De politieauto stopte precies op tijd voor het vakantiehuis. Willem stond nog met zijn whiskey in de hand, zijn zelfingenomen glimlach stond nog op zijn gezicht toen de agenten hun auto uitstapten. Sopie verbleekte, maar Willem bleef kalm. “Dit is een familiekwestie,” zei hij.
“Daar hoeft de politie zich niet mee te bemoeien. ” Toen overhandigde ik de map met documenten aan de agent. Willem had mijn leven leeggeplunderd, mijn spaargeld van tien jaar had hij in één nacht weggetoverd terwijl mijn zoon op de intensive care lag. Hij keek me recht in de ogen en zei: “Wij hadden het harder nodig dan jij.
” Maar hij had één ding over het hoofd gezien: ik had het bewijs. Alle vervalste handtekeningen, de nepdocumenten, alles zat in die map. De agent opende de map en las zwijgend wat erin stond. Willem lachte nog steeds, totdat de agent zijn handboei tevoorschijn haalde.
“Meneer Van Dijk,” zei de agent. “U wordt aangehouden voor bankfraude en vervalsing van documenten. ” Sopie begon te huilen en bleef roepen dat dit niet haar schuld was. Maar ik keek naar Willem die zijn hoofd liet zakken terwijl de handboeien dichtklikten.
Mijn zoon lag in het ziekenhuis en mijn familie had me bestolen, maar nu stond ik daar met de waarheid in mijn handen. Ik had niet alleen mijn geld teruggewonnen, ik had ook laten zien wie ik werkelijk ben. Toen de politie wegreed, keek ik naar het vakantiehuis. Willem zou zijn verdiende straf krijgen, en ik zou zorgen dat Thijs de zorg kreeg die hij nodig had.
Ik stapte in mijn auto en reed terug naar het ziekenhuis, met opgeluchte adem. De komende weken zouden zwaar zijn, maar ik wist dat ik de strijd zou winnen.
