Wtedy zadzwonił telefon. To była mama. Eliza odebrała, ale zanim zdążyła powiedzieć cokolwiek, mama zaczęła:
“Musi podjechać do Biedronki, bo nie mam czym nakarmić gości, a ty jak zwykle nic nie pomożesz. ”
Eliza zacisnęła zęby.
To było zawsze to samo. Odkąd pamięta, mama traktowała ją jak kogoś gorszego, kogoś, kto tylko przeszkadza. A przecież to Eliza pilnowała domu przed ślubem, to Eliza witała gości przy stole, podawała sernik i mówiła: “Jedz dziecko, bo przy komputerach to wy chyba same kanapki”. Ale nigdy nie było podziękowania.
Zawsze tylko pretensje. Kamil, jej mąż, siedział obok i patrzył w telewizor. Eliza powiedziała cicho: “Muszę podjechać do Biedronki. Mówiłam mamie, że po pracy, ale ona chce teraz.
” Kamil nawet nie odwrócił głowy. “Mówiłeś, że jedzie do Biedronki” – powiedział tak obojętnie, jakby rozmawiał z meblem. Eliza westchnęła i wstała. Wzięła torbę, kluczyki i wyszła, nie czekając na odpowiedź.
Po drodze myślała o tym, że od roku to ona wozi Kamila do przychodni, bo on nie chce prowadzić po tych swoich zabiegach. Wozi też jego matkę na zakupy, bo starsza pani nie daje rady. A jak ona sama potrzebuje czegoś, to nikt nie pyta. W Biedronce kupiła wszystko z listy, którą mama podyktowała przez telefon.
Masło, jabłka, chleb, coś na obiad. Potem pojechała do mamy, zawiozła zakupy i już miała wracać do domu, kiedy mama powiedziała: “A swoją drogą, czemu ty się tak malujesz? Przecież nie idziesz na żadną wycieczkę do galerii. ” Eliza nic nie odpowiedziała.
Wsiadła do auta i pojechała do domu. W domu Kamil stał w kuchni, oparty o blat. “Gdzie byłaś? ” – zapytał, chociaż wiedział.
“Mówiłam ci – u mamy, z zakupami. ” “A czemu tak długo? ” “Bo mama chciała, żebym pomogła jej z obiadem. ” Kamil prychnął.
“Zawsze znajdziesz wymówkę, żeby nie być w domu. ” I wyszedł do pokoju, trzaskając drzwiami. Eliza stała nieruchomo. To było już za dużo.
Od roku wszystko ją oskarżał: że za mało zarabia, że za dużo wydaje, że za często odwiedza matkę. A przecież to ona trzymała ten dom w kupie. Ona gotowała, sprzątała, płaciła rachunki, a on tylko siedział i narzekał. Dziś wieczorem powiedziała sobie: dość.
Weszła do sypialni, wyjęła z szafy dwie torby i zaczęła pakować swoje rzeczy. Krem do rąk, stare bilety, tabletki przeciwbólowe, spinki do włosów. Wszystko, co było jej, wrzucała do torby. Kamil siedział w pokoju i nic nie mówił.
Może myślał, że to tylko kolejna awantura. Ale Eliza wiedziała, że tym razem to nie jest awantura. To jest koniec. Rano, zanim wyszedł do pracy, Kamil zapytał: “To co, wracasz do mamy?
” Eliza odpowiedziała: “Idę do mamy”. I to było wszystko. Nie dodała ani słowa więcej. Po jego wyjściu Eliza spakowała resztę rzeczy.
Zostawiła na stole klucze do mieszkania, a dokumenty, które wspólne, schowała do torby, którą następnego dnia miała zabrać do pracy. Potem zadzwoniła do matki. “Mamo, przyjdę do ciebie na kilka dni. Tylko nie pytaj dlaczego.
” Mama westchnęła. “Tylko trzymaj się do soboty. Potem pogadamy. ”
Wieczorem Kamil wrócił do domu.
Zobaczył torby w przedpokoju i zmarszczył brwi. “Co to ma znaczyć? ” – zapytał. Eliza odpowiedziała spokojnie: “Powiedziałam ci rano.
Idę do mamy. ” “Ty chyba żartujesz. Mieszkamy tu od pięciu lat, a ty tak po prostu chcesz wyjść? ” “Tak.
” “Zostawisz mnie? ” “Zostawiam. ”
Kamil zaczął krzyczeć. “To twoja wina!
Ty zawsze wszystko psujesz! Gdzie ty pójdziesz? Do tej swojej matki, która cię nienawidzi? ” Eliza nie podniosła głosu.
“Moja matka mnie nie nienawidzi. To ty mnie nienawidzisz, odkąd przestałeś pracować. ” Kamil zamilkł. Odwrócił się i wyszedł do kuchni, trzaskając drzwiami.
Następnego dnia Eliza wzięła wolne w pracy. Pojechała do kancelarii, do prawnika, którego znała z widzenia. “Chcę rozwodu” – powiedziała. Prawnik spojrzał na nią.
“Czy jest szansa na ugodę? ” “Nie. ” “Majątek? ” “Mieszkanie jest wspólne.
Ale ja mam dokumenty. I mam świadków. ” “Jakich świadków? ” “Jego matkę.
Ona widziała, jak mnie traktował. ”
Prawnik skinął głową. “To dobrze. Bo jeśli są świadkowie, to mamy mocną sprawę.
” Eliza podpisała dokumenty i wyszła. Wiedziała, że to początek długiej drogi, ale pierwszy krok jest zawsze najważniejszy. Po południu zadzwoniła do Kamila. “Spotkajmy się w sobotę.
Mamy do omówienia sprawy. ” “Jakie sprawy? ” “Rozwód, mieszkanie, alimenty. ” “Ty chyba oszalałaś.
Ja ci nic nie dam. ” “Zobaczymy, co powie sąd. ”
W sobotę spotkali się w kawiarni. Eliza przyszła pierwsza, z dokumentami w torbie.
Kamil przyszedł spóźniony, z miną, która mówiła, że to wszystko dla niego strata czasu. “Słuchaj, nie będę się bawił w jakieś sądy” – powiedział. “Podpiszesz, że zrzekasz się mieszkania, i koniec. ” Eliza spojrzała mu prosto w oczy.
“Nie podpiszę niczego. To mieszkanie też jest moje. ” Kamil roześmiał się. “Twoje?
A kto na nie zarabiał? Ja! ” “A kto je sprzątał, gotował, utrzymywał? Ja.
I mam na to rachunki i świadków. ”
Kamil zamilkł. Widać było, że nie spodziewał się takiego obrotu spraw. “Zobaczysz, pożałujesz” – powiedział i wyszedł, trzaskając drzwiami.
Eliza została sama przy stoliku. Popatrzyła na dokumenty, potem na drzwi, którymi wyszedł. Nie czuła smutku. Czuła ulgę.
W poniedziałek złożyła pozew o rozwód. Prawnik powiedział, że sprawa może potrwać kilka miesięcy, ale mają mocne argumenty. Eliza wróciła do mamy, która przyjęła ją bez słowa, po prostu podała sernik. “Jedz, dziecko” – powiedziała.
“Masz przed sobą długą drogę. ”
Wieczorem Eliza usiadła w pokoju, który był teraz jej pokojem, i pomyślała o tym, ile lat marnowała na kogoś, kto nigdy jej nie szanował. Ale teraz to koniec. Teraz zaczyna nowe życie.
Wstała, podeszła do okna, spojrzała na ulicę. Potem wróciła do łóżka, poczytała książkę, poprawiła obrazek na ścianie i zadzwoniła do matki, żeby powiedzieć jej, że dziękuje. A kilka dni później zadzwonił telefon. To był Kamil.
“Eliza, musimy porozmawiać. Tylko nie rozłączaj się. ” Eliza milczała przez chwilę. Potem powiedziała: “Nie mam ci nic do powiedzenia.
Wszystko, co miałeś do powiedzenia, powiedziałeś przez te wszystkie lata. ” I rozłączyła się. To był koniec. Eliza wzięła głęboki oddech.
Po raz pierwszy od dawna poczuła, że oddycha naprawdę.
