Het was de dag voor haar bruiloft en Marieke de Vries werd wakker met het zweet op haar voorhoofd. Haar overleden grootmoeder Clara had haar in een nachtmerrie gesmeekt om de bruiloft te annuleren. Ze zei dat Robert niet was wie hij beweerde te zijn en dat Marieke naar het huis van haar schoonmoeder moest gaan om de waarheid te zien. Marieke had geaarzeld, maar de stem van haar oma, die haar had opgevoed na de dood van haar ouders, liet haar niet los.
Clara was vier jaar geleden overleden en leek in de droom bijna tastbaar aanwezig, waarschuwend en bang. Marieke besloot de volgende ochtend, zonder iets tegen Robert te zeggen, vroeg naar het huis van Thea Mulder te gaan. Toen ze aanbelde, deed niemand open. Maar achter het huis zag ze een jonge blonde vrouw haastig via de achterdeur vertrekken.
Even later deed Thea open en nodigde haar binnen. In de eetkamer lag een map met papieren open op tafel. Terwijl Thea in de keuken thee zette, kon Marieke niet anders dan kijken. Het was geen feestplanning.
Het waren lijsten met namen, adressen en titels van alleenstaande vrouwelijke huiseigenaren met hun vermogen. Het gesprek werd steeds vreemder. Toen Marieke over de blonde bezoekster begon, haalde Thea een fotoalbum tevoorschijn. Tot haar verbazing zag ze Robert naast een slanke blonde vrouw, arm om haar middel.
En op latere foto’s stonden ze samen op een bruiloft, in het wit. De blonde vrouw was zijn eerste vrouw, zei Thea luchtig: een fase die voorbij was gegaan. Marieke voelde de grond onder haar voeten wegzakken. Ze rende weg en confronteerde Robert die avond.
Hij gaf toe dat hij eerder getrouwd was geweest, maar noemde het een fout uit het verleden. Toen Marieke hem vroeg naar de map met huizenlijsten, werd hij boos. Hij voelde zich bespioneerd en vertrok woedend. Die nacht kon Marieke niet slapen.
De volgende dag zocht ze samen met haar beste vriendin Margriet online naar de blonde vrouw. Ze vonden haar profiel: Lisa Marijn. Margriet stuurde haar een bericht en tot hun verbazing antwoordde Lisa dat ze niet alleen Roberts ex-vrouw was, maar dat hij haar had opgelicht. Hij had haar overgehaald haar huis te verkopen en was daarna met het geld verdwenen.
Ze spraken af in een café in Amsterdam. Lisa liet Marieke documenten zien: de verkoopakte van haar huis, bankoverschrijvingen naar Robert en de aangifte die ze had gedaan. Hij had haar alles afgenomen. Toen Marieke haar vroeg of er nog andere slachtoffers waren, fluisterde Lisa de naam Janneke, een vrouw die was verdwenen.
Diezelfde avond kreeg Marieke een anoniem telefoontje: “Trouw niet met Robert. Hij is er met alles vandoor gegaan wat ik bezat. ”
Marieke schakelde een privédetective in, Ari Hartman. Een week later kreeg ze de waarheid te horen.
Robert Mulder bestond niet. Zijn echte naam was Morris Robert Taylor Mulder en hij had de afgelopen tien jaar minstens vijf identiteiten gebruikt. Hij had minstens drie keer eerder een alleenstaande, financieel onafhankelijke vrouw opgelicht en was er telkens met het geld vandoor gegaan. Zijn moeder Thea en zijn nicht Diana, een makelaar, werkten actief met hem samen.
Marieke besloot hem te confronteren. Samen met Ari installeerde ze verborgen camera’s in haar huis. Toen Robert aankwam, legde ze de map met bewijs op tafel. Hij veranderde van de charmante man in een koude, dreigende vreemdeling: “Je weet niet waar je je in begeeft,” zei hij.
Hij vertrok zonder iets toe te geven. De bruiloft werd geannuleerd. Maar Robert gaf niet op. Marieke vond bedreigende briefjes onder haar ruitenwisser.
Haar deur stond een keer open en haar kast met persoonlijke documenten was overhoop gehaald. Boven op bed lag een boodschap: “Je denkt dat je hebt gewonnen, maar dit is pas het begin. ” Diana kwam langs en dreigde haar. ’s Nachts stond Robert voor haar deur, niet bewegend, alleen kijkend.
Ari stelde voor om alle slachtoffers bij elkaar te brengen. Lisa kwam, en Janneke, die niet dood maar ondergedoken was. Ze had haar naam veranderd en was jarenlang bang geweest. Ook Irene sloot zich aan, een vrouw die bijna in dezelfde val was gelopen.
Het gesprek was zwaar, maar het gaf hen kracht. Samen waren ze sterker dan de leugens. Er was nog één sleutel: Thea. Marieke ging naar haar toe en confronteerde haar met de waarheid.
Thea huilde en gaf toe dat ze al jaren op de hoogte was van wat haar zoon deed. Ze legde een getuigenis af bij de officier van justitie. Diana werd gearresteerd en stortte in. Robert was verdwenen.
Op een donderdagavond kreeg Marieke het telefoontje. Robert was gesignaleerd in een hostel. De politie was onderweg. Diezelfde nacht probeerde hij de achterdeur van haar gebouw te forceren.
Maar de politie was er op tijd. Vier agenten omsingelden hem. Hij werd gearresteerd en schreeuwde haar naam uit woede terwijl ze hem tegen de grond drukten. In de rechtszaal zat Thea alleen.
Ze getuigde tegen haar eigen zoon. Robert werd veroordeeld tot twintig jaar gevangenisstraf voor fraude, identiteitsdiefstal en criminele samenspanning. Marieke voelde geen triomf, alleen een diepe opluchting. Die nacht droomde ze opnieuw van haar grootmoeder, maar dit keer stonden ze in een veld vol bloemen.
Clara glimlachte en fluisterde: “Nu ben je vrij. Je hebt het juiste gedaan. ” Marieke werd wakker met tranen van dankbaarheid. Haar verhaal werd een boek en later een stichting om slachtoffers van psychologische manipulatie te helpen.
Lisa werd de accountant van het project, Irene werd counselor en Janneke durfde weer in het openbaar te spreken. En Marieke leerde opnieuw te vertrouwen. Ze liep weer over straat zonder om te kijken, en elke keer dat iemand haar vroeg hoe ze hieruit was gekomen, zei ze: “Het was niet alleen door mij. Iemand van een andere plek waarschuwde me, maakte me wakker en hield me vast toen ik het niet meer kon.
”
