przecież były też dobre momenty. To nie był potwór.
To był człowiek wychowany w świecie, w którym kobieta miała być wygodna. A ona już nie umiała taka być. Dwa tygodnie później wszystko zabolało jeszcze raz. Przeglądała wieczorem Facebooka, właściwie bezmyślnie, kiedy nagle zobaczyła nowe zdjęcie u wspólnej znajomej.
Grill. Kilka osób przy stole, śmiechy, piwo. I Paweł stał z ręką zarzuconą na ramiona jakiejś dziewczyny. Młoda, jasne włosy związane w niedbały kok, delikatny uśmiech, wielkie kolczyki.
Patrzyła na niego tak, jakby był najważniejszym człowiekiem na świecie. Sylwia poczuła ukłucie w klatce piersiowej. Tak szybka zamiana bolała, nawet jeśli rozum podpowiadał, że może już wcześniej się znali. Ale potem przyszła druga myśl, tak nagła, że aż ją zmroziło.
Ta dziewczyna będzie następna. Będzie siedziała przy stole z Haliną i słuchała, że kobieta powinna dbać o mężczyznę. Będzie podgrzewać Pawłowi kotlety, będzie zbierać jego skarpetki spod łóżka. A kiedy się zmęczy, ktoś powie jej, że przesadza albo że ma okres.
Sylwia patrzyła jeszcze chwilę na zdjęcie i nagle puściło. Nie zrobiło się jej lżej od razu. To nie działa jak w filmach. Nie ma jednej magicznej chwili, po której człowiek przestaje tęsknić.
Ale pierwszy raz od tamtej majówki poczuła coś ważniejszego niż żal. Ulgę. Bo zrozumiała, że nie straciła wielkiej miłości.
Ona po prostu w ostatnim momencie nie zgodziła się zostać drugą Haliną.
