Agnieszka weszła do mieszkania z Tomkiem, który trzymał w ręku list. Kamil, jej syn, patrzył na nich z niepokojem. Halina, matka Agnieszki, stała przy stole, a Ryszard, jej mąż, wpatrywał się w Tomka. Tomek powiedział do Kamila: „Jak do ciebie mówię, patrz na mnie”.
Kamil odwrócił wzrok, a Tomek zapytał: „Do kogo dzwoniłeś? ”. Kamil odpowiedział: „Do Agnieszki”. Ryszard podszedł do Tomka i zapytał: „Do mieszkania nad salonem weszliśmy służbową klatką.
Jedziesz do mnie”. Tomek pokręcił głową. „Zostanie do rana i nie zniknie bez słowa” – powiedział Ryszard. Agnieszka zwróciła się do Tomka: „Jest dorosły”.
Tomek odpowiedział: „Jutro zadzwonię do Piotra”. Schował list do szuflady, a potem powiedział: „Zostaję do rana”. Tomek przyłożył kartę do czytnika i wszedł do mieszkania. Kiedy Halina weszła do domu, Agnieszka była w salonie.
Halina zapytała: „Dlaczego Kamil nie dzwonił do pani sam? ”. Agnieszka zwróciła się do matki: „List mamy możesz przeczytać przy niej”. Weszli do środka.
Ryszard zwrócił się do pracowników, ale Halina powiedziała: „Zostaw! ”. Agnieszka schowała list. Z głębi warsztatu Ryszard zawołał go do rozładunku.
Obok nich miał się znaleźć list, którego nie kontrolował. Agnieszka wróciła do siebie i nie dręczy matki. Wtedy rozłożyła list przed matką. Tomek wziął plastik do ręki, obejrzał i odłożył.
List był do siostry wynajmującej pokój, do Tomka, którego sam zaraz wystawi. Napisał: „Jestem człowiekiem, którego uderzyłeś za te same słowa”. Agnieszka zabrała list i wyszła. W drodze do Poznania zadzwonił syn.
Agnieszka przyjechała do Swarzędza przed świtem. Kamil do niej nie dzwonił. Syn odszedł do autobusu, nie do jej busa. Schowała go głębiej do szufrady.
Telefon leżał ekranem do góry. Znał jednego z kierowców z dostaw do salonu. Powiedział: „Nie, właśnie dlatego zadzwoniłem do Agnieszki, nie do pana”. Do Tomka zadzwoniła dopiero po zgodzie Kamila.
Gdy wróciła, Halina rozdarła list i wrzuciła do kosza. Kamil zadzwonił jeszcze raz do Agnieszki. Powiedziała, że boi się skończyć jak Agnieszka, bez niedzielnych obiadów, matki i prawa do wejścia do rodzinnego domu. Agnieszka pomyślała: „Mogłem pójść z tobą do wychowawcy”.
Właśnie one sprawiały, że powrót był prawdziwą pokusą, a nie dowodem słabości. Halina powiedziała: „Jeśli poprosi o kontakt do ekipy, podam numer. Możesz wrócić do mnie”. Marta odjechała do matki.
Nie popychał go do odejścia. Do Swarzędza pojechał busem. Tomek jutro wraca do pracy. Kamil wraca do domu i przeprasza matkę.
Wtedy Halina wyjęła list z torebki. Powiedziała do męża: „Nie sprowadzasz Kamila do salonu”. Syn podszedł do stołu. Kamil podszedł do matki.
Brat miał wrócić do magazynu, siostra do pensjonatu. Poszedł z jedną torbą do kolegi. Halina przed powrotem do środka oddała Agnieszce list, by nie zniknął w domu. Kamil pojechał z Agnieszką do przystanku, a dalej autobusem do magazynu.
Wieczorem wpuściła go do mieszkania nad salonem. Dolne szafki stanęły do południa. Agnieszka powiedziała: „Jeśli coś zacznie pracować, dzwoni pani do mnie, nie do poprzedniej ekipy”. Agnieszka wróciła do swojego miasta z własnej decyzji.
Kalina dzwoniła do dzieci rzadko. Na koniec powiedziała: „Dobrze, że byliście ze mną do końca”.
