Stał na płycie lotniska Chopina w szarym poranku, trzymając telefon tak mocno, jakby siła uścisku mogła sprawić, że odbierze. Trzej ochroniarze w czarnych garniturach czekali w milczeniu, a gdzieś w oddali silnik samolotu rozpalał się do życia. Dzwonił do Kasi po raz dwunasty. Nie odebrała.
Jeszcze miesiąc temu to ona czuwała przy nim do drugiej w nocy przed prezentacją dla inwestorów, masowała mu ramiona, gdy wracał do domu z wyrazem klęski na twarzy. A teraz? Teraz po prostu odłożyła telefon na stół, wróciła do garnka z żurkiem, jego ulubionym, wyłączyła palnik i usiadła przy stole. Kiedy wieczorem wszedł do apartamentu na Żoliborzu, zastał ją siedzącą w ciemności salonu.
Rzucił się do telefonu, dzwonił, wysyłał wiadomości. Ona nie odpowiedziała. Następnego dnia wrócił z pracy i mieszkanie było puste. Na stole leżała tylko karteczka z żółtego notesu, tego, który Kasia zawsze miała przy sobie.
Na karteczce były dwa słowa. Potem przyszła sekretarka, pani Marta, która pewnego ranka stanęła w drzwiach gabinetu i powiedziała: „Panie Marcinie, proszę posłuchać”. On jej nie słuchał. Dzwonił, przychodziła do biura, proponowała kolację.
On z tej samej słabości, która doprowadziła go do tego miejsca, pozwalał jej być, ale coś się zmieniło. Pojechał do Krakowa, do rodziców Kasi. Pan Tadeusz otworzył drzwi bez ciepła, z powagą człowieka, który ma do powiedzenia coś ważnego. „Wejdź”, powiedział.
W środku stała Kasia, tyłem do okna. „Kiedy będziesz gotowy być mężczyzną, jakim powinieneś być, a nie CEO, który wszystko kupuje, może ona sama do ciebie napisze. Ale to jej wybór, nie twój”. Marcin wrócił do Warszawy długą, cichą podróżą.
Na jednej ze stacji kupił kawę w papierowym kubku, zwykłą ze spienionego mleka, taką, jakiej nigdy by nie wybrał wcześniej. Tej nocy w pustym apartamencie usiadł przy biurku, tym samym, przy którym budował imperium, i otworzył szufladę. Nie sięgnął po alkohol. Nie zadzwonił do nikogo.
Pani Halina, sąsiadka Kasi z Gdyni, zjawiła się w ciągu pięciu minut w szlafroku i zawiozła Katarzynę do szpitala, trzymając ją za rękę przez całą drogę. Marcin nie pojechał od razu. Zamiast tego umówił się na terapię. Doktor kiwnął głową i powiedział: „To dobry punkt startowy”.
W połowie stycznia napisał do niej długi list, odręcznie, w notatniku w kratkę kupionym w małym sklepie papierniczym. Katarzyna siedziała wtedy w kuchni z synkiem Filipem na kolanach. Otworzyła kopertę powoli. Filip zasnął z policzkiem przytulonym do jej ramienia.
Marcin przyjeżdżał do Gdyni w każdą sobotę. Nie wrócili do siebie. Ale za oknem Gdynia szykowała się do wiosny, a on stał tam z ciszą człowieka, który zrozumiał, czego naprawdę chce — i wie, że droga do tego jest długa.
