Leżałem bez ruchu na oddziale intensywnej terapii, a ból przygważdżał mnie do łóżka. Monitor obok wybijał swój chłodny, nieznoszący sprzeciwu rytm. Pielęgniarka weszła do środka, a wraz z nią wpłynął zapach lawendy – ulubionych perfum mojej zmarłej żony. Przez chwilę myślałem, że to Zofia, że wróciła, że nikt mnie nie zostawił.
– Czas wracać do domu – powiedziała cicho. Przyłożyła dłoń do mojej szczęki, tak jak robiła to tysiące razy wcześniej. Dwadzieścia metrów dalej stał samochód, a za kierownicą sylwetka, która nie znikała. Obserwowała.
Hej! Zosiu, powiedziałem do pustej drogi. Przycisnęła moją dłoń do policzka. Do pokoju wszedł mężczyzna w białym kitlu, jakieś 55 lat.
Powiedział, że złamania żeber są do opanowania, bez konieczności operacji. Mówiąc wprost, wypadek spowodował uszkodzenia neurologiczne, które ograniczają pana zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji. Powiedział to do Marka, jakbym był już tylko tematem rozmowy, nie osobą. Marek i Ewa zostali do 9:00.
Nazwisko sędziego znane, lekarz opłacony, a ocena podpisana tego samego dnia, kiedy trafiłem do szpitala. 20 hektarów wschodniej części z prawem do wody i drogi dojazdowej nie leży długo na rynku. Poczeka dwa tygodnie, 20 hektarów. Kwiatkowski mówił, że będzie nieprzytomny do rana.
Szepnąłem do sufitu. Wyszli po 20 minutach. Pana żona przyznała złoty, a do mnie trzy lata temu. Ten mały aparat przy dolnej poprzeczce należy do pana.
Leżałem z kartką przyciśniętą do piersi, a ból w żebrach odmierzał ciemność w nierównych odstępach. Wracałem myślami do Zofii, do inwestycji, jaką zaproponował Marek trzy lata wcześniej. Projektu deweloperskiego, do którego chciał, byśmy dołożyli 400 000 zł. Marek trzymał moją dłoń, prowadząc kciuk do linii podpisu.
No proszę, tato. Czwartego dnia usłyszałem głos Staszka Kowala, sąsiada od 20 lat, dobijającego się o zgodę na wizytę. Poczekałem do nocy, piątego dnia po zamkniętych już drzwiach, bo to zawsze coś znaczyło. Usłyszałem, jak Marek mówi do Ewy.
Mówi, że lek utrzyma go w stanie niskiej świadomości do weekendu. Jakby chciała mieć pewność, że rozpoznam, że to do mnie. Dałam mu wszystko, co miałam, i upoważnienie do moich akt medycznych i receptur z ostatnich pięciu lat. Wróć do domu.
Zofia. Przeczytałem ten list dwa razy, potem złoty ożyłem go wzdłuż jej zagięć i przycisnąłem do piersi. Opinia doktor Marty Sowy z Krakowa trafiła już do sądu i jednoznacznie zaprzeczała ustaleniom Kwiatkowskiego. Tego samego dnia usłyszałem, jak organizuje przeniesienie mnie do domu opieki jeszcze przed rozprawą.
Sędzia Zalewski zawiesił decyzję lekarza do czasu rozprawy. Złoty ożyłem go po jej zgięciach i przycisnąłem do serca. Sąd okręgowy w Bielsku-Białej pachniał starym drewnem i pastą do podłóg. Kiedy woźny wwiół mnie do stołu, odnalazł mnie wzrokiem od razu.
Mówił o moim wypadku, o rokowaniach, o niezdolności do zarządzania sprawami. Do dowodów włączono opinię doktora Kwiatkowskiego oraz pełnomocnictwo dobrowolnie przeze mnie podpisane. Pełna orientacja co do osoby, miejsca, czasu i okoliczności. Niestopniowo, lecz od razu, bez cienia wątpliwości co do tego, co wcześniej wszystko trzymało.
Kieruje sprawę sfałszowanej opinii medycznej do okręgowej izby lekarskiej oraz do prokuratury okręgowej. Sąd znajduje podstawy do wszczęcia śledztwa w sprawie okoliczności śmierci Zofii Wilk. Marek wstał sam, zanim do niego podeszli. Poczułem coś cichszego i trudniejszego do nazwania.
Licencja doktora Kwiatkowskiego już trafiła do izby lekarskiej. Sięgnął do teczki i podał mi kopertę oraz klucz. Zostało na nim nieco ponad 40 000 zł o tych po odliczeniu moich kosztów. Nie wiedziałem, jak pani wygląda do dzisiaj.
Niech pan wraca do domu, panie Wilk.
