De advocaat zei het bedrag en de kamer barstte in lachen uit. Eén euro. Ik stond achter in de kapel, jas nog nat van de Beierse regen, en keek naar hun tanden, hun parels, hun mooie pakken. Mijn…
Ze lachten op het moment dat de advocaat zei: één euro. Het was het gelach van mensen die vanaf hun geboorte hadden gewonnen. Het gelach dat mij er altijd aan herinnerde dat ik de fout was op de familiefoto. Maar ik was niet voor het geld gekomen. Ik was gekomen om hen te zien breken. … Read more