Odwoziłam je do szkoły. Ta myśl wracałam jak bumerang, gdy stałam w salonie w czystym fartuchu i kapciach, które nosiłam od lat. Na stole leżał biały obrus po babci, a ja wniosłam półmisek pierogów. Nikt nie podniósł na mnie wzroku.
Mój syn Sebastian właśnie skończył mówić coś o kredycie i weselu, którego nigdy nie było, bo Weronika go rzuciła. Czułam się jak obsługa, nie jak matka. Podeszłam do okna i uchyliłam je, żeby wpuścić październikowe powietrze. Zapach mokrych liści wdarł się do środka, ale wdech nie dochodził do końca.
Wtedy Klaudia powiedziała: „Mamo, no weź. ” Podeszła do mnie, ale nie po to, żeby pomóc. Zobaczyłam jej twarz z dołu, twarz dziewczynki, której zaplatałam warkocze, której czytałam bajki, dla której sprzedałam obrączkę, żeby miała na studia. Poczułam chłód podłogi pod dłońmi i zapach pasty.
Potem Przemek przyłożył mi palce do szyi i odwrócił się do niej gwałtownie. Uniósł mi nogi, mówił coś do słuchawki o oddechu, o sinicy, o wieku. Świat zwężał się do tunelu, a na końcu migotało światło żyrandola, który Zdzisiek zawiesił 20 lat temu. Obudziłam się na białym suficie z jarzeniówką i plastikową rurką w dłoni.
Powietrze wchodziło do płuc. Ilona podała mi wodę przez słomkę. W szpitalnej ciszy, kiedy gasną światła i słychać tylko oddechy innych pacjentek, człowiek widzi swoje życie jaśniej. Wtedy zrozumiałam, co naprawdę powiedzieli.
Przemek powiedział „No to zdrowiej, mamo”, ale prawdę usłyszałam tam, gdzie myśleli, że nie słucham. „Trzeba ją gdzieś do jakiegoś ośrodka. Ten dom jest wart dobre 800 000. ” Widziały we mnie dom warty 800 000 złotych.
Widziały problem do rozwiązania. Przypomniało mi się, jak Klaudia mając 19 lat rozbiła kolano i przybiegła z płaczem, a ja dmuchałam, żeby nie piekło. Następnego ranka wszedł Przemek i tego też nie zapomniałam. Sięgnął po telefon.
Mój wujek Ryszard był notariuszem przez 40 lat i nie znosił, kiedy krzywdzi się porządnych ludzi. Śniło mi się, że stoję przy maszynie do szycia i zszywam coś długiego, mocnego. Wujek przyszedł do szpitala w płaszczu pachnącym tytoniem i deszczem. Ani grosza do rąk Klaudii i Sebastiana.
Minęły dwa miesiące, zanim się odezwali. Nakryłam stół tym samym białym obrusem. Sebastian odchrząknął i przeszedł do rzeczy: „No dom byśmy sprzedali, żeby mieć na wszystko i na spłatę twoich długów, Sebku, prawda? ” Wstałam, podeszłam do kredensu i wyjęłam szarą teczkę.
Spis wszystkich pieniędzy, które im dałam przez 20 lat: 142 000 dla Klaudii, 86 000 dla Sebastiana. „Dom i pieniądze nie trafią do was. Zjedzcie bigos do końca. ”
Potem przyszły panie z całej okolicy.
Z podartą pościelą, z sukienką na wesele córki, z garniturem po zmarłym mężu. Usiadłam przy maszynie i wiedziałam, co mam robić.
