Dzień ślubu Patrycji i Bartka miał być najpiękniejszym dniem ich życia. Patrycja stała przed lustrem w białej sukni, poprawiając welon, gdy jej matka Urszula wpadła do pokoju z telefonem w dłoni. „Fotograf odwołał. Mówi, że nie dostał zaliczki” – powiedziała zaniepokojonym głosem.
Patrycja zamarła. „Jak to nie dostał? Przecież Bartek miał mu zapłacić zeszłego tygodnia”. Urszula westchnęła.
„Podobno twój narzeczony twierdzi, że to ty miałaś się tym zająć”. Patrycja zacisnęła usta i chwyciła telefon, wybierając numer Bartka. Odebrał po trzecim sygnale, a w tle słychać było głośną muzykę. „Gdzie jesteś?
Fotograf nie przyjdzie! ” – krzyknęła. „Spokojnie, załatwię to” – odpowiedział obojętnie. „Masz większe problemy.
Twoja matka właśnie anulowała rezerwację sali i restauracji”. Patrycja poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. „Co? Niemożliwe.
Moja matka by tego nie zrobiła”. Bartek parsknął śmiechem. „Zadzwoń do niej i zapytaj. Podobno miała swoje powody”.
Patrycja rozłączyła się i wybrała numer matki. Urszula odebrała po długiej chwili, a jej głos brzmiał chłodno. „Tak, anulowałam. Ktoś musiał wreszcie postawić sprawę jasno”.
Patrycja nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. „Mamo, jak mogłaś? To mój ślub! Wszyscy już jadą!
”. „Właśnie o to chodzi” – odpowiedziała matka. „Ty się bawisz w księżniczkę, a ja mam za to wszystko płacić? Bartek nie ma pieniędzy, ty nie macie nic.
Ja już was finansuję od roku. Koniec”. Patrycja rzuciła telefon na łóżko i wybuchnęła płaczem. Urszula jednak nie skończyła.
„Wszystko, co obiecałam, wycofuję. Suknia, sala, obiad, muzyka – wszystko anulowane. Będziecie musieli sami się tym zająć”. Patrycja próbowała protestować, ale matka się rozłączyła.
Wtedy do pokoju wszedł Bartek, wyglądając na zaniepokojonego. „Co się dzieje? Twój ojciec dzwonił, że matka wszystko odwołała”. Patrycja otarła łzy.
„Podobno tak. Musimy coś wymyślić”. Bartek wzruszył ramionami. „Nie mam pojęcia, co mamy zrobić.
Nie mamy pieniędzy”. Patrycja spojrzała na niego z niedowierzaniem. „Mówiłeś, że zaoszczędziłeś na wesele”. Bartek spuścił wzrok.
„No, trochę, ale to na samochód”. Patrycja poczuła, jak narasta w niej złość. „Na samochód? Ty nawet nie masz prawa jazdy!
”. Bartek wzruszył ramionami. „Mam je od tygodnia. I co z tego?
”. Patrycja zacisnęła pięści. „A co z resztą pieniędzy? Co z twoją pensją?
”. Bartek wyglądał na zirytowanego. „A co z twoją? Ty też pracujesz”.
Patrycja otworzyła usta, ale nie wiedziała, co powiedzieć. „Mam lepszy pomysł” – powiedział nagle Bartek. „Zadzwoń do ojca. Może ci pomoże”.
Patrycja wybrała numer ojca. Odebrał po chwili, a jego głos brzmiał zmęczony. „Córciu, słyszałem, co zrobiła twoja matka. Przykro mi, ale nie mogę wam pomóc.
Sam ledwo wiążę koniec z końcem”. Patrycja poczuła się, jakby ktoś wyrwał jej grunt spod nóg. „Tato, proszę. Mamy gości, którzy już jadą do restauracji”.
Ojciec westchnął. „Nic nie poradzę. Może przełóżcie ślub”. Patrycja rozłączyła się i spojrzała na Bartka.
„Masz rację. Musimy coś wymyślić”. Bartek pokręcił głową. „Nie mamy wyjścia.
Może ktoś z twojej rodziny ma kasę? ”. Patrycja zastanowiła się przez chwilę. „Moja ciotka Lucyna.
Ona zawsze miała oszczędności. Ale nie rozmawiamy z nią od pół roku”. Bartek uniósł brwi. „A to czemu?
”. „Przez ciebie” – odpowiedziała cicho. „Uważała, że wykorzystujesz moją rodzinę”. Bartek wyglądał na urażonego.
„To ja wykorzystuję? To ty chcesz wielkiego wesela, na które nie masz pieniędzy”. Patrycja wstała. „Miałam oszczędności.
Ty to wszystko wydałeś na swoje pomysły”. Bartek podszedł bliżej. „Twoje oszczędności? To były moje pieniądze, które zainwestowałem w nasze wspólne cele”.
Patrycja zaśmiała się gorzko. „Jakie cele? Ten twój nowy samochód, który stoi przed blokiem? ”.
Bartek zignorował jej pytanie. „Zadzwoń do Lucyny. Może ci pomoże”. Patrycja wybrała numer ciotki, ale ta nie odebrała.
Spróbowała drugi raz, trzeci. Bez skutku. „Nie odbiera” – powiedziała zrezygnowana. Bartek usiadł na łóżku.
„To co? Odwołujemy? ”. Patrycja nie odpowiedziała.
Wstała i podeszła do okna. Za oknem widziała swoich gości, którzy powoli zbierali się pod domem. „Nie mogę im teraz powiedzieć, że nie ma wesela”. Odwróciła się do Bartka.
„Musimy pojechać do restauracji. Może uda nam się to załatwić na miejscu”. Bartek wstał, wzruszając ramionami. „Jak chcesz.
Ale ostrzegam – nie mam jak zapłacić”. Patrycja chwyciła go za rękę. „Znajdziemy sposób”. Wyszli z domu, ignorując pytania zdziwionych gości.
Wsiedli do samochodu Bartka i ruszyli w stronę restauracji. Po drodze Patrycja dzwoniła do fotografa, muzyków, ale wszyscy odmawiali. „Przykro mi, ale umowa została anulowana” – słyszała w słuchawce raz za razem. Kiedy dotarli do restauracji, na parkingu stało już kilka samochodów.
Patrycja odetchnęła z ulgą – może jednak część gości nie wiedziała o odwołaniu. Weszli do środka, kierując się w stronę namiotu ogrodowego. W tle słychać było muzykę i śmiech. Patrycja uśmiechnęła się do siebie.
„Widzisz? Wszystko gra”. Bartek wyglądał na zaskoczonego. „Może twoja matka zmieniła zdanie?
”. Podeszli do wejścia do namiotu. Nagle Patrycja zatrzymała się, słysząc dziecięce głosy i piosenkę: „Sto lat, sto lat! Niech żyje, żyje nam!
”. Zmarszczyła brwi. „To nie wygląda na wesele”. Bartek wzruszył ramionami.
„Może to jakaś impreza obok”. Patrycja ruszyła w stronę wejścia, a kilka kobiet w średnim wieku wybiegło jej na spotkanie. „Och, jaka piękna suknia! Czy to pani jest animatorką?
”. Patrycja poczuła, jak coś ściska ją w żołądku. „Nie, jestem panną młodą”. Kobiety wymieniły spojrzenia.
„Ale tutaj dzisiaj są urodziny małej Hani”. Patrycja zamarła. „Co? Nie, to jest nasza rezerwacja”.
Kobiety pokręciły głowami. „Przykro mi, ale wynajęliśmy ten namiot na dzisiaj. Widzieliśmy ogłoszenie o anulowaniu wesela na stronie restauracji”. Patrycja odwróciła się do Bartka, który stał blady jak ściana.
„Ty o tym wiedziałeś? ”. Bartek pokręcił głową. „Nie, skąd”.
Patrycja wybiegła z namiotu i pobiegła w stronę recepcji gdzie stała młoda kobieta w uniformie. „Przepraszam, pani! To ja mam dzisiaj wesele”. Kobieta spojrzała na nią zaskoczona.
„Nie, pani. Dzisiaj nie ma tu żadnego wesela. Rezerwacja została anulowana trzy tygodnie temu”. Patrycja chwyciła się blatu.
„Przez kogo? ”. „Przez pani matkę. Podobno podpisała stosowne dokumenty i odebrała zwrot pieniędzy” – odpowiedziała recepcjonistka.
Patrycja poczuła, jak kręci jej się w głowie. „Dziękuję”. Odwróciła się i wyszła na parking, gdzie stał Bartek oparty o samochód. „I co?
” – zapytał, unikając jej wzroku. „Odwołane. Moja matka to zrobiła”. Bartek wyglądał na wstrząśniętego.
„To co teraz? ”. Patrycja poczuła, jak narasta w niej wściekłość. „Nie wiem.
Ale wiem jedno – to nie koniec”. Minęło pół roku. Lucyna stała na podłodze w prawie pustym mieszkaniu, pakując ostatnie kartony. Właśnie dostała awans – nowa praca w Gdańsku, wyższe stanowisko, lepsza pensja.
Wkład własny na mieszkanie miała odłożony. Pieniądze, które kiedyś miały pójść na wesele jej siostrzenicy, teraz miały pomóc jej kupić własne lokum. Uśmiechnęła się do siebie, zaklejając karton taśmą. „Czas zacząć nowy rozdział”.
Rozległo się pukanie do drzwi. Lucyna otworzyła – na progu stała jej ciotka Elwira z reklamówką w ręku. „Wiedziałam, że nie spakujesz porządnie jedzenia na drogę. Zrobiłam ci pierogi”.
Lucyna uśmiechnęła się ciepło. „Ciociu, jadę pociągiem do Gdańska, a nie na Syberię”. Elwira machnęła ręką. „Jedno drugiemu nie przeszkadza”.
Weszła do środka, rozejrzała się po pustych ścianach. „Naprawdę to robisz. Dobrze”. Lucyna skinęła głową.
„Najwyższy czas”. Elwira usiadła przy stole, a Lucyna nalała jej wody. Przez chwilę milczały. „Wiesz, co się z nimi dzieje?
” – zapytała w końcu Elwira. Lucyna wzruszyła ramionami. „Nie obchodzi mnie to”. Elwira westchnęła.
„A szkoda, bo może powinnaś wiedzieć. Wzięli ślub cywilny, tydzień po tym, jak im odwołałaś wesele. Ale nie wyszło im najlepiej. Bartek miał długi, o których Patrycja nie wiedziała.
Wynajęli małe mieszkanie na obrzeżach. Twoja matka wozi im zakupy, bo nie starcza im do pierwszego”. Lucyna słuchała obojętnie. „I co?
Mają to, na co zasłużyli”. Elwira przyjrzała się jej uważnie. „Podobno Bartek powiedział, że nie będzie utrzymywał księżniczki. Patrycja z kolei narzeka, że za mało zarabia”.
Lucyna parsknęła cichym śmiechem. „Księżniczka. Zawsze tak o niej mówiłam”. Elwira pokiwała głową.
„Ostatnio pokłócili się tak głośno, że sąsiedzi wezwali patrol. Nic poważnego, ale widać, że im nie łatwo”. Lucyna wstała i podeszła do okna. „To nie moje życie.
Nie chcę o tym myśleć”. Elwira skinęła głową. „I bardzo dobrze”. Wstała, podeszła do Lucyny i objęła ją.
„Jesteś silniejsza, niż myślisz. Dasz radę”. Następnego ranka Lucyna stała na peronie, trzymając w ręku bilet na pociąg do Gdańska. Wsiadła do wagonu, usiadła przy oknie i odłożyła bagaż.
Pociąg ruszył, a bloki za oknem zaczęły znikać w oddali. Wyjęła telefon, otworzyła rozmowę z matką i napisała krótką wiadomość: „Wyjeżdżam. Nie szukaj mnie. Nie mam już siły być waszym bankomatem”.
Potem wyłączyła telefon i włożyła go do kieszeni. Pociąg nabierał prędkości. Lucyna oparła głowę o szybę i uśmiechnęła się lekko. Przed nią było nowe miasto, nowa praca, być może nowe mieszkanie.
Pieniądze, które kiedyś miały zniknąć w jeden wieczór, teraz budowały jej nowe życie. I po raz pierwszy od bardzo dawna czuła, że nie musi już niczego udowadniać ani za nic płacić. Zaczęła swoją własną drogę.
