Zmęczona Ania oparła się o fotel i po raz kolejny przeczytała e-maila z centrali. Trzy tygodnie w Budapeszcie przy międzynarodowym projekcie — okazja, której nie mogła przepuścić. Ale co z Emilką? Ośmioletnia córka potrzebowała kogoś zaufanego, a nie byle kogo.
Spojrzała na zdjęcie dziewczynki uśmiechającej się bezzębnie. Przypomniała jej się własna siostra, Magda. Zawsze sobie bliskie, choć ostatnio wszystko się zmieniło. Dźwięk telefonu wyrwał ją z myśli.
Szef dopominał się o decyzję. Magda miotała się po kuchni, gdy w drzwiach stanął Tomek, jej mąż. — Odbiło ci. Gdzie ty się wybierasz?
— ryknął, a jego głos kipiał wściekłością. — Znosiłem, jak przywłaszczyłaś całe złoto po mamie, choć kazała podzielić je równo. Znosiłem, jak spieniężyłaś je na ten domek i nowe meble. Ale żeby wyżywać się na małym dziecku i obgadywać po wsi, że to benkart?
To już dno. Odchodzę. Radź sobie sama. Ania wyłączyła nagranie, które Emilka przypadkiem nakręciła, filmując kotki.
W skroniach pulsował jej ból. — Mamo, ja już nigdy nie chcę jechać do cioci Magdy — wyszeptała córka, wtulając się w nią. — Nie pojedziesz. — Ania przytuliła ją mocno, czując narastającą lodowatą furię.
— Jutro pojadę tam sama. Następnego dnia wczesnym rankiem stanęła pod rodzinną posesją. Wieś tętniła życiem. Przez uchyloną szybę usłyszała strzępy plotek.
— Podobno jej gach zostawił ją z brzuchem i uciekł. — Zacisnęła dłonie na kierownicy. Przypomniała sobie, jak broniła siostry przed rodzicami, gdy ta wpadła jako nastolatka. Jak oddała jej oszczędności na studia na wesele.
Jak pozwoliła jej zająć cały dom po rodzicach. — Aniu? Co ty tak z samego rana? — Magda wybiegła na ganek w spranym szlafroku.
— Musimy pogadać — rzuciła chłodno Ania, wchodząc do środka. W kuchni unosił się zapach kawy. Magda nerwowo krzątała się przy blacie. — Niczego nie chcę — ucięła Ania, siadając przy stole i kładąc przed sobą smartfon.
— Wytłumacz mi, jak mogłaś mieszać z błotem moją córkę. Własną siostrzenicę. Magda zbladła. — Co ty wygadujesz?
To durne plotki! — Zamknij się. Patrz. — Ania odpaliła nagranie.
Na ekranie ożyła awantura z Tomkiem. — Skąd to masz? — wykrztusiła Magda, osuwając się na krzesło. — Emilka nagrała.
Filmowała kotki. A ty w tym czasie obgadywałaś ją po wsi. I pamiętasz o złocie? O biżuterii, którą sprzedałaś?
O domku za moje pieniądze? — Anka, ja ci wszystko wytłumaczę — jęknęła Magda. — Tomek grosze zarabia, dzieciaki rosną. Ty z ciepłą posadką nie masz pojęcia, co to liczyć każdy grosz.
— A ja nie pomagałam? — Ania podniosła głos. — Ile razy pożyczałam ci do wypłaty? Kto załatwił kasę na zabieg dla Franka?
Kto kupił Zuzi sukienkę na komunię? — Udław się tymi jałmużnami! — wrzasnęła Magda. — Wielka pani z Warszawy, karierowiczka!
Wpadłaś z byle kim na studiach i świętą zgrywasz! — Czyli o to chodziło. O zazdrość. I dlatego odegrałaś się na ośmiolatce.
Benkart. Pamiętasz, jak sama wyłaś po nocach, gdy wytykali cię palcami za wpadkę przed maturą? Stawałam za tobą murem. A ty co?
Nie chciałam — zalała się łzami. — Tomek mnie zostawił. Zostałam sama z dwójką dzieci. Boję się!
— A ja się nie bałam, gdy sama łaziłam z brzuchem po porodówce? Gdy po nocach zbijałam Emilce gorączkę? Nie przyszło mi do głowy niszczyć niewinne dzieci. Magda wbiła wzrok w podłogę.
Ania wyciągnęła teczkę i rzuciła dokumenty na blat. — Masz dwie opcje. Albo spłacasz mi połowę domu i połowę za biżuterię, sto pięćdziesiąt tysięcy. Albo idę do sądu z nagraniem i twoim mężem jako świadkiem.
Wybieraj. — Przecież nie mam takich pieniędzy! Błagam, tylko nie sąd! — Nie jestem bezwzględna.
Trzecia opcja. Przepisujesz na mnie całą nieruchomość, łącznie z domkiem gościnnym. Dziś jedziemy do notariusza. — Ale gdzie my pójdziemy?
— Magda zsunęła się na podłogę. — Trzeba było myśleć wcześniej. Masz sześćdziesiąt minut. W kancelarii panowała ciężka cisza.
Magda podpisywała akty, ręce trzęsły jej się, długopis wypadał. Ania obserwowała bez satysfakcji, czując tylko pustkę. Notariusz zapytała: — Jest pani świadoma skutków? — Tak.
— Magda ledwo wykrztusiła słowa. Przy ostatnim podpisie długopis trzasnął. Ania podała swój. — To ostatnia rzecz, jaką się z tobą dzielę.
Potem wyciągnęła pendrive. — Kopia nagrania. Do depozytu notarialnego, na wypadek gdyby siostra chciała podważyć umowę. — Anka!
Przecież podpisałam! — Wolę mieć pewność. Na zewnątrz sierpniowe słońce paliło. Magda chwyciła ją za rękę.
— Daj mi chociaż tydzień na znalezienie mieszkania. Dzieci nie są winne. — Trzy dni. I zabierasz tylko ubrania i drobiazgi.
Meble zostają. Kupiłaś je za maminy majątek. — Zrobiłaś się bezduszna — wyszeptała Magda. — Nie, wreszcie stałam się sprawiedliwa.
Wiesz, co jest najgorsze? Wybaczyłabym ci wszystko. Biżuterię, spadek, obgadywanie. Ale tego, co zrobiłaś Emilce, nie odpuszczę nigdy.
— Gdzie ja teraz pójdę? — Do teściowej. Tomek już do niej dzwonił. Przyjmie was ze względu na wnuki.
Magda pobladła. — Ona mnie nienawidzi! — Potraktuj to jako karmę. W każdą niedzielę tak przykładnie siedzisz w pierwszej ławce.
Ania wróciła do Warszawy późnym wieczorem. Emilka spała. Na blacie czekała kolacja i kartka: „Mamusiu, kocham Cię. Przepraszam, jeśli nie będzie dobre.
Następnym razem wyjdzie mi lepiej”. Ania usiadła i zapłakała. Nad siostrą, nad utraconym dzieciństwem, nad czasami, gdy były sobie bliskie, a rodzina znaczyła coś więcej niż pusty frazes. Zadzwonił telefon.
Tomek napisał: „Dziękuję, że utarłaś jej nosa. Należała się lekcja. Jeśli trzeba, powtórzę przed sądem. Wybacz, że tak długo milczałem”.
Ania nie odpisała. Wstała, weszła do pokoju córki i poprawiła kołdrę. W blasku księżyca buzia Emilki wyglądała bezbronnie. — Teraz będzie dobrze — wyszeptała, całując jej czoło.
— Dopóki żyję, nikt cię nie skrzywdzi. A Magda? Każdy sam wybiera swoją drogę.
Życie prędzej czy później rozlicza nas wszystkich.
