Nigdy nie myślałam, że zwykły pracownik od wszystkiego w nadmorskim zajeździe odmieni moje życie. Przyjechałam tam uciec od korporacyjnej pogoni, od mężczyzn zainteresowanych moim mieszkaniem i samochodem, a nie mną. Potrzebowałam oddechu i spokoju, z dala od świata pozorów. Pierwszego dnia zobaczyłam go, jak naprawiał płot przy wejściu, ubrany w robocze spodnie, z paskiem narzędzi.
Wzięłam go za złotą rączkę, człowieka, który dba o utrzymanie pensjonatu. Nie wyprowadzał mnie z błędu. Rozmawialiśmy codziennie na plaży, o książkach, o życiu, o tym, co naprawdę ważne. Był ciepły, uważny, zupełnie inny niż wszyscy, których znałam.
Zaczęłam czuć coś, czego nie znałam od lat. Pewnego wieczoru, gdy siedzieliśmy na pomoście i patrzyliśmy na zachód słońca, wzięłam go za rękę. — Wiesz, że wyjeżdżam za trzy dni — powiedziałam cicho. — Wiem — odpowiedział, ale nie dodał nic więcej.
Następnego dnia zobaczyłam, jak wysiada z czarnego mercedesa z warszawskimi tablicami. Elegancki garnitur, drogi zegarek, pewność siebie, której nie znałam u Marka z zajazdu. Stanął przede mną i powiedział: — Myślałaś, że jestem zwykłym pracownikiem. Ale jestem właścicielem tego miejsca.
I właśnie musisz zdecydować, kim dla ciebie jestem. Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Wszystko, co myślałam, że wiem o nim, okazało się kłamstwem. Ale najbardziej zabolało nie to, że mnie nie poprawił.
Najbardziej zabolało to, że już nie wiedziałam, czy jego uczucia były prawdziwe, czy tylko kolejną grą. Została mi jedna noc na podjęcie decyzji, od której zależało wszystko. A ja musiałam wybrać, kim naprawdę chcę być.
