Uśmiechała się do niego tym swoim znajomym uśmiechem, który kiedyś sprawiał, że jego serce biło szybciej. Anna weszła do restauracji w złotej sukni, która łapała każde światło w pomieszczeniu. Mężczyzna pochylił się lekko ku niej i szepnął coś do ucha, a ona się roześmiała. Kelner poprowadził ich do stolika tuż obok, dwa metry od Marka.
Anna usiadła tyłem do niego. Otworzył przed nią kartę menu z naturalną elegancją kogoś, kto zna takie miejsca od podszewki. Marek widział, jak mężczyzna zamawia pewnie, bez zaglądania do karty, jakby znał ją na pamięć. Marek pamiętał ich mieszkanie z niskimi sufitami, jej pracę nauczycielki, która dawała satysfakcję, ale nie dawała złudzeń co do finansowej przyszłości.
Pamiętał jej zdolność do wstawania, do funkcjonowania, do uśmiechu na wywiadówce, gdy w środku czuła się jak po długiej, wyczerpującej podróży bez celu. On naprawdę słuchał, nie czekając tylko na swoją kolej do mówienia. Anna wróciła do jogi, którą rzuciła osiem lat temu, bo Marek mówił, że to strata czasu. Kupiła kilka nowych rzeczy do szafy.
Tej nocy, gdy Tomasz zaproponował kolację w Złotej Łodzi, restauracji, do której trudno było dostać rezerwację, ale on znał właściciela, bo kilka lat wcześniej projektował dla niego ogród na tarasie, Anna przez chwilę się zawahała. Poczuła się zobaczona i właśnie dlatego, gdy weszła do restauracji w złotej sukni z perłami na szyi i Tomaszem u boku, nie myślała o Marku, nie myślała o przeszłości, ani o bólu, ani o dwudziestu dwóch latach, które rozpłynęły się w niebycie. Jakby czyjś wzrok, ciężki, gorączkowy, niemogący oderwać się od niej, przykleił się do jej złotej sukni i nie chciał puścić. Anna odwróciła się z powrotem do niego, do jego spokojnych, szarych oczu, do jego uśmiechu.
Pochylała się lekko do przodu, gestykulując dłońmi w ten sposób, który Marek kiedyś znał na pamięć, bo widział go codziennie przy śniadaniu, przy kolacji, przy każdej rozmowie przez dwadzieścia dwa lata. Teraz te same dłonie gestykulowały dla kogoś innego. Przepraszam, powiedział do Klaudii. Odparła, ale ton jej głosu mówił, że nie do końca rozumie, albo że rozumie za dobrze i żadna z tych opcji jej nie odpowiada.
Przy stoliku Anny mężczyzna, wysoki, w granatowym smokingu, właśnie mówił coś do kelnera, zamawiając wino. W tym samym momencie Anna i Tomasz unieśli kieliszki do toastu. Most Poniatowskiego świecił w oddali jak złota klamra spinająca dwa brzegi Wisły. Marek był zbyt uważnym człowiekiem, żeby nie zauważyć napięcia w sali, wzroku przyklejonego do ich stolika, krótkiej rozmowy przy wyjściu, ale nie pytał.
Czuł coś, co nie miało nazwy, ale przypominało powrót do domu. Jego syn zadzwonił do niego trzy dni wcześniej niespodziewanie wieczorem, gdy siedział przy oknie z herbatą i książką. Klaudia wróciła do swojego mieszkania osobno. Taksówka wiozła go przez most, przez centrum, przez ulice, które znał od trzydziestu lat.
Myślał o tym, że nie zadzwonił do syna ani razu od podpisania dokumentów. Myślał o tym, co Anna powiedziała do niego w restauracji. Marek zapłacił kierowcy i wszedł do środka. Wszedł do mieszkania, zapalił światło, usiadł na kanapie, nie zdejmując płaszcza.
Syn pewnie spał, ale Marek pomyślał, że niektóre telefony nie powinny czekać do rana, że niektóre rzeczy odłożone zbyt długo stają się cięższe z każdym dniem.
