De maandagochtend. Jeroen stapte het kantoor binnen, de effecten van het weekend nog zwaar in zijn benen. De koffie in zijn hand hield hem amper wakker terwijl hij door de gangen met grijze kantoortuinen liep. Op zijn 28ste was Jeroen een gerespecteerde marketinganalist, bekend om zijn toewijding en kalme manier van omgaan met mensen.
Met zijn altijd netjes gekamde bruine haar en opmerkzame ogen had hij een zelfverzekerdheid die mensen van nature aantrok. Zijn ontspannen glimlach en bereidheid om collega’s te helpen maakten hem geliefd binnen het team. Toen hij zijn bureau bereikte, werd hij onmiddellijk aangesproken door zijn vriend Pim. Pim, een lange en slanke dertiger met warrig blond haar en een gretige glimlach, werkte op de verkoopafdeling en stond bekend om zijn extraverte, speelse karakter.
“Jeroen, ik heb een enorme gunst,” zei Pim terwijl hij over het scheidingswandje leunde. “Milou van de financiële afdeling heeft eindelijk ingestemd om met me uit te gaan. Maar omdat ze al had afgesproken met een vriendin, moet ik nu iemand meenemen om die vriendin gezelschap te houden. Heb je daar zin in?
”
Jeroen kende Milou, een elegante vrouw met lang zwart haar en indringende bruine ogen. Ze werd beschouwd als een van de knapste medewerkers van het bedrijf, altijd onberispelijk gekleed en stralend van zelfvertrouwen. In de veronderstelling dat haar vriendin waarschijnlijk net zo aantrekkelijk zou zijn als Milou, aarzelde Jeroen geen moment. “Natuurlijk, Pim.
Je kunt op me rekenen,” antwoordde Jeroen met een glimlach, al dromend van een gezellige avond. Pim bedankte hem uitgebreid en gaf hem het adres van de plek waar ze elkaar na het werk zouden ontmoeten. Pas later vroeg Jeroen, gedreven door nieuwsgierigheid, wie de vriendin van Milou eigenlijk was. “Oh, dat is Sanne van de belastingafdeling,” antwoordde Pim nonchalant.
Jeroens glimlach bevroor even. Hij kende Sanne, het verlegen, ongemakkelijke meisje dat een verdieping lager werkte. Op haar 25ste was Sanne een bijna onzichtbare aanwezigheid binnen het bedrijf. Ze kleedde zich altijd bescheiden, haar lange bruine haar bedekte vaak een deel van haar gezicht, en ze liep steevast met gebogen hoofd.
Ze had een probleem met haar been waardoor ze mank liep. Jeroen had in de wandelgangen al wel eens gemene opmerkingen over Sanne gehoord, iets wat hem altijd diep stoorde. Hij verafschuwde dat soort gedrag en sprak zijn collega’s er zonder aarzelen op aan als ze ongepaste grapjes maakten. Toch was afspreken met Sanne niet iets wat hij uit zichzelf zou hebben overwogen.
Toen Pim de aarzeling op het gezicht van zijn vriend zag, drong hij aan. “Kom op Jeroen, het is maar voor vanavond. Na een uurtje kun je wel een smoesje verzinnen om te vertrekken. Laat me niet in de steek.
”
Met lichte tegenzin, maar zonder zijn vriend te willen teleurstellen, besloot Jeroen de afspraak na te komen. “Oké, Pim, ik ga mee. ”
De uren kropen die dag voorbij. Jeroen betrapte zichzelf erop dat hij vaak naar de klok keek, een mix van spanning en nieuwsgierigheid groeide in zijn borstkas.
Toen het eindelijk tijd was om te gaan, vertrok hij naar het adres dat Pim had doorgegeven. De gekozen locatie was een gezellig eetcafé in het centrum van Utrecht. De onbewerkte bakstenen muren waren versierd met vintage posters en de gele lampen die aan het plafond hingen creëerden een intieme sfeer. Donkerhouten tafels stonden verspreid door de ruimte.
Jeroen zag Pim bij de ingang staan, nerveus plukkend aan de kraag van zijn overhemd. Naast hem stond Milou, stralend als altijd, en naast haar… Sanne. Ze droeg een eenvoudige jurk die tot op haar knieën viel, haar haar was naar achteren gebonden in een losse staart.
Ze stond er wat ongemakkelijk bij, haar handen verstrengeld voor haar buik, en toen ze Jeroen zag, sloeg ze haar ogen neer. “Jeroen! ” riep Pim opgelucht. “Daar ben je.
Dit is Milou, en dat is Sanne. ”
Jeroen glimlachte beleefd en gaf eerst Milou een hand, daarna Sanne. Haar hand was koel en ze keek hem nauwelijks aan. “Aangenaam,” zei ze zacht.
“Aangenaam,” antwoordde Jeroen, zich licht ongemakkelijk voelend. Ze namen plaats aan een van de donkerhouten tafels. Pim en Milou zaten tegenover elkaar, druk bezig met elkaar, fluisterend en lachend. Jeroen en Sanne zaten tegenover elkaar, een ongemakkelijke stilte tussen hen in.
“Leuk eetcafé,” zei Jeroen om de stilte te doorbreken. “Ja,” antwoordde Sanne kort, haar blik gericht op het menu. Nog een stilte. Jeroen krabde aan zijn nek.
“Ken je Milou al lang? ”
“We zijn al vriendinnen sinds de middelbare school,” zei Sanne, nog steeds zonder hem aan te kijken. “Ah,” zei Jeroen. Hij probeerde na te denken over iets om te zeggen, maar alles wat in hem opkwam klonk geforceerd.
Hij keek naar zijn telefoon en overwoog al om straks een smoesje te verzinnen, precies zoals Pim had geopperd. De ober kwam de bestellingen opnemen. Pim en Milou bestelden wijn, Jeroen nam een biertje en Sanne bestelde water. Nog een stilte.
Jeroen merkte dat Pim en Milou volledig in hun eigen wereld waren, elkaar aanraakten en lachten om privégrapjes. Hij had medelijden met Sanne, maar wist niet hoe hij het gesprek op gang moest brengen. “Zelfde als jou,” zei hij toen de ober vroeg wat hij wilde eten, omdat hij heel snel voor de zekerheid maar hetzelfde bestelde als wat Sanne had aangeduid zonder er echt naar te kijken. Sanne keek hem eindelijk aan, een klein, verrast glimlachje om haar lippen.
“Je hebt niet eens gekeken wat je bestelt. ”
Jeroen haalde zijn schouders op. “Ik ben niet zo kieskeurig. En jij lijkt te weten wat je wilt.
”
“Dat is een compliment,” zei ze, en voor het eerst ontspande haar schouders een beetje. “Daar houd ik van. ”
Het was geen groot gesprek, maar het ijs was gebroken. Ze praatten over het eten, de stad, een boek dat ze beiden hadden gelezen.
Jeroen merkte dat Sanne, zodra ze op verhaal kwam, een droge, scherpe humor had die hem verraste. Op een gegeven moment moest hij zelfs lachen om een opmerking die ze maakte over hun baas. Aan de andere kant van de tafel was Pim duidelijk vergeten dat zijn vriend bestond. Hij hing aan Milou’s lippen, zijn hand op haar arm.
Jeroen keek ernaar en voelde een steek van jaloezie, maar het was minder dan hij had verwacht. Hij was vergeten hoe laat het was, zijn telefoon had hij al een tijd niet meer gecheckt. Toen de rekening kwam, griste Pim die weg en betaalde voor iedereen. “Jongens, jullie zijn geweldig.
Dit wordt een avond om nooit te vergeten! ” zei hij met dubbele tong, zijn arm om Milou’s schouder. Buiten op straat stond Pim te wankelen. Milou hield hem overeind en lachte naar Jeroen.
“Ik zorg wel dat hij thuis komt. Jij brengt Sanne toch wel weg? ”
Jeroen keek naar Sanne, die haar jas dichter om zich heen trok. Het was een koude avond, haar neus was rood.
“Ja, ik breng haar wel naar huis,” zei hij. Pim en Milou liepen weg, armen om elkaar heen, en lieten Jeroen en Sanne achter op de stoep. Het licht van de straatlantaarn viel op haar gezicht en voor het eerst zag Jeroen haar echt. Ze had vriendelijke ogen en een onschuldige glimlach.
“Wil je lopen of…? ” vroeg hij. “Lopen is goed,” zei ze. “Het is niet ver.
”
Ze liepen door de stille straten van Utrecht. Jeroen merkte dat hij zijn pas aanpaste aan de hare, langzamer lopend zodat hij gelijke tred hield. Ze praatten over werk, over hun favoriete plekken in de stad. Toen ze voor een appartementencomplex stonden, draaide Sanne zich naar hem om.
“Dit is mijn huis,” zei ze. “Bedankt voor de gezellige avond. Ik had het niet verwacht. ”
“Ik ook niet,” zei Jeroen eerlijk.
“Kunnen we dit nog eens doen? Zonder Pim en Milou? ”
Sanne’s ogen werden groot, en er verscheen een kleur op haar wangen. “Ik weet niet of dat een goed idee is,” zei ze zacht.
“Waarom niet? ”
Ze keek hem aan en op dat moment zag Jeroen een kwetsbaarheid die hij nooit eerder had opgemerkt bij iemand. “Omdat je mij anders zou bekijken als je het wist,” zei ze. “Wist wat?
”
Sanne beet op haar lip en aarzelde. Toen zei ze: “Milou is niet mijn vriendin. Ze is mijn zus. We hebben verschillende vaders, daar heb ik wel eens over verteld.
En ik… ik werk niet echt op de belastingafdeling. ”
Jeroen fronste. “Wat is er dan aan de hand?
”
Ik sta in de audit-afdeling, dat is waar. Maar je collega’s kennen me niet als Sanne. Ze kennen me als Sam. Ik ben transgender.
Ik wacht al maanden op dit moment om het je te vertellen. Jeroen zweeg. Zijn gedachten tolden door zijn hoofd. Hij keek naar haar, naar dezelfde persoon die een uur geleden nog bij hem aan tafel zat lachend.
“Waarom vertel je dit nu? ” zei hij uiteindelijk. “Omdat ik het zat ben om te doen alsof,” zei Sanne. “Zodra je het weet, kun je beslissen of je verder wilt praten of niet.
Ik wil niet dat je iets begint op basis van een verkeerd beeld. ”
Jeroen leunde tegen de muur. Zijn hartslag was versneld, maar niet op een slechte manier. “Weet je wat?
Ik zie gewoon een leuke meid die ik net heb ontmoet. Ik zou het fijn vinden om je weer te zien. ”
Sanne glimlachte eindelijk. “Echt?
”
“Ja,” zei Jeroen. “En die collega’s van jou, ze kennen jou van de afdeling. Maar ze kennen je niet echt. En ik ook niet, maar ik wil je graag beter leren kennen.
”
Sanne’s ogen glinsterden. “Oké. Ik geef je mijn nummer. ”
Ze wisselden nummers uit en Jeroen liep die avond niet naar huis, hij zweefde.
Het werk die week voelde als een sleur, maar de gedachte aan Sanne hield hem overeind. Ze appten elkaar elke dag en op vrijdag spraken ze af. Zonder Pim. Zonder Milou.
Een avond na het werk zat Jeroen aan de bar van een druk café te wachten toen hij Pim tegen het lijf liep. “En? Nog leuke dates gehad? ” vroeg Pim grijnzend.
Jeroen glimlachte. “Ik zie haar morgen weer. ”
“Haar? Wie bedoel je?
”
“Sanne. ”
Pim’s gezicht betrok. “Sanne? Die trut van de belastingafdeling?
Je maakt een grap. ”
Jeroens glimlach verdween. “Wat? ”
“Je zou maar één avond met haar afspreken,” zei Pim neerbuigend.
“Wij hadden het ooit over haar, weet je nog. Die manke griet met dat rare gezicht. Waarom zou je daar nou mee afspreken? Dat is toch een loser?
”
Jeroen spande zijn kaak. Zijn handen balden zich tot vuisten onder de bar. “Ze is aardig. Ze is grappig.
Ze heeft meer pit dan de helft van het kantoor. En ze is de enige op dat kantoor die niet doet alsof ze beter is dan iedereen,” zei hij met een harde stem. Pim trok een wenkbrauw op. “Dat wordt serieus?
”
“Ja,” zei Jeroen. “Dat wordt serieus. ”
“Man, je moet je kop laten nakijken,” zei Pim laatdunkend en schudde zijn hoofd. “Je kunt wel beter krijgen.
”
Jeroen keek naar zijn vriend, dezelfde vriend met wie hij al jaren optrok, en zag hem op dat moment vanbinnen leeg. “Dat is het punt,” zei hij. “Ik wil niet beter. Ik wil haar.
”
Pim wees naar de deur. “Doe wat je niet laten kunt. Maar reken niet op mij om het goed te praten. ”
Die avond vertelde Jeroen het aan Sanne terwijl ze samen op een bankje in het park zaten.
Ze luisterde stil, haar handen in haar schoot gevouwen. Toen hij klaar was, keek ze hem aan. “Hij is je vriend, hè? ”
“Was,” zei Jeroen.
“Was. ”
Sanne glimlachte en schoof dichterbij. “Bedankt dat je voor me kiest. ”
“Daar hoef je niet voor te bedanken,” zei hij.
“Je bent het waard. ”
De weken die volgden, groeiden ze dichter naar elkaar toe. Ze gingen wandelen, naar de film, koffie drinken. Jeroen merkte dat hij gelukkiger was dan hij in tijden was geweest.
Pim liep hem straal voorbij op kantoor, maar dat kon Jeroen niets schelen. Hij had iets gevonden wat belangrijker was. Op een zaterdag lag hij bij Sanne op de bank, haar hoofd op zijn borst. “Weet je wat ik nog nooit aan iemand heb verteld?
” zei ze zacht. “Wat dan? ”
“Toen ik nog Sam was, durfde ik nooit te dromen over een leven zoals dit. Ik dacht dat ik altijd alleen zou blijven.
Dat niemand mij zou zien zoals ik werkelijk ben. ”
Jeroen streelde haar haar. “Ik zie jou,” zei hij. Sanne richtte zich op en keek hem aan.
“Jeroen? ”
“Ja? ”
“Ik hou van je,” zei ze, haar stem trilde een beetje. Jeroen voelde zijn hart overslaan.
Hij grinnikte, zachtjes. “Ik denk dat ik al een tijdje van jou hou, voordat ik het zelf durfde toe te geven. ”
Sanne lachte en sloeg haar armen om hem heen. Het was het moment waarop alles in elkaar klikte.
Geen drama, geen twijfel meer, alleen het gevoel dat hij thuis was. De maanden gingen voorbij. Jeroen ging op in de relatie. op het werk hield hij zijn hoofd koel, ook al was er af en toe nog commentaar van collega’s.
Maar die avond, toen ze samen een wandeling maakten door het park met het licht van de ondergaande zon op de grachten, kreeg Jeroen een bericht op zijn telefoon. Een wildvreemd nummer. Eén zin: “Ik heb iets gehoord over jou en die vreemde vriendin van je. Wat zou je baas daarvan vinden als hij wist waar ze vroeger mee bezig was?
”
Jeroen stopte en staarde naar het scherm. Zijn maag draaide zich om. Sanne merkte dat hij stil viel. “Wat is er?
” vroeg ze. “Niets,” zei hij te snel. “Alleen een verkeerd nummer.
”
Maar terwijl hij verder liep, voelde hij dat dit niet het einde was, maar het begin van een storm die hij niet zag aankomen.
