Story

Ich heiße Sophie de Vries, bin achtundzwanzig und arbeite in der Öffentlichkeitsarbeit. Praktisch bedeutet das, dass ich mein Geld damit verdiene, Menschen vor der öffentlichen Demütigung zu bewahren, die meine eigene Familie geradezu heraufzubeschwören drohte. Drei Tage vor der Verlobungsfeier meines Bruders rief meine Mutter an. „Komm ruhig“, sagte sie. „Aber tu uns bitte den … Read more

Het had die avond gesneeuwd over Hoevenveldzicht en de ijzige kou die over de open velden trok, klampte zich aan de ruiten van het grote herenhuis als een tweede huid. Binnen baadden de brandende lampen de stenen muren in een warm licht. Glazen rinkelden en meer dan dertig gasten hieven hun wijnglas om te proosten … Read more

De hamer viel voor de vijfde keer, en bij elke tik voelde Eva van der Meer de erfenis van haar moeder verder wegglippen, rechtstreeks in de grijnzende handen van haar vader. Het was de vijfde vertraging in acht kille maanden sinds Helena Vos was overleden, en de muren van de Utrechtse rechtszaal leken bij elke … Read more

Kvelden før bursdagen hans erklærte Joachim at det ikke skulle bli noen feiring. Men i jakkelommen hans fant jeg en restaurantreservasjon til fem personer, betalt med mitt kort, og en invitasjon til hele familien hans. Navnet mitt sto ingen steder. Jeg smilte stille for meg selv. «Å, kjære, denne kvelden kommer du til å huske … Read more

Over drie dagen wordt mijn moeder zeventig, en ik weet niet meer wie ze werkelijk is. Dat klinkt dramatisch, dat besef ik. Maar sinds drie weken neem ik haar telefoon niet meer op. Ik kan het niet. Ik sta in mijn keuken en bak haar lievelingstaart, citroen met meringue, net als elk jaar. Toch is … Read more

Ik opende mijn ogen en wist meteen dat er iets niet klopte. Een wit plafond met fijne barsten, de scherpe geur van ontsmettingsmiddel en medicijnen, gedempte stemmen achter de deur. Een ziekenhuis. Mijn hoofd bonkte alsof het in een bankschroef zat geklemd. Ik probeerde me te bewegen, maar mijn lichaam gehoorzaamde me niet. Mijn armen … Read more

Drei Tage lag ich mit einer schweren Grippe im Bett, eingewickelt in jede Decke, die ich besaß, als mein Telefon auf dem Nachttisch summte. Auf dem Bildschirm leuchtete das Bild meiner Mutter Renate auf. Ich stöhnte, ließ es zweimal klingeln und ging dann doch ran. Meine Stimme war ein trockenes Krächzen. „Svenja, du klingst schrecklich. … Read more

Mijn naam is Rena Berger, achterendertig jaar. Zes maanden geleden heb ik mijn man en onze twee kinderen in mijn eentje begraven, terwijl mijn ouders op de verjaardag van mijn zus waren. Toen ik hen huilend opbelde en vertelde dat Michael, Emma en Noah waren omgekomen door een dronken chauffeur, brak het laatste stuk van … Read more

I zat al meer dan vier jaar bij Nina. Vier jaar waarin ik dacht dat zij de vrouw was met wie ik mijn leven wilde delen. Ik zou haar zonder twijfel ten huwelijk hebben gevraagd, als ze niet had gezegd dat ze eerst haar eigen leven op de rit wilde hebben. En eerlijk is eerlijk, … Read more

Saskia Wegner stond in de stromende regen voor een duur restaurant in het centrum van Mannheim en moest zich inhouden om niet keihard te gaan gillen. Het was weer zo’n blind date geweest, geregeld door tante Uschi met de beste bedoelingen en zonder enig benul van wat haar nichtje nodig had. Torsten Krause, veertig jaar, … Read more