— Taki, jakim mówi się do człowieka, który nie zna zasad — powiedziałem, a w moim głosie nie było już ani kropli cierpliwości. — No co? — Artur spojrzał na mnie tak, jakby naprawdę nie rozumiał, o czym mówię. — Jako dziecko przynosiła do domu ptaki ze złamanym skrzydłem — powiedziałem cicho.
— Nie miłość do córki. To była miłość do tego, co można naprawić. Poszedłem korytarzem do swojego pokoju. Wziąłem ją do ręki.
Zanim poszedłem do kuchni, wyszedłem tylnymi drzwiami do garażu. Podszedłem do starej metalowej szafki stojącej przy tylnej ścianie. Ja. Kiedy wszedłem do kuchni, Artur już tam był.
Odwróciłem się do niego. Wziąłem kubek, dopiłem kawę i odstawiłem go do zlewu. Ruszyłem prosto do Wacława. Tego ranka miałem do załatwienia ważniejsze sprawy.
Kiedy wszedłem do jego biura, siedział przy biurku z kubkiem herbaty i przeglądał jakieś dokumenty. — Dorota może mieć do ciebie pretensje — powiedział. Miałem wrócić do domu. Ale zamiast skręcić w stronę przystanku prowadzącego do mojego osiedla, poszedłem w przeciwną stronę.
Jednocześnie ta sama alejka, te same tabliczki z numerami, tylko ludzie inni. Trawa sięgała prawie do kolan. Wszedłem do środka. Odwróciłem wzrok, podszedłem do włącznika.
No dobrze, przynajmniej tutaj problem był mi znany. Do środka wpadło chłodne powietrze, poruszyło starą firanką i wzbiło kurz znad stołu. Wyrzuciłem wszystko do worka. No Stefan, już nie 25.
Krótko podszedłem do starej ławki, która leżała przewrócona obok altanki. Do domu wróciłem po południu. Wszedłem do przedpokoju. — Do tego też jeszcze dojdziemy — mruknąłem.
Po kilkunastu sekundach do środka wpadła Dorota. — Artur do mnie dzwonił — powiedziała. Dorota spojrzała na mnie, jakbym właśnie przyznał się do czegoś niewybaczalnego. — Tato, może naprawdę za mocno to wziąłeś do siebie.
I wtedy dotarło do mnie coś bardzo prostego. Nikt z nich nie zapytał, dlaczego doszedłem do tego miejsca. Cała rozmowa sprowadzała się do jednego. Zanim usłyszałem jego samochód, Artur zdążył kilka razy przejść z salonu do kuchni i z powrotem.
Miał może 20 lat, kiedy pierwszy raz pojechał ze mną na robotę. Kiedy zadzwonił do furtki, Artur od razu ruszył do drzwi. Wtedy zauważyłem coś przy drzwiach do kuchni. Właśnie przez takich ludzi całe życie jeździłem potem do spalonych puszek.
Na sekundę naprawdę pomyślał chyba, że idę do niego. Wyszliśmy z Sebastianem do garażu. Potem przeszliśmy do warsztatu. Wziąłem je do ręki.
Wreszcie dotarło do niego, że tym razem naprawdę coś stracił. Dorota wyszła do dzieci pierwsza. — No dobra, ale tata tu tyle zrobił — usłyszałem. — No remonty, ściany, kuchni, garaż, wszystko — odpowiedział Artur.
— No właśnie, ale faktura za materiały była opłacona z mojego konta. — No proszę. Poszedłem do swojego pokoju. Dorota przyszła wtedy do mnie.
— Pożyczyłem wam 60 000 zł — powiedziałem. — 60 000. Miał profesjonalne mierniki do instalacji fotowoltaicznych, zaciskarki, wiertarki, kilka dobrych drabin, narzędzia do pracy przy instalacjach, część sprzętu montażowego i starego służbowego busa. Ja nie naciskałem, poszedłem do siebie.
Najpierw kroki, potem drzwi do garażu. Wstałem i podszedłem do drzwi. — Przerzucimy to do ciebie na kilka dni — powiedziałem. Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do Sebastiana.
Wyjął klucze do garażu z kieszeni, ale zamiast otworzyć drzwi, schował je z powrotem. Psiadł do swojego samochodu. Schowałem ręce do kieszeni kurtki. Kiedy rano wszedłem do kuchni, Dorota już tam siedziała.
Nie chciałem do niego wracać, ale wiedziałem, że muszę. Teraz zaczynała przypominać miejsce, do którego ktoś wraca. I pierwszy raz od dawna nie miałem ochoty od razu wracać do domu. Ja też nie, nie miałem już nic do dodania.
— Na razie pojedziemy do znajomej — powiedziała. Całych 98 000 szybko nie zobaczysz. Oczywiście 60 000 nie znajduje się w kieszeni starej kurtki, ale już nie o nie chodziło. Wróciłem do swojego fotela, przestawiłem stół.
Była miejscem, do którego wróciłem z własnej woli. Upiłem łyk kawy i nagle dotarło do mnie coś bardzo prostego.
