Kiedy zwalniają cię po dziesięciu latach pracy, nie spodziewasz się, że to ty będziesz trzymać wszystkie karty. Sylwia postawiła przede mną pudełko po butach i powiedziała, żebym opróżniła biurko do południa. Spojrzałam na nią spokojnie, bo wiedziałam coś, czego ona nie wiedziała. Przez cały ten czas Argenta System płaciła miliony za sprzęt w moim budynku, a ja byłam właścicielką, nie zwykłą najemczynią.
Cofnęli mi dostęp pracowniczy, ale zapomnieli, że licencja na system zarządzania budynkiem należy do mnie. Kiedy wyszli, usiadłam w domowym biurze i zalogowałam się do panelu sterowania. System klimatyzacji był zaprojektowany jako energooszczędny, więc gdy uznał, że budynek jest pusty, automatycznie zmniejszył moc do dziesięciu procent. Serwery zaczęły zwalniać, a potem system zażądał głównego klucza szyfrowania.
Wiedziałam, że ominięcie blokad na dwudziestotonowym agregacie to proszenie się o kłopoty, ale nie musiałam niczego omijać. Wystarczyło, że pozwoliłam systemowi działać zgodnie z jego własną logiką. Zadzwoniłam do Sylwii i Norberta, ale żadne nie odebrało. Zostawiłam im wiadomość, że jeśli nie oddzwonią, system przejdzie w tryb awaryjny.
Potem zalogowałam się do portalu wodociągów i zobaczyłam, że budynek zaczyna żłopać wodę w alarmującym tempie. Jeśli ciśnienie spadnie, system przeciwpożarowy przejdzie w tryb offline, a wtedy strażak zamknie cały budynek. Wysłałam kolejną wiadomość, tym razem ostrzejszą. Usunęłam też każdy cyfrowy most, którego mogli użyć, żeby się ze mną skontaktować.
Wieczorem zadzwonił do mnie ktoś z zarządu. Był spokojny, ale w jego głosie słychać było napięcie. Powiedział, że są skłonni zapłacić dwadzieścia procent powyżej stawki rynkowej, jeśli tylko wrócę i wszystko odblokuję. Spojrzałam na dokument, który miałam przed sobą.
Wezwanie do zapłaty za zaniedbanie, kara w wysokości dwudziestu tysięcy złotych, opłata za przegląd prawny sto tysięcy. A jeśli nie zapłacą, umowa najmu wygaśnie, a kaucja przepadnie. Powiedziałam tylko, że zadzwonię do osiemnastej. Wsiadłam do samochodu i włączyłam silnik.
Minęłam bramę osiedla i skręciłam w stronę biura. Wiedziałam, że oni tam siedzą, czekając, co zrobię. Ale zanim cokolwiek zrobię, chcę zobaczyć ich twarze, kiedy zrozumieją, że to ja rozdaję karty.
