Kasia stanęła w progu z małym Filipem przytulonym do piersi. Jej oczy, te same oczy, w których Marcin kiedyś widział swoją przyszłość, spotkały się z jego spojrzeniem. Chłopiec wyciągnął rączki i zawołał: „Tato, chcę do ciebie! ” Kasia przyciągnęła go bliżej, choć dziecko wierciło się, próbując dosięgnąć ojca.
Marcin stał w deszczu, przemoczony, ale nie czuł zimna. Patrzył na mężczyznę w idealnie skrojonym garniturze od Hugo Bossa, z włosami zaczesanymi do tyłu i zegarkiem Rolex na nadgarstku. Ten mężczyzna, Marcin, miał wszystko, czego kiedyś pragnął, a jednocześnie nic, co naprawdę się liczyło. Kasia nie patrzyła na niego.
Wpatrywała się w cyfry na wyświetlaczu telefonu, jakby liczyła sekundy do momentu, gdy będzie mogła uciec z tej klaustrofobicznej przestrzeni. Strażnik przy recepcji podniósł wzrok, ale szybko wrócił do swoich papierów, wyczuwając napięcie. „Zadzwoń do mnie, jak znajdziesz czas” – powiedziała Kasia, nie odrywając wzroku od ekranu. Marcin schował telefon do kieszeni i ruszył za nią w noc, nie wiedząc, że decyzja, którą właśnie podjął, albo raczej nie podjął, zmieni wszystko.
Dzieci przyzwyczają się do wszystkiego – powtarzał sobie w myślach. Ale czy on sam mógł się przyzwyczaić do życia bez nich? Po prostu pewnego dnia, rok temu, spakował walizki, powiedział Kasi, że potrzebuje czasu dla siebie i wyprowadził się do luksusowego apartamentu w centrum. Myślał, że dostanie to, czego chce.
Myślał, że będzie wolny. A teraz stał tutaj, patrząc, jak jego syn woła go przez szybę. „Wciąż ma do ciebie słabość” – usłyszał głos Kasi, ale nie wiedział, czy to do niego mówi, czy do siebie. „Wyjazd do Paryża w przyszłym miesiącu.
Do tej, do Kasi, po tym, jak ja zmieniłam dla ciebie całe swoje życie. Mogłam wyjechać do Mediolanu, ale zostałam tutaj dla ciebie. ”
Deszcz wciąż padał, gdy Marcin wsiadł do swojego czarnego Mercedesa. Odpalił wycieraczki i ruszył w stronę Pragi do miejsca, które kiedyś nazywał domem.
Ale zamiast odjechać, po prostu siedział, patrząc na okno, gdzie kiedyś mieszkał. 20 nieodebranych połączeń od Natalii, pięć wiadomości głosowych. Nie był pewien, czy chce ich słuchać. W końcu wysiadł z samochodu i podszedł pod drzwi.
Otworzyła mu kobieta około 40 lat w okularach i z życzliwym uśmiechem. Poprowadziła ich do małego gabinetu. Marcin usiadł naprzeciwko niej, a wtedy drzwi otworzyły się i wszedł Filip. „Cześć kochanie” – powiedział Marcin, czując, jak łzy napływają mu do oczu.
Filip rzucił się do niego z taką siłą, że Marcin zachwiał się. Chłopiec wspiął się na kanapę i przytulił do ojca. Marcin poczuł, jak coś w nim pęka. Kasia skinęła głową i odwróciła się, by wejść do środka, ale zatrzymała się przy drzwiach.
Weszła do środka, a drzwi zamknęły się za nią z cichym kliknięciem. Marcin został sam na pustej ulicy, przemoczony, zmęczony, ale po raz pierwszy od roku czujący, że może znowu odnaleźć drogę do domu. Wsiadł do samochodu, ale zamiast odjechać, po prostu siedział, patrząc na okno, gdzie kiedyś mieszkał.
Miał szansę powrotu do domu i tym razem nie zamierzał jej zmarnować.
