No jesteśmy z pustymi rękami! – Lucyna rzuciła od progu, jakby to mnie spotkało jakieś straszne nieszczęście. – Nigdzie po drodze nie dało się wstąpić. Korki, kolejki, ludzie jak oszaleli.
No Danusia, nakrywaj do stołu, bo chłopaki umierają z głodu. Zsunęła sandały w przedpokoju i ruszyła w stronę kuchni. W ręku miała tylko małą skórzaną torebkę. Za nią wszedł Waldemar, brat mojego męża Jerzego, a potem ich dwaj synowie: Oskar i Marcel.
Cała czwórka przyjechała bez jednego pakunku. Ani reklamówki, ani obiecanych przekąsek, ani nawet butelki wody. – Korki? – zapytałam spokojnie.
– No właśnie – westchnęła Lucyna. Jerzy zajrzał do kuchni i od razu się uśmiechnął. – Waldek, no wreszcie jesteście! Chodź do ogrodu.
Mężczyźni wyszli. A ja zostałam z Lucyną i tym jej pustym spojrzeniem. Wiedziałam, że to się powtórzy. Zawsze tak było.
Przyjeżdżali do nas z pustymi rękami, ale z wielkim apetytem. A potem jeszcze potrafili mówić, że jesteśmy gościnni. Już raz to przerabiałam. Kilka lat temu pojechaliśmy do nich na niedzielę.
Mieliśmy przywieźć sałatkę i ciasto – ustaliliśmy to tydzień wcześniej. Od rana piekłam sernik, a Jerzy kupił wędliny. Wchodzimy do ich domu, a Waldemar na powitanie mówi: „No i gdzie ta sałatka? Mogliście wstąpić po drodze”.
Wstąpić? Do kogo? Wszystko było umówione. Mieliśmy tylko uzupełnić braki, a oni mieli dać grilla i resztę.
Ale kiedy usiedliśmy do stołu, na talerzach leżały tylko przypalone kawałki mięsa i suchy chleb. Moja sałatka zniknęła w mgnieniu oka, a sernik rozszedł się, zanim zdążyłam wziąć kawałek. Lucyna nawet nie zaproponowała kawy do ciasta. Powiedziała tylko: „No następnym razem musicie przywieźć więcej”.
Tamtego dnia obiecałam sobie, że już nigdy nie zostanę potraktowana jak tło dla ich wygody. Ale znowu to zrobiłam. Znowu stałam w kuchni i kroiłam ogórki do sałatki, którą sama kupiłam. – Danusia, a co na grilla?
– Lucyna otworzyła lodówkę, jakby była u siebie. – Bo chłopcy to by zjedli wszystko. Wzięłam głęboki oddech. Wyjęłam z lodówki wędzonego łososia, wędliny, sery, wino i napoje.
W duchu powtarzałam sobie, że to tylko jeden dzień. Ale kiedy zobaczyłam, jak Lucyna pakuje do koszyka moje produkty, coś we mnie pękło. W ogrodzie Waldemar rozkładał się na leżaku, a chłopcy biegali po trawie. Jerzy wniósł półmisek z karkówką, z której unosił się zapach pieczonego mięsa i cebuli.
– No to można zaczynać – powiedział Waldemar i pierwszy sięgnął po talerz. Jedli jakby od rana nic nie mieli w ustach. Oskar i Marcel wcinali mięso z ziemniakami, a Lucyna popijała moje wino, które sama kupiłam. Nikt nie zapytał, czy mogę coś podać.
Nikt nie podziękował. Kiedy Waldemar skończył jeść, otarł usta i westchnął. – No dobra, to my może wracamy do domu. – Wracacie?
– zapytałam, udając zdziwienie. – A nie zapomnieliście czasem o czymś? Lucyna uniosła brew. – O czym?
Mieliśmy wstąpić po drodze, ale nie było jak. – To znaczy, że nie kupiliście nic na dzisiaj. Waldemar spojrzał na brata. – No ale jesteśmy u ciebie, nie?
Normalna rodzina by zrozumiała. Spojrzałam na Jerzego. On tylko wzruszył ramionami i spuścił wzrok. Wtedy zrozumiałam, że jeśli ja nie powiem tego głośno, nikt tego nie powie.
– Normalna rodzina nie przyjeżdża do kogoś z pustymi rękami, a potem mówi, że to gospodarz powinien się postarać – powiedziałam, starając się zachować spokój. Waldemar zaśmiał się. – Oj, Teresa, nie dolewaj oliwy do ognia. Drzwi od furtki skrzypnęły.
Wszyscy odwróciliśmy się w tamtą stronę. Stał kurier z dużą torbą. – Danuta? – zapytał.
Podeszłam do furtki. Kurier podał mi torbę, a ja zajrzałam do środka. Opakowanie łososia, butelka wina, owoce, sery, a na spodzie wędliny – wszystko, co zamówiliśmy wcześniej z myślą o tym spotkaniu. – No widzisz, Danusia – powiedziała Lucyna z kwaśnym uśmiechem.
– Dało się wszystko załatwić. Trzeba było tylko wstąpić po drodze. Odwróciłam się do Waldemara. Miał zarumienione policzki, a jego wzrok nagle stał się niespokojny.
– Waldemar – powiedziałam. – Zamówienie było na twoje nazwisko. Miałeś je odebrać w sklepie po drodze. Zapadła cisza.
Lucyna spojrzała na męża, jakby widziała go po raz pierwszy. – Aha – powiedziała. – To ty miałeś to odebrać. – No miałem – wyjąkał Waldemar.
– Ale nie kupiłem. Jerzy poruszył się na krześle. – Waldek, no co ty? – Boże, rodzina do was przyjechała, a ty urządzasz rozliczenie jak w sklepie – Lucyna nagle stanęła po stronie męża, zmieniając front.
Wtedy zrobiłam coś, czego nikt się nie spodziewał. Wyjęłam telefon, weszłam w aplikację sklepu i pokazałam ekran. – To jest potwierdzenie płatności. Ktoś zapłacił za to zamówienie.
I to nie był Waldemar. Jerzy spojrzał na mój telefon i nagle zrozumiał. To on zamówił te produkty, ale powiedział mi, że zrobił to Waldemar. Chciał, żebym myślała, że brat się postarał.
Tylko że Waldemar o niczym nie wiedział. – Jurek? – zapytał Waldemar, odwracając się do brata. – Ja zapłaciłem – powiedział Jerzy cicho.
– Myślałem, że jak zobaczą, że jest zamówienie, to się ogarną i odbiorą. Lucyna otworzyła usta. – To ty? Ty to zamówiłeś?
I nie powiedziałeś nam? – Bo gdybym wam powiedział, tobyście nadal nic nie kupili – odparł Jerzy. – A tak przynajmniej wiedziałem, że będzie co jeść. Waldemar wstał z leżaka, a jego twarz stężała.
– No nie wierzę. Brat by mnie tak upokorzył przed rodziną. – To nie ja cię upokorzyłem – powiedział Jerzy. – Ty sam to zrobiłeś, przyjeżdżając z pustymi rękami.
Waldemar oddał talerz, skinął głową w stronę żony i synów i ruszył do furtki. Lucyna poszła za nim z wysoko uniesioną głową. Chłopcy wbiegli za rodzicami, a po chwili usłyszeliśmy trzaśnięcie drzwi samochodu. Zostałam w ogrodzie sama z Jerzym.
Patrzyłam na zamówienie, które on złożył, na produkty, które miały uratować ten dzień, i na stół pełen naczyń. – Danusia – powiedział cicho. – Przepraszam. Powinienem był ci powiedzieć.
– Jurek – westchnęłam. – Nie o to chodzi. Chodzi o to, że ty ciągle ich ratujesz. A oni na to liczą.
– Wiem – powiedział. – Ale to moja rodzina. Nie odpowiedziałam. Wiedziałam tylko, że kiedyś ta układanka pęknie.
I że może wtedy oboje zrozumiemy, na czym naprawdę stoimy.
