Mokre, pożółkłe liście lepiły się do brudnych kafli, a ja stałam w tym deszczu i myślałam, że to tylko kolejny zwykły dzień. Nie wiedziałam jeszcze, że za chwilę coś wywróci moją rzeczywistość do góry nogami. Ania szła tuż obok mnie, kurczowo zaciskając palce na pasku swojego sfatygowanego plecaczka. Była taka chuda, że przez sweter odznaczały się jej kręgi.
Wprowadziłam ją do porządnego sklepu dziecięcego. – Bierz wszystko, czego potrzebujesz – powiedziałam. – Ja też zarabiam, więc nie marudź, tylko marsz do przymierzalni. Ania podeszła do wielkiego lustra i zamarła.
Patrzyła na swoje odbicie, jakby widziała je pierwszy raz w życiu. Potem wzięła z półki różowe pudełko, przytuliła je do piersi z taką delikatnością, jakby trzymała kruche szklane serce, które mogłoby się zaraz rozbić. – Co to? – zapytałam, zaglądając do jej pokoju, bo to pudełko było takie ładne.
Ania podeszła do mnie nieśmiało, zawahała się na ułamek sekundy i po prostu się wtuliła. Objęła mnie tymi swoimi chudymi rączkami w pasie i mocno docisnęła nosek do mojego brzucha. Pachniała zwykłym rumiankowym szamponem dla dzieci i czymś jeszcze – trudnym do nazwania, cholernie smutnym. Samotnością.
Nigdy nie należałam do osób wylewnych. Nie znosiłam zbędnego przytulania, a cudzych dzieci unikałam jak ognia. Ale teraz coś we mnie pękło. Wieczorem Stefan wrócił do domu, wparował do przedpokoju potwornie zmęczony, obwieszony torbami z prezentami i trzymając pod pachą pękatą teczkę z dokumentami.
Zanim jednak przejdę do tego, co wydarzyło się później, zerknijcie na dół, zostawcie łapkę w górze i zasubskrybujcie kanał. Jeśli ta historia jakoś do was trafia, napiszcie też w komentarzach, skąd mnie dzisiaj słuchacie. Stefan położył na stole błyszczący folder. Wzięłam go do ręki i nagle stanęło mi przed oczami dzisiejsze rano.
Ania podeszła do mnie i zapytała cichutko:
– A jak będę miała same szóstki w szkole, to pozwolicie mi zostać, czy i tak mnie tam oddacie? Przypomniałam sobie jej plecy z widocznymi kręgami i to, jak kurczowo tuliła do siebie kartonik po telefonie. To pudełko, które kupiła dzisiaj w sklepie – to była obudowa na telefon. Chciała być gotowa, gdyby ktoś kiedyś zadzwonił.
Rozumiecie? Ta dziewczynka kupiła obudowę na telefon, na wypadek gdyby ktoś chciał ją zatrzymać. Wstałam od stołu, podeszłam do zlewu i odkręciłam kran, żeby nalać wody do czajnika. Stefan podszedł do mnie od tyłu, mocno objął mnie w pasie i wtulił twarz w moje ramię.
– Chodź no tutaj do nas – powiedziałam do Ani, która stała w drzwiach. Podeszła. Objęłam ją i szepnęłam jej do ucha, czując, że moje własne oczy też robią się podejrzanie wilgotne. – Masz się przykładać do nauki i natychmiast przestań szorować te góry naczyń po każdym posiłku.
Bo jesteś u siebie. Atmosfera w domu zmieniła się nie do poznania. To już nie była tylko dziewczynka, której obiecaliśmy opiekę.
To była nasza córka.
