Mąż uznał, że żona będzie obsługiwać jego i teściową podczas wakacji, ale oboje nie mieli pojęcia, co ona planuje. Violetta Brzezińska starannie składała ręczniki kuchenne, układając je w równe stosy pachnące świeżością proszku. Jej ruchy były mechaniczne, wyuczone, jakby każda fałda materiału miała być ułożona z chirurgiczną precyzją. W tle rozlegał się znajomy, natarczywy głos Genowefy Czaplińskiej, matki jej męża.
„Wiola, herbata gotowa” – padło z salonu. Nie było w tym pytaniu ciekawości ani potrzeby, był to raczej rozkaz podszyty leniwą oczywistością. Violetta nie odpowiedziała słowem. Znała ten rytuał do znudzenia.
Odkąd Genowefa wprowadziła się do ich dwupokojowego mieszkania przy ulicy Broniewskiego, życie straciło prywatne zakątki, stało się jak życie w zbyt wąskim korytarzu. Radosław wszedł, zrzucił płaszcz na wieszak i przeszedł do kuchni. „Tylko my? ” – zapytał.
Violetta nie odpowiedziała, odłożyła ręcznik, którego nie zdążyła złożyć, i schowała ściereczkę do szuflady. Genowefa weszła do kuchni, jakby wyczuła, że trzeba postawić kropkę nad i. Zaczęła sobie wyobrażać tę podróż do Kołobrzegu. Nawet marzenia stały się miejscem wspólnym, do którego ktoś inny miał klucz.
Nazajutrz przy śniadaniu Radosław wspomniał mimochodem: „Zadzwoniłem do pensjonatu. Mają dla nas pokój”. Nie zaprosili jej do rozmowy, nie dziękowali za jedzenie, po prostu zjedli. Wieczorem, kiedy Radosław i jego matka zostali na tarasie pensjonatu, grając w karty z innymi gośćmi, Violetta wróciła do pokoju sama.
Weszła do środka. W nocy Radosław próbował zbliżyć się do niej w łóżku. Radosław wrócił do pensjonatu sam, szukając jej wzrokiem. Zawołał z progu, jakby mówił do swojej pracownicy.
Violetta weszła do ich pokoju, otworzyła szafy i zaczęła pakować. Ich rzeczy gotowe do drogi, wystawione niczym werdykt. Chodziła do tej samej smażalni, gdzie podawano świeżego dorsza i ziemniaki z koperkiem. W kieszeni nosiła klucz do pokoju, który teraz był wyłącznie jej.
O naczynia, o rachunki, o to, kto miał iść do sklepu, a kto do baru mlecznego – ten sam schemat, te same słowa, te same dramaty. Violetta siedziała przy stole, pijąc herbatę, kiedy ktoś zapukał do drzwi. To był Radosław, wracający do swojego mieszkania. Wpuściła go do środka.
„Nie wracam do kuchni z automatu” – powiedziała. Po powrocie do Torunia wszystko rozegrało się szybciej, niż mogła przypuszczać. Gdy Radosław zaprowadził ją do jej mieszkania na drugim piętrze bloku przy szosie Lubickiej, zapłakała przy wejściu. Pracowała cztery godziny dziennie, zawijając wstążki, mierząc koronki, rozmawiając z kobietami, które kupowały guziki do dziecięcych sweterków.
Violetta nie wróciła do dawnego rytmu. Kolorowe tasiemki do słoików albo do książek. Przy stole Genowefa kilka razy zbliżyła się do znanej granicy, ale zatrzymała się. „Do zobaczenia” – powiedziała.
Violetta odwróciła się do Radosława. Jej wzrok był twardy, a dłonie spoczywały na stole, jakby przygotowywała się do podpisania jakiegoś ważnego dokumentu.
