Kiedy moja macocha Ewa szepnęła do mnie w korytarzu kancelarii notarialnej, że nie dostanę nawet grosza z fortuny mojego ojca, nawet nie drgnęłam. Wiedziałam coś, o czym ona nie miała pojęcia. Ale zacznijmy od początku. Nazywam się Anna, mam 32 lata.
Mama zmarła, kiedy miałam 20 lat. Zostałam sama z ojcem, który pogrążył się w pracy, a ja próbowałam ułożyć sobie życie. Studiowałam architekturę we Wrocławiu, ale każdy weekend spędzałam w Warszawie, przy ojcu. Widziałam, jak samotnie mu było, i myślałam, że zasługuje na szczęście.
Dlatego kiedy poznał Ewę, cieszyłam się. Poznał ją pół roku przed tym, zanim wprowadziła się do naszego apartamentu. Była miła, uprzejma, miała w sobie coś takiego, że od razu przypadła mu do gustu. Wkrótce zaczęli razem jeździć na wakacje – Gdańsk, Paryż, Barcelona.
Ojciec odmłodniał, a ja myślałam, że wreszcie znalazł kogoś, kto go uszczęśliwi. Nie widziałam jednak, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. To ojciec poprosił, żebym została w Warszawie, kiedy Ewa zaczęła mówić o wspólnych planach. Zgodziłam się, choć miałam własne życie we Wrocławiu.
Z czasem Ewa przekonała ojca do otwarcia kont w zagranicznych bankach. Tłumaczyła, że tak będzie bezpieczniej, że to dla ich przyszłości. On jej ufał, a ja – głupia – myślałam, że to normalne. Dopiero po dwóch latach zauważyłam, że coś jest nie tak.
Pojechałam do Warszawy pewnego zimowego wieczoru. Ojciec był zmęczony, ale to nie to. Chodziło o Ewę. Wyciągnęłam ją na rozmowę, a ona spojrzała na mnie chłodno i powiedziała:
– Ty nie masz nic do powiedzenia w naszych finansach.
Twój ojciec chce, żeby to ja zarządzała jego majątkiem. Próbowałam rozmawiać z ojcem, ale on tylko machał ręką. Mówił, że mam się nie martwić, że Ewa wie, co robi. Tylko że wiedziałam już, co się dzieje.
Ewa wyprowadziła z jego majątku prawie osiemset tysięcy złotych. Robiła to powoli, systematycznie, przez lata. Potem ojciec zachorował. Nagle, z dnia na dzień, trafił do szpitala.
Zastałam go podłączonego do maszyn, bladego jak ściana. Lekarze mówili, że to poważne, że będzie wymagał stałej opieki. A Ewa stała obok i już planowała, co dalej. – Twój ojciec pójdzie do domu opieki – powiedziała, kiedy wyszliśmy na korytarz.
– Nie mam czasu, żeby się nim zajmować. Zatrzymałam się i spojrzałam jej prosto w oczy. – On nie pójdzie do żadnego domu opieki – odpowiedziałam. – Ja się nim zajmę.
Przeniosłam się do Warszawy. Ojciec wypuścił mnie z powrotem do apartamentu, choć Ewa protestowała. Nawet w jego osłabionym stanie widział, że nie ma innego wyjścia. Ale Ewa nie odpuszczała.
Całe dni spędzone w tym smutnym domu były nie do zniesienia. Ojciec nie zawsze wiedział, co się wokół niego dzieje. Czasem patrzył na mnie i nie poznawał. Innym razem mówił do mamy, jakby wciąż żyła.
Łzy napływały mi do oczu, kiedy widziałam, że to już nie ten sam silny mężczyzna, który mnie wychowywał. Ale w jednym ze swoich licznych momentów lucidity, kiedy wychodziłam na zakupy, zadzwonił do swojego notariusza, pana Nowaka. Wiedziałam o tym dopiero później, gdy wszystko się skończyło. Ewa tymczasem zaczęła przygotowywać grunt.
Wmawiała wszystkim, że ojciec nie jest w stanie podejmować decyzji, że trzeba go ubezwłasnowolnić. Mówiła, że potrzebuje pełnej dokumentacji medycznej, potwierdzającej jego zdolność do czynności prawnych. Chodziła po lekarzach, zbierała zaświadczenia, a ja patrzyłam na to wszystko i czułam, że coś jest nie tak. Potem ojciec zmarł.
Zostawił nas obie, Ewę i mnie, w tym wielkim apartamencie, pełnym wspomnień i niedokończonych spraw. Tydzień po pogrzebie otrzymaliśmy wezwanie do kancelarii notarialnej na odczytanie testamentu. W korytarzu Ewa nachyliła się do mnie i wyszeptała:
– Jan wszystko mi zapisał, a ty będziesz mogła wrócić do swojego żałosnego życia w Krakowie, o ile w ogóle cię tam jeszcze chcą. Nie odpowiedziałam.
Weszłyśmy do gabinetu. Notariusz, pan Nowak, zaczął czytać dokument. Ewa uśmiechała się, pewna siebie, już widząc swoje konto. Ale kiedy doszedł do końca, jej twarz zmieniła się w kamień.
– Pan Jan przeszedł pełne badania psychiatryczne i neurologiczne, które potwierdzają jego pełną zdolność do czynności prawnych w momencie sporządzania testamentu – powiedział notariusz. – Cały swój majątek, w tym apartament w Warszawie i wszystkie konta zagraniczne, zapisał swojej córce, Annie. Ewa zbladła. Wstała, próbowała coś powiedzieć, ale głos jej się załamał.
Pan Nowak podszedł do mnie i położył rękę na moim ramieniu. – Pani ojciec chciał, żeby pani to miała – powiedział cicho. – Prosił, żebym dopilnował, żeby wszystko było zgodnie z prawem. Wróciłam do Krakowa.
Nie dlatego, żeby uciekać, ale dlatego, że musiałam wszystko przemyśleć. Ewa próbowała jeszcze walczyć, ale nie miała żadnych podstaw. Ojciec przez cały czas wiedział, co robi. On tylko czekał na odpowiedni moment, żeby wszystko jej odebrać.
A ja? Ja wreszcie mogłam zamknąć ten rozdział. Ale zanim to zrobiłam, spotkałam się z Ewą jeszcze raz. Chciałam jej powiedzieć, że wszystko rozumiem, że jej nie nienawidzę.
Ale kiedy zobaczyłam jej oczy, pełne goryczy i nienawiści, zrozumiałam, że nie ma o czym rozmawiać. Zostawiłam ją tam, w tamtym gabinecie, z jej pustymi planami. I wyszłam, zostawiając za sobą wszystko, co mnie już nie dotyczyło.
