Ik pakte de kom en schepte de soep eruit, terwijl de stoom mijn bril besloeg. Ik had dit gerecht al weken niet gegeten, omdat het hier niet makkelijk te krijgen is. “Wauw, die is echt heet,” zei ik tegen de mensen die meekeken. “Ik denk dat ik hem iets te lang heb opgewarmd.
”
Voor me lag een gigantische krabbenschotel. De geur van gember en lente-ui vulde de ruimte. Dit was geen gewone krabbenpoot; dit was, zoals ik uitlegde, op Cantonese wijze bereid. En ik wilde mijn publiek alles laten zien.
“Kijk, dit is de kieuw,” zei ik, terwijl ik een deel van de schaal opzij schoof. “Die eet je niet. Die haal je eraf. ”
Een van de kijkers vroeg zich af of het waar was dat krabben eten je handen deed jeuken.
Ik lachte. “Ja, dat kan. En je cholesterol gaat er ook van omhoog. Maar ik heb nu een verkoudheid, dus ik kan het wel hebben.
”
Ik pakte mijn stalen Koreaanse eetstokjes en begon voorzichtig het vlees uit de scharen te peuteren. “Met die Chinese wegwerpeetstokjes lukt dat niet goed,” zei ik, terwijl ik liet zien hoe makkelijk het ging met de gladde stalen stokjes. “Weet je hoeveel dit kost? ” vroeg ik aan de mensen die toekeken.
“Ongeveer twintig tot vijfentwintig dollar per pond. En dit is maar één kant van de poten. De andere kant heb ik bewaard. Dit is echt een duur gerecht.
”
Ik bewoog de schaar heen en weer om te laten zien hoe groot die was. “Zie je dit? Ongeveer zeven centimeter. Dit is niet zomaar iets.
”
Er kwam een reactie binnen over een meteorenregen die te zien zou zijn. Ik schudde mijn hoofd. “Weet ik niet veel van. Ik weet alleen dat je die in Noord-Amerika en Europa kunt zien.
”
“Hoe kun je dit met een gerust hart eten? ” vroeg iemand. “Oh, er zijn regels,” legde ik uit. “Vrouwtjeskrabben mogen we hier niet vangen.
Alleen mannetjes. Dat is voor de duurzaamheid. Dus wat ik hier eet, is legaal gevangen. ”
Ik wees naar de kom soep die naast mijn bord stond.
“Dit is lange bolster-kruidensoep. Zelfgemaakt. Goed voor je longen en keel. Vooral als je verkouden bent.
”
Ik nam een slok van de soep en proefde de kruiden. “Het is een heel sterk smaakje,” zei ik, terwijl ik mijn hoofd schudde van de hitte. Daarna richtte ik mijn aandacht weer op de krabbenpoot. Voorzichtig haalde ik het vlees eruit, liet het aan mijn publiek zien en nam een hap.
“Dit is echt fingerlicking good,” zei ik, terwijl ik genoot van de smaak. Iemand merkte op dat ik het vlees goed kon schrapen met de stalen stokjes. “Ja, daarom gebruik ik deze,” antwoordde ik. “Veel makkelijker.
”
De gesprekken gingen over van alles: over de krabbensoorten in onze regio, over hoe je de beste stukken eruit haalt, over waarom gember en lente-ui bij de bereiding horen. “In de Kantonese keuken is dit dé manier om krab te maken,” legde ik uit. “Je begint met gember en lente-ui, en dan roerbak je alles. Het is een heel proces.
Maar het resultaat is het waard. ”
Ik tilde een stuk van de schaal op en toonde het aan de camera. “Zie je dit? Dit is de kuiten.
Dit is het beste deel. Hier zit al dat lekkere sap in. ”
Een kijker vroeg waarom ik niet wat rijst had om de sappen mee op te nemen. Ik knikte.
“Je hebt gelijk. Met gestoomde rijst zou dit perfect zijn. Al het krabbensap zou daarin trekken. Helaas heb ik dat niet vanavond.
”
Ik bleef eten, terwijl de mensen meeluisterden naar mijn uitleg over de verschillende delen van de krab, over de vissersregels en over waarom dit gerecht zo bijzonder is voor mij. “Dit is een echte delicatesse,” zei ik. “Je krijgt dit niet vaak. Dus als je het hebt, moet je ervan genieten.
”
Ik nam het laatste stuk van de poot, maakte het schoon en at het langzaam op. Daarna veegde ik mijn vingers af. “Fingerlicking,” zei ik met een glimlach, terwijl ik het bord van me af school. “Ik ben er klaar mee.
”
