Owinięta w koce za jakieś 150 zł, przeżywając tylko dzięki herbacie 20 zł za opakowanie i kiepskiej telewizji porannej na moim telewizorze wartym około 2500 zł, myślałam o tym, jak bardzo moje życie się zmieniło. Napisałam maila do mojego działu, wzięłam tydzień wolnego i poddałam się gorączce. Saldo, które powinno wynosić nieco ponad milion złotych, wynosiło teraz 964 000 z groszami. Zebrałam się z kanapy i potknęłam w drodze do sypialni.
Utykając wróciłam do salonu i opadłam na sofę, dysząc krótko i szybko. Pierwszy do banku, aby zgłosić kradzież karty i natychmiast ją zablokować. Mój drugi telefon był do mecenasa Nowaka. „Kacper do ciebie wpadnie.
– powiedział. – To ona zaszczepiła we mnie miłość do historii, do książek, często wycenianych na setki złotych sztuka, do cichej siły faktów. A kiedy zachorowała, wezwała mnie i mecenasa Nowaka do swojego łóżka. Prawdopodobnie sama go do tego zachęciła.
Ubrałam się w strój do pracy. Podeszłam do mojej szafki na dokumenty z zamkniętej kasetki. Wydrukowałam mail od niej sprzed sześciu miesięcy z tematem Wielki Pomysł, w którym opisała jego plan kryptowalutowy i poprosiła o pożyczkę w wysokości 40 000 zł z funduszu. I gdy jechałam moim samochodem, Hondą wycenianą na 40 000 zł do biura pana Nowaka, czułam jak ciężar jej przekonań spoczywa na moich ramionach.
W pokoju dominował długi, wypolerowany machoniowy stół, wart co najmniej 20 000 zł. „To nie są twoje pieniądze, to pieniądze funduszu, a ty jako beneficjent masz do nich zerowy dostęp do momentu ukończenia 30 roku życia. – powiedziałam. – Nie, nie posłałabyś własnego brata do więzienia, prawda?
” Przeszłam do ostatniej zakładki. „Te pieniądze idą na fundusz, nie do mnie. – powiedziałam. – Błagam, nie możesz do tego dopuścić.
– rzucił. – Zadzwoń do niego. – warknął. – Pociągnę cię do sądu.
” Próbował apelować do starszej siostry, którą okradł. „To ty kazałaś mu przyjść do mojego mieszkania, prawda? ” Zwróciłam się do pracującego studenta. Dostaliśmy list z sądu.
Katarzyna rzuciła się do przodu, ale nie drgnęłam. Powiedziałam, obniżając głos do zimnego, płaskiego spokoju. Kacper, mój brat, złote dziecko, odwrócił się do naszej matki. Wydukała Katarzyna, wyciągając do niego rękę.
Nie było już nic do powiedzenia. Moje mieszkanie wraz z meblami wartymi około 30 000 zł było naprawdę moje. Mój czas należał do mnie.
Około miesiąc po rozliczeniu środków otrzymałam formalny list od rektora uniwersytetu.
