Lena położyła telefon ekranem do dołu i zamknęła oczy. Wiedziała, że ta rozmowa kiedyś nadejdzie, ale nie sądziła, że będzie aż tak trudna. Cztery lata temu, kiedy zakładała firmę, rodzice odmówili jej pożyczenia trzydziestu tysięcy złotych. Wzięła wtedy kredyt z dwudziestoprocentowym oprocentowaniem.
Dziś matka przyszła do jej biura z zupełnie inną sprawą. — Powiedz mi mamo, co odpowiedziałaś cztery lata temu, kiedy prosiłam was o pomoc? — zapytała Lena, patrząc matce prosto w oczy. — Wtedy wzięłam kredyt, który spłacam do dziś.
Matka chwyciła mocniej torebkę i zaczęła mówić o czymś zupełnie innym. O tym, że Krystyna, młodsza siostra Leny, potrzebuje pomocy. Że Krystyna zaciągnęła długi, że restauracja grozi jej sądem. Lena słuchała i czuła, jak coś ściska jej się w gardle.
— Ona ma dwadzieścia lat i nie ma żadnego doświadczenia — mówiła matka. — Ty sobie poradziłaś. Ty zawsze dajesz radę. Lena pamiętała tamto wesele.
Skromne, w kawiarni, dla dwudziestu osób. Nie było stać ich na nic więcej. A rok później, na dwudzieste urodziny Krystyny, znalazły się pieniądze na wystawne przyjęcie w klubie pod miastem. Lena pracowała wtedy w dwóch miejscach, żeby opłacić studia.
Ojciec milczał. — Ja też nie miałam pieniędzy, kiedy kończyłam dwadzieścia lat — powiedziała Lena cicho. — Ale nikt mi nie pomógł. Matka spojrzała na nią z pretensją.
Powiedziała, że chciała ją zahartować, przygotować do życia. Lena poczuła, jak coś w niej pęka. To nie było hartowanie. To było zostawienie jej samej.
— Jesteś okrutna — powiedziała matka, wstając z krzesła. — Twoja siostra cię potrzebuje, a ty myślisz tylko o sobie. Lena nie odpowiedziała. Patrzyła, jak matka wychodzi z biura, trzaskając drzwiami.
Dwadzieścia minut później przyszedł Tomasz, jej wspólnik. Położył przed nią notatki z ostatniego spotkania. — Restauracja wnosi sprawę do sądu — powiedział. — Jeśli Krystyna nie zapłaci, mogą doprowadzić do sprzedaży majątku.
Lena próbowała wrócić do pracy, ale myśli wciąż wracały do matki. Do jej twarzy, do głosu, którym nazwała córkę okrutną. Później zadzwoniła Grażyna, ich ciotka. Powiedziała, że matka opowiada wszystkim, jak to Lena ją skrzywdziła.
— Mówi, że twoja firma świetnie prosperuje i że chcesz w ten sposób wynagrodzić sobie swoje winy — powiedziała Grażyna. Lena zamknęła oczy. Matka nie ograniczyła się do jednego kłamstwa. Układała całą historię, w której Lena była winna, a Krystyna potrzebowała pomocy.
Następnego dnia do biura Leny ktoś zapukał. To była Krystyna. Stała w drzwiach z torbą w ręku i patrzyła na siostrę tak, jakby widziała ją pierwszy raz. — Grażyna do mnie dzwoniła — powiedziała Krystyna.
— Cała we łzach. Powiedziała, że się umówiłyście. — Nie umówiłam się z nikim — odpowiedziała Lena spokojnie. Krystyna weszła do środka i usiadła naprzeciwko.
Lena widziała, że siostra jest zagubiona, że nie wie, co robić. Ale widziała też coś innego. Krystyna była dorosła. I musiała ponieść konsekwencje swoich decyzji.
— Nie mogę ci pożyczyć pieniędzy — powiedziała Lena. — Ale mogę ci pomóc znaleźć pracę. Mogę pomóc ci ułożyć życie od nowa. Krystyna spojrzała na nią z niedowierzaniem.
Powiedziała, że nie ma nic, że długi ją przerosły, że nie wie, gdzie się podziać. Lena słuchała i myślała o tym, że cztery lata temu była w podobnym miejscu. Ale nikt nie wyciągnął do niej ręki. — Zostaniesz u mnie, dopóki nie staniesz na nogi — powiedziała Lena.
— Ale nie dam ci pieniędzy. Musisz nauczyć się radzić sobie sama. Krystyna została. Lena pomogła jej znaleźć pracę, wdrożyła ją w obowiązki, pokazała, jak wygląda prawdziwe życie.
To nie było łatwe. Były dni, kiedy Krystyna chciała się poddać, kiedy płakała i mówiła, że nie da rady. Lena nie miała dla niej taryfy ulgowej. Za to miała cierpliwość.
Matka dzwoniła wiele razy. Najpierw z pretensjami, potem z prośbami. Lena nie odbierała. Za to odbierała ciocia Weronika, u której matka mieszkała po sprzedaży swojego mieszkania.
Mówiła, że matka płacze, że żałuje, że chciałaby wszystko naprawić. Lena nie wiedziała, czy wierzyć tym słowom. Pamiętała, co matka mówiła o niej innym. Pamiętała, że nazwała ją okrutną.
Pamiętała, że cztery lata temu zostawiła ją samą z kredytem. Krystyna powoli wchodziła w nowe życie. Pewnego dnia przyszła do Leny z dokumentami. — Restauracja zgodziła się na ugodę — powiedziała.
— Obniżyli zadłużenie o dwadzieścia procent. Ale i tak muszę zapłacić cztery miliony dwieście tysięcy. Lena spojrzała na nią. Tyle Krystyna miała do spłacenia.
Wiedziała, że to nie będzie łatwe. Ale wiedziała też, że siostra jest na dobrej drodze. — Dasz radę — powiedziała Lena. Krystyna uśmiechnęła się po raz pierwszy od dawna.
To był mały krok, ale ważny. Lena pomyślała, że może jednak warto było otworzyć drzwi. Nawet jeśli towarzyszyło temu tyle bólu. Minęło kilka miesięcy.
Krystyna pracowała, spłacała długi, powoli układała sobie życie. Matka przeprowadziła się do Weroniki i czasem dzwoniła. Lena wciąż nie odbierała. Za to Krystyna rozmawiała z nią od czasu do czasu.
Mówiła, że mama ma pretensje, że czuje się odrzucona. — Nie wiem, co ci odpowiedzieć — powiedziała Krystyna pewnego wieczoru przy kuchennym stole. — Czuję, że mama nas skrzywdziła. Ale to wciąż nasza mama.
Lena milczała. Wiedziała, że Krystyna ma rację. Ale wiedziała też, że nie potrafi jeszcze wybaczyć. Może kiedyś.
Może nie dziś. Siedziały tak przez chwilę, przytulone przy stole. Potem Krystyna wstała, nalała herbaty do zwykłych, niepasujących do siebie kubków i postawiła jeden przed Leną. — No proszę — powiedziała.
— Teraz jesteśmy już dwie. Lena wzięła kubek i uśmiechnęła się. Może to nie było najlepsze zakończenie.
Ale to był początek czegoś nowego.
