Dzwoneczki nad drzwiami cukierni wciąż jeszcze drżały, kiedy Igor wskazał palcem na wystawę. Mama uwielbia pistacjowe eklerki, a dla brata też trzeba coś wziąć. Weźmy to duże pudełko. Anna spojrzała na cenę.
Za te pieniądze mogła opłacić miesięczne rachunki. „Zapłać, a ja w tym czasie przestawię samochód” – rzucił Igor, jakby podawał jej klucze do cudzego mieszkania. Anna zacisnęła usta, ale nie wyjęła portfela. „Igor, czy ty czegoś nie pomyliłeś?
Skoro twoja mama uwielbia pistacje, to ty jej kupujesz eklerki. Ja nie biorę udziału w tym maratonie. ”
Igor znieruchomiał. Oburzenie, które pojawiło się na jego twarzy, było tak szczere, że przez chwilę wyglądał jak dziecko, któremu odebrano zabawkę.
„Anka, co ty znowu zaczynasz? Idziemy poznać moją rodzinę. To tradycja. Moja karta została w kurtce.
” Anna spokojnie zamknęła torebkę. „To idź do samochodu, wyjmij kartę i kup mamie eklerki. Ja poczekam na ciebie na zewnątrz. ” Igor wyszedł trzaskając drzwiami.
Znała go od pół roku. Na początku wydawał się idealny: eleganckie gesty, słowa o rodzinnych wartościach, spacery po parku. Ale z czasem wyszło na jaw, że jego hojność kończy się tam, gdzie zaczyna się jego portfel. W kinie nagle zawieszała mu się aplikacja bankowa, w supermarkecie telefon rozładowywał się dokładnie przed kasą.
Tłumaczył, że tylko sprawdza, czy nie jest materialistką. Anna nie spieszyła się z oceną, ale ostatnie tygodnie coraz bardziej przypominały sprawdzanie, ile zniesie bez sprzeciwu. Gdy Igor wrócił do cukierni bez ciastek, oznajmił, że słodycze psują figurę i lepiej ugościć rodzinę w restauracji. „Zarezerwowałem stolik w Morskiej Perle.
Tylko ubierz się przyzwoiciej. Moja mama ocenia ludzi po wyglądzie. ” Anna spojrzała na niego uważnie. „Sama zdecyduję, co założę.
”
Wieczorem wybrała prostą niebieską sukienkę. W pracowni kwiatowej jej koleżanka Halina, która przeżyła dwa małżeństwa, ostrzegała ją: „Jeżeli facet skąpi na kawę, to znaczy, że nie ma cię w jego budżecie. Na to, czego naprawdę chce, zawsze znajdzie pieniądze. ” Anna zapamiętała te słowa.
Morska Perła powitała ją portierem i żyrandolami. Przy stoliku siedziała Bożena Kowalska, królowa matka, w bordowym aksamicie i złotej biżuterii. Obok niej rozpierał się młodszy brat Krzysztof, który zdążył już opróżnić koszyk z pieczywem. „Proszę usiąść, pani Anno” – powiedziała Bożena.
„Igor mówił, że handluje pani kwiatkami. ” Anna spokojnie poprawiła: „Jestem florystką, tworzę kompozycje na wesela i jubileusze. ” Bożena machnęła ręką. „Handel to handel.
”
Anna zamówiła sałatkę i herbatę. Bożena spojrzała na nią, jakby zaproponowała smażone szczury. „Jesteś na diecie? W naszej rodzinie nie szanuje się chudzielców.
” Potem matka rodziny zaczęła dyktować kelnerowi zamówienie: tatar z tuńczyka, sałatki z krewetkami tygrysimi, kawior, pstrąg, łosoś, półmisek rybny, zupa, deska serów, desery, świeżo wyciskane soki, koktajle tlenowe. Nikt nie spojrzał na cenę. Podczas kolacji Bożena wyjaśniała Annie zasady wejścia do rodziny: przeprowadzka do Igora, sprzątanie, gotowanie, pomoc w ogrodzie, korepetycje dla Krzysztofa, który nawet nie wiedział, z jakiego języka ma zdawać egzamin. Igor kopnął ją pod stołem, gdy odważyła się zaprotestować.
Anna patrzyła na nich i czuła, jak jej wątpliwości rozwiewają się jak dym. To nie była rodzina, do której chciała należeć. Gdy kelner przyniósł rachunek, Igor niedbale wskazał palcem Annę. „Proszę podać rachunek dziewczynie.
To ona nas dzisiaj zaprasza. ” Anna spojrzała na kwotę. Za te pieniądze mogła pojechać na tydzień nad morze. „Proszę podzielić rachunek.
Zapłacę za swoją sałatkę i herbatę. ” Igor zerwał się z krzesła. „Jak śmiesz żądać pieniędzy od mojej matki? ” Anna wstała, wyjęła banknot i położyła go na stole.
„Jeszcze nie weszłam do waszej rodziny i dzięki Bogu już nie wejdę. ”
Przy stoliku wybuchła panika. Bożena grzebała w torebce, ale portfela nie znalazła. Igor twierdził, że karta mu się zablokowała, a telefon ma 73% baterii.
Kelner dyskretnie przywołał kierownika i ochroniarza. Anna założyła płaszcz, wyszła na ulicę i zablokowała numer Igora. Ostatnia wiadomość, którą zdążyła przeczytać, brzmiała: „Przynajmniej przelej pieniądze. ” Zamiast bólu poczuła ulgę.
Zatrzymała taksówkę i pojechała do domu. Przy stole w kuchni powiedziała cicho do bazylii na parapecie: „Lepiej dzisiaj zapłacić 100 zł, niż przez całe życie karmić bandę żarłocznych pasożytów. ”
