Obudziłam się i od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Jeszcze zanim otworzyłam oczy, wyczułam w powietrzu jakiś ciężar, którego nie umiałam nazwać. Leżałam nieruchomo, słuchając ciszy mieszkania i szumu grzejnika, a za oknem Kraków budził się w szarym listopadowym świetle. Gdy w końcu otworzyłam oczy, zobaczyłam je na podłodze przy łóżku: moje włosy.
Całe pasma, ciemne i długie, rozłożone na parkiecie. Usiadłam gwałtownie, poczułam zimno na karku, a moje palce natrafiły na postrzępione końce przy ramionach, nierówne, jakby ktoś ciął w pośpiechu. Wtedy usłyszałam z kuchni dźwięk nożyczek, a potem kroki. Krzysztof stanął w drzwiach sypialni, ubrany, gotowy do wyjścia.
Spojrzał na mnie, potem na włosy na podłodze, i powiedział spokojnie: “Obudziłaś się”. Nie zapytał, czy nic mi nie jest. Wziął klucze z szafki i wyszedł, a ja zostałam sama wśród moich włosów. W lustrze zobaczyłam siebie: podcięte nierówno, krótko, ktoś zrobił to, gdy spałam, i wyszłam z domu.
Nie pamiętam, jak znalazłam się na ulicy. Pamiętam tylko, że szłam szybko przed siebie, a zimne powietrze szczypało w odkryty kark. Byłam w samej piżamie i długiej kurtce, którą narzuciłam na ramiona. Drżąc, wyciągnęłam telefon i wybrałam numer z pamięci.
Bratowa odebrała po drugim sygnale, a ja powiedziałam tylko: “Agnieszka, to ja. Marta”. Zapadła cisza. “Martuś?
Co się stało? O której ty dzwonisz? ” – zapytała z niepokojem. “Wiem o tej babce.
Widziałam ją w czwartek w Krakowie, jak trzymał ją za rękę w kawiarni” – wyrzuciłam z siebie, a głos mi się łamał. Agnieszka westchnęła: “Skąd wiesz? Kto ci powiedział? ” Odpowiedziałam, że widziałam na własne oczy, że byłam w Krakowie i nie powiedziałam mu, że jadę.
Obudziłam się z myślą, że muszę to sprawdzić. Wsiadłam w pociąg, nie mówiąc mu nic. W czwartek poszłam pod jego biuro i zobaczyłam go wychodzącego wcześniej, z kwiatami. Poszłam za nim do kawiarni na pierwszym piętrze, gdzie siedziała kobieta, której nie znałam.
Widziałam, jak trzymał ją za rękę przez szybę, zanim wszedł do środka. Nie powiedział mi, że jest w Krakowie, bo twierdził, że ma szkolenie w Katowicach. Agnieszka milczała, a potem powiedziała cicho: “Twój tata zawsze mi imponował. Zasługujesz na coś lepszego, Martuś”.
Stałam przy oknie sypialni, patrząc na wieczorne miasto, i podziękowałam jej. Gdy się rozłączyłyśmy, usiadłam na łóżku i pozwoliłam, by ta prawda we mnie osiadła. Część mnie wiedziała to od dawna, ale nie chciała wiedzieć, bo wiedzieć znaczy działać. Zadzwoniłam do taty.
Powiedział, że już wiedział, że nagranie z kamery w sypialni zawierało nie tylko obraz, ale i dźwięk rozmowy telefonicznej z 2:53 w nocy. Nie powiedział mi wcześniej, bo chciał, żebym podjęła decyzję sama. Tej nocy, gdy Krzysztof zasnął, wstałam cicho, usiadłam w kuchni i napisałam kartkę. Jedno zdanie, potem dwa, potem krótki, spokojny list.
Złożyłam go i położyłam na blacie. Jutro, pomyślałam, i wróciłam do łóżka, słuchając jego równego oddechu. Po raz pierwszy od tygodnia poczułam spokój. Obudziłam się przed nim.
Wstałam, zrobiłam kawę, przeczytałam list jeszcze raz i położyłam go na blacie, tam gdzie zawsze odkładał klucze. Wzięłam torbę, którą pakowałam przez trzy dni, chowając ją za zimowymi ubraniami. Na klatce czekał tata. Nie mówił nic, tylko wziął torbę i wszedł ze mną do windy.
Gdy zjeżdżaliśmy w dół, czułam, jak coś we mnie wraca do równowagi. Na zewnątrz był grudniowy poranek, a my pojechaliśmy na Krowodrzę, do małej kawalerki przy parku, którą tata dla mnie przygotował. Gdy postawiłam torbę przy oknie, tata powiedział cicho: “Dobrze tu będzie, Marteczko”. Dwa tygodnie później zadzwoniła Renata.
Znalazła mi salon na Kazimierzu, prowadzony przez kobietę imieniem Hania. Pojechałam sama. Hania spojrzała na moje włosy w lustrze, nic nie powiedziała, wzięła nożyczki i zaczęła wyrównywać końce. Słyszałam metal, czułam zimne ostrze, ale tym razem wiedziałam, kto go trzyma i po co.
Gdy skończyła, powiedziała: “Piękne masz włosy, kochana, jak ze starego obrazu”. Roześmiałam się i zapłakałam, bo te słowa należały do taty, do wigilii i do dzieciństwa. Krzysztof próbował się odezwać przez znajomego, ale powiedziałam tylko: “Nie mam nic do przekazania”. Nie dlatego, że chciałam go ukarać, ale dlatego, że przeprosiny nie cofną tamtej nocy.
Nagranie jest u taty, bezpieczne. Nie użył go, bo zapytał mnie najpierw, czy to moja decyzja. A moją decyzją było nie. Nie chcę budować nowego życia na ruinach.
Dziś Renata przyjeżdża z Warszawy. Tata dzwoni w każdą niedzielę, a mama przywozi drożdżówkę. Moje włosy odrastają powoli, milimetr po milimetrze. Siedzę teraz przy oknie, patrzę na park za szybą, na starszą panią w bordowym płaszczu z psem.
Trzymam kubek herbaty w obu dłoniach i po raz pierwszy od bardzo długiego czasu nie boję się tego, co zobaczę w lustrze. Znam tę kobietę. Cieszę się, że wróciła.
