Ik fietste door de polder, weg uit Amsterdam, de bloemenvelden aan weerszijden. De wind zat eindelijk in mijn rug, en ik genoot. Tot ik iets hoorde. Een geluid dat klonk als een hond die totaal niet getraind was.
Ik keek om me heen, maar zag niets. Even later hoorde ik het weer. Het kwam van de weilanden naast me. Ik minderde vaart en tuurde over het gras.
Daar stonden ze: paarden. Wilde paarden, of beter gezegd, verwilderde paarden. En tussen hen in liep een veulen, piepklein, misschien een week oud. Ik kon mijn ogen er niet van afhouden.
Zo jong, zo kwetsbaar, zo vol onschuld. Ik wilde dichterbij, maar dat kon niet. Het terrein was niet toegankelijk. Ik pakte mijn telefoon en probeerde een foto te maken, zodat jullie konden zien hoe klein dat veulen was.
Het was te ver weg, maar ik wist dat het daar stond. Een klein wonder in die uitgestrekte groene vlakte. Even later zag ik nog meer dieren. Kippen met rare veren aan hun poten, een kalkoen, en zelfs emoes.
En toen, verderop, een kat die te ver weg was om te zien. Het was alsof de natuur hier alles tegelijk liet zien. Ik fietste verder, langs de drukke weg, hopend op een fietspad. De auto’s raasden voorbij, maar ik bleef rustig.
Ik wilde niet dat de boeren me voor een toerist aanzagen. Ik was hier niet voor de plaatjes, ik was hier voor het ritme van de weg. De bloemenvelden bleven maar komen. Tulpen in alle kleuren, zo ver ik kon kijken.
Ik vertraagde nog meer, zodat jullie alles konden zien. “Als ik mijn normale snelheid zou fietsen, zou je niets zien,” zei ik tegen de kijkers. En om het te bewijzen, trapte ik even flink door. “Dit is mijn normale snelheid.
” Maar al snel minderde ik weer vaart. Ik wilde niet dat het moment voorbij zou schieten. We kwamen bij een parkeerplaats, een mooi plekje. Maar er was een slagboom, en je moest betalen voor een dagkaart.
We hadden vandaag al genoeg uitgegeven. “We komen hier terug als we een auto hebben,” zei ik. Misschien binnenkort. Dan kunnen we al die plekken bezoeken die ik met het openbaar vervoer nooit kon bereiken.
Ik fietste verder, langs een restaurant met de naam Zoomers. Ik wees ernaar en grapte over welke auto we zouden moeten kopen. Een Volkswagen? Te duur.
Misschien iets anders. De kijkers lachten mee. De wind stak weer op, maar nu in mijn rug. Ik voelde me vrij.
De weg lag voor me, de velden kleurden de horizon. En ergens achter me stond dat kleine veulen nog steeds bij zijn moeder, onwetend van alles. Ik glimlachte en trapte door.
De dag was nog jong, en er was nog zoveel te zien.
