Mijn vriendin Maud knalde de deur van het pretpark nog niet eens dicht of ik wist al dat deze dag een ramp zou worden. Het begon met de stoel. Jen, mijn collega van negen jaar, wilde voorin zitten. Maud wees haar er fijntjes op dat zij altijd voorin zat, want zij was degene die mijn piemel aftrok.
Ik verstijfde. Jen was woedend, maar kroop zwijgend op de achterbank. Ik had er niets achter gezocht, zie je. Voor mij was Jen gewoon een vriendin.
We aten bijna elke dag samen lunch, ze noemde me gekscherend haar ‘werkman’, en we hadden altijd goed met elkaar op kunnen schieten. Maud wist dat. Ik had haar ooit verteld dat Jen me een ‘werkman’ noemde, en vanaf dat moment wilde Maud haar absoluut niet ontmoeten. Maud is nu eenmaal iemand die haar mening niet onder stoelen of banken steekt.
Ze is eigenzinnig, soms bot, maar ik houd van haar. Ze is de liefste, mooiste en meest loyale persoon die ik ken. Onze relatie van een jaar is mijn eerste serieuze relatie, en ik kon me geen leven zonder haar voorstellen. Die dag in het pretpark ging van slecht naar erger.
Maud en Jen gaven elkaar geen centimeter. De spanning was voelbaar. Ik zag het, maar begreep het niet. Tegen de avond besloten we met een groepje een spookhuis-attractie te doen.
Jen smeekte me om naast haar te zitten, omdat ze anders bij een vreemde zou zitten. Maud pikte het niet. Ze zei dat Jen misschien eens moest overwegen waarom haar eigen vriend er nooit was, en waarom niemand met haar om wilde gaan. Het was hard en het kwam hard aan.
Jen vertrok, en de rest van de dag was verpest. Thuis wilde ik erover praten, maar Maud was niet meer te bereiken. Ze zei dat ik hopeloos naïef was, dat Jen de hele dag als een aanslagpleger aan me had gehangen, me steeds had aangeraakt en in elk gesprek was tussenbeide gekomen. Ik had er niets van gemerkt.
Echt niets. Ik probeerde haar uit te leggen dat Jen gewoon zo is, dat we al jaren bevriend zijn, en dat het niets te betekenen had. Maar Maud geloofde me niet. Ze stopte met praten tegen me.
Toen ik het verhaal online zette, kreeg ik de wind van voren. Iemand zei dat ik een idioot was. Iemand anders zei dat ik een blinde dwaas was die zijn vriendin niet waardeerde. Het duurde even, maar uiteindelijk drong het tot me door.
Ze hadden gelijk. Ik had Maud nooit voorop gezet. Ik had haar gevoelens nooit serieus genomen. Ik belde haar.
Ze nam niet op. Ik liet een bericht achter en besloot wat afstand te nemen van Jen. Een week later stemde Maud in met een gesprek op een rustig koffietentje. Ze zat daar al toen ik binnenkwam.
Ik vertelde haar alles wat ik had geleerd. Dat Jen me jarenlang gebruikt had: voor ritjes, voor gratis eten, om haar te verdedigen en haar hond te verzorgen. Dat ze me nooit iets gaf, maar altijd alles eiste. En dat ik door alle reacties eindelijk zag dat Jen nooit echt een vriendin was geweest.
Ze zag me als een gratis chauffeur en een applausmachine. Maud luisterde zwijgend. Toen ik klaar was, stond ze op en vertrok zonder een woord te zeggen. Ik dacht dat het voorbij was.
Ik dwaalde wekenlang verdwaasd rond, vermeed Jen volledig op het werk en voelde me een complete mislukkeling. Tot ze mij plotseling belde. Of ze langs mocht komen. Die middag miezerde het, maar voor mij scheen de zon.
Ik had het hele huis gepoetst en haar favoriete eten gekocht. Ze kwam binnen, begon te schreeuwen, en eindigde in tranen. Ze vertelde me alles wat ze voor me deed, hoe ze zich in de steek gelaten voelde, hoe ze altijd het gevoel had dat ik Jen verdedigde in plaats van haar. We huilden samen.
Toen we elkaar uiteindelijk vasthielden, wist ik dat ik haar niet kwijt was. Ze viel bij me in slaap, en de volgende ochtend was ze weer zichzelf. Ze zei dat als ik ooit zo stom was, ze mijn ingewanden eruit zou trekken. Het klonk als een doodsbedreiging, maar voor mij was het de mooiste verzoening die ik me kon wensen.
Toen kwam het bedrijfsevenement. Een chique aangelegenheid. Ik had Maud meegenomen en haar aan iedereen voorgesteld als mijn fantastische partner. Jen was er ook.
Ze rende op me af en greep me vast, haar handen op mijn schouders. Ze wilde weten waar ik al die tijd was gebleven. Ik probeerde beleefd te blijven, maar ze bleef maar doorvragen, totdat ze me geërgerd vroeg of het door mijn stomme vriendinnetje kwam. Ze zei het gewoon recht voor Mauds gezicht.
Ik was verbijsterd. Maar Maud redde me. Ze lachte heel hard, te hard, totdat een groepje mensen om zich heen vroeg wat er zo grappig was. Maud antwoordde dat Jen net de grappigste grap van de avond had verteld, en dat ze het zelf moesten vragen.
Toen leidde ze me weg, alsof er niets aan de hand was. Ik weet nu dat ik verdomd veel geluk heb gehad. Maud is ongelooflijk. Ik moet alleen nog leren om niet langer te verstijven bij confrontaties.
Maar dat komt wel, stap voor stap. En dan is er nog het verhaal van die andere avond, op dat koffietentje. Toen ik daar zat, dacht ik aan een héél ander paar. Mijn nichtje, zeg maar.
Ze was getrouwd met een man die een relatie met mij had gehad. Ik was zijn minnares. Zijn ex-vrouw, een prachtige, waardige vrouw genaamd Samira, had me nooit beschuldigd. Ze had me alleen gevraagd of ik echt van haar man hield.
Ik zei ja. Toen liet ze hem gaan. Ze bleef altijd respectvol naar mij en mijn zoon. Ze stuurde lekkers voor hem mee, en ze zorgde ervoor dat de kinderen van haar en mijn man een band met hun vader hielden.
Ze haatte me nooit, ook al had ik haar huwelijk vernietigd. Sterker nog: ze was nu zelfs aan het daten met mijn neef. Maar zes jaar later hoorde ik mijn man haar naam fluisteren in bed. In mijn eigen bed.
Hij zei dat hij nog steeds van haar hield. Hij zei dat hij nooit over me heen gekomen was. Het was toen dat ik mijn leven eindelijk zag voor wat het was: ik had een spook. En haar naam was Samira.
Ik was nooit de betere keuze geweest. Ik was alleen de makkelijkere keuze. En nu wist ik hoe het voelde om overbodig te zijn.
